I OZ 1866/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 3185/16 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 12 czerwca 2017 r. w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 3185/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie A. P. na postanowienie z dnia 12 czerwca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 kwietnia 2017 r. o umorzeniu postępowania w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Sąd uznał wniesione zażalenie za niedopuszczalne kierując się treścią art. 194 § 1 pkt 1-10 oraz art. 260 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. P., zarzucając naruszenie art. 2, art. 45 i art. 69 Konstytucji RP oraz prawa wspólnotowego: art. 10 Traktatu UE i art. 21 Karty Podstawowych Praw UE oraz Europejskiej Karty Praw Socjalnych w związku z orzeczeniem o niepełnosprawności z dnia 2 października 2017 r. poprzez dyskryminowanie strony ze względu na niepełnosprawność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 P.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie. W art. 194 § 1 P.p.s.a. oraz w innych przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. – nie przewidziano bowiem możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 P.p.s.a. Wynika to z przyjętego rozwiązania systemowego, że wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., orzeka jako Sąd II instancji. Oznacza to, że tok instancji przed sądem administracyjnym został wyczerpany, a kognicja Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wykluczona (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 marca 2017 r., sygn. akt I FZ 54/17, z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt II FZ 8/17 oraz z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II OZ 1350/16). W aktualnym stanie prawnym ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zatem możliwości zaskarżenia w drodze zażalenia postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zażalenie A. P. na postanowienie z dnia 29 września 2017 r. za niedopuszczalne i je odrzucił. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.