VII SA/Wa 832/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia rozbiórki budynku oddala skargę Postanowieniem z [...] lutego 2016 r., znak: [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "organ odwoławczy", "Minister") na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.; dalej: "u.o.z.o.z."), art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t. j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.: dalej: "Prawo budowlane") oraz art. 17 pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "Spółka"), utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2015 r., sygn. [...] o odmowie uzgodnienia rozbiórki domu przy ul. [...] w miejscowości W. na działce nr ew. [...] według dokumentacji pt.: "Projekt. Rozbiórka budynku mieszkalnego wolnostojącego, zlokalizowanego na działce [...] obręb [...], ulica [...].[...]-[...] W.". Do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] października 2015 r. (data wpływu: [...] października 2015 r.) Starosta Powiatu [...] zwrócił się do organu I instancji o uzgodnienie projektu rozbiórki domu przy ul. [...], położonego na dz. nr [...], w miejscowości W.. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., organ I instancji działając na podstawie art. 106 § 1, § 2 i § 5 k.p.a. oraz art. 91 ust. 4 pkt 4 i art. 89 pkt 2 u.o.z.o.z. w związku z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego orzekł o odmowie uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę domu przy ul. [...] w miejscowości W. na działce nr ew. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji zaznaczył, iż przedmiotowa nieruchomość wzniesiona została pod koniec XIX w., posiada skromny detal architektoniczny oraz stanowi istotny element historycznej zabudowy wsi jako przykład charakterystycznej zabudowy miejscowości, z uwagi na swoje gabaryty, położenie względem ulicy, kompozycję bryły. Jej rozbiórka przyczyni się do zatarcia historycznego układu przestrzennego wsi oraz umniejszenia wartości zabytkowych układu ruralistycznego Wymiarek. W przekonaniu organu I instancji, obiekt ten jest w dostatecznym stanie zachowania i zachował swoją pierwotną bryłę i detal. Przekształceniu lub zaślepieniu uległa część otworów okiennych. W ocenie organu I instancji planowana rozbiórka przyczyni się do zatarcia historycznego układu przestrzennego zabudowy oraz umniejszy wartości historycznego układu ruralistycznego wsi. Ponadto, budynek posiada nieprzekształconą bryłę oraz czytelną formę kompozycyjną elewacji świadczącą o jego metryce. Jest także jednym z historycznych elementów zabytkowych w krajobrazie kulturowym miejscowości. Ponadto organ I instancji zauważył, że dla układu ruralistycznego wsi W. została opracowana w 2013 r. karta ewidencyjna, w której w punkcie dotyczącym zagrożeń i najpilniejszych postulatów wskazano ochronę układu przestrzennego wsi wraz z jej zabudową polegającą głownie na utrzymaniu jej zasadniczych elementów tj. rozplanowanie, gabaryty i ukształtowanie bryły, historyczny sposób wykończenia zewnętrznego. W zażaleniu wniesionym na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 4 Prawo budowlane w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia pomimo upływu terminu do tego; 2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 10 § 1 art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie przez organ I instancji całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności: niewzięcia pod uwagę stanu technicznego przedmiotowego budynku; faktu, iż Wnioskodawca wykupił od dotychczasowych mieszkańców ten budynek, gdyż sąsiedztwo zakładu Wnioskodawcy powodowało uszkodzenia budynku. Wskutek tego [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nie rozpatrzył wnikliwie całego materiału dowodowego w sprawie, co poskutkowało skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia; 3) przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ I instancji oględzin przedmiotowego budynku pomimo tego, że istniała ku temu potrzeba, co poskutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia, jak i o przeprowadzenie dowodu z opinii mgr inż. K. Z. na okoliczność ustalenia stanu technicznego przedmiotowego budynku. Rozpatrując zażalenie skarżącej od postanowienia organu I instancji z [...] listopada 2015 r., organ odwoławczy wskazanym na wstępie niniejszego uzasadnienia postanowieniem z [...] lutego 2016 r orzekł o jego utrzymaniu w mocy. Uzasadniając Minister przytoczył brzmienie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Podniósł, iż stosownie do art. 8 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych ustaw wynika, że do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, decyzje o: ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, warunkach zabudowy, ustaleniu lokalizacji linii kolejowej oraz o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, a także pozwolenia na budowę i rozbiórkę, wymagają uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków (w formie wymaganej przepisami prawa) - w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 niniejszej ustawy. Minister ustalił, że z akt sprawy nie wynika, by dla Gminy W. powstała gminna ewidencja zabytków w rozumieniu aktualnego brzmienia ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Natomiast udokumentowano, że dom mieszkalny przy ul. [...] w W. został ujęty w ww. wykazie zabytków. W przedmiotowym zbiorze figuruje również układ ruralistyczny miejscowości współtworzony przez przedmiotowy budynek. W związku z powyższym organ ochrony zabytków rozstrzyga wówczas, czy projektowane prace są dopuszczalne ze stanowiska konserwatorskiego, tj. czy nie naruszają wartości zabytkowych chronionego obiektu lub obszaru. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy wskazał, że budynek przy ul. [...] w W., wzniesiony pod koniec XIX w., posiada znaczny stopień autentyzmu, wyrażający się w zachowanej kompletnie bryle obiektu. Również kompozycja elewacji ww. nieruchomości przetrwała do chwili obecnej w dobrym stanie. Minister zauważył, że doszło wprawdzie do przemurowań i zaślepień otworów okiennych, niemniej jednak, jak wynika z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy, w dalszym ciągu historyczny układ okien ww. budynku pozostaje czytelny. Przedmiotowy dom mieszkalny posiada wartości artystyczne wynikające z zastosowania przemyślanej, harmonijnej kompozycji bryły oraz skromnego wystroju architektonicznego w postaci ryzalitu, pilastrów i gzymsów. Jego likwidacja przyczyniłaby się do uszczuplenia układu ruralistycznego Wymiarek o jeden z jego integralnych, historycznych komponentów. Rozbiórka przedmiotowego domu mieszkalnego oznaczać będzie także zatarcie oryginalnej kompozycji ww. założenia przestrzennego w miejscu planowanych prac. Minister dokonał analizy opinii załączonej do zażalenia i wskazał, iż nie stwierdzono w niej, aby przedmiotowy dom mieszkalny znajdował się w stanie katastrofy budowlanej. Organ odwoławczy zauważył, iż opracowaniu tym inż. mgr K. Z. wskazał na liczne uszkodzenia materii budynku oraz osłabienie jego konstrukcji uznając, iż remont ww. obiektu oraz jego zabezpieczenie przed drganiami jest ekonomicznie nieopłacalne, nie zaś, że czynności te są niemożliwe do przeprowadzenia. Minister podniósł, iż opinia przedłożona przez inwestora nie może stanowić dowodu przesądzającego o konieczności rozbiórki ww. domu mieszkalnego ze względów technicznych. Jednocześnie stwierdzono, że stan zachowania powyższej nieruchomości jest dostateczny. Stosunkowo dobrą kondycję historycznej substancji materialnej omawianego domu mieszkalnego potwierdza zaś dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Minister przywołał zapis art. 5 u.o.z.o.z. wywodząc, iż pozostawienie zabytku bez opieki, w tym w szczególności niepodejmowanie przy tym obiekcie niezbędnych prac naprawczych, stanowi naruszenie powyżej przytoczonego artykułu i nie może być sankcjonowane przez organ konserwatorski. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 85 § 1 k.p.a. oględziny nieruchomości nie są obligatoryjną czynnością organu prowadzącego postępowanie administracyjne. W omawianym przypadku organ I instancji uznał, iż posiada wystarczającą wiedzę z urzędu do oceny planowanych prac rozbiórkowych w kontekście zachowanych wartości zabytkowych przedmiotowego domu mieszkalnego i układu ruralistycznego miejscowości W.. Konkludując Minister uznał zatem, iż w interesie społecznym leży ochrona obiektów o wartościach zabytkowych oraz niedopuszczenie do zniszczenia ich autentycznej, zabytkowej substancji. W przedmiotowej sprawie jest to sprzeczne z interesem inwestora. Organ zażaleniowy w omawianym przypadku przedłożył interes społeczny nad interes skarżącej, ponieważ realizacja planowanej inwestycji doprowadziłaby do całkowitej destrukcji budynku położonego przy ul. [...] w W., który posiada indywidualne wartości zabytkowe oraz walory historyczne i naukowe, wynikające z przynależności do historycznego założenia przestrzennego miejscowości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie w tym zakresie postępowania, ewentualnie o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Spółka zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 126 i art. 110 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia pomimo upływu terminu do tego; 2) art. 67 § 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że nie zachodzą warunki do wydania decyzji w sprawie rozbiórki budynku; 3) art. 7, art. 10 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie przez organ I instancji całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności nie uwzględnienia stanu technicznego przedmiotowego budynku oraz faktu, że skarżąca wykupiła od dotychczasowych mieszkańców przedmiotowy budynek ze względu na ich bezpieczeństwo. W wyniku tego zaniechania organ I instancji nie rozpatrzył należycie stanu faktycznego ponieważ go nie ustalił. W wyniku tego zostało wydane zaskarżone postanowienie; 4) art. 85 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie oględzin przedmiotowego budynku. Potrzeba takich oględzin wynikała z braku aktualnej wiedzy organu o stanie technicznym budynku. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych. W ocenie skarżącej, Konserwator winien zająć stanowisko do dnia [...] listopada 2015 r. i w tym dniu wydał zaskarżone postanowienie. Jednakże skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a. Konserwator jest związany swoim postanowieniem od dnia jego doręczenia. Natomiast zaskarżone postanowienie zostało doręczone organowi w dniu [...] listopada 2015 r., czyli już po upływie terminu opisanego w art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego. W związku z powyższym należy przyjąć, iż w niniejszym przypadku Konserwator nie wniósł zastrzeżeń do projektu rozbiórki przedmiotowego budynku. W dalszej części uzasadnienia Spółka wskazała, że Konserwator nie ustalił w ogóle w toku swojego postępowania stanu technicznego przedmiotowego budynku, który jest bardzo zły. Obecnie w budynku tym nikt nie zamieszkuje. Budynek ten nie posiada podstawowych instalacji, jak instalacja grzewcza czy też elektryczna. Dodatkowo na ścianach tego budynku pojawiają się pęknięcia, które są skutkiem pracy zakładu wnioskodawcy produkującego wyroby szklane na przemysłową skalę. W celu zagwarantowania dotychczasowym mieszkańcom tego budynku bezpieczeństwa, wnioskodawca odkupił od nich ten budynek, gdyż prace wykonywane na terenie zakładu wnioskodawcy powodują dalsze uszkodzenia tego budynku. Skarżąca nie zgodziła się z poglądem organu, że tylko w przypadku wystąpienia katastrofy budowlanej organ wyraża zgodę na rozbiórkę. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lutego 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2015 r. odmawiające – w trybie art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego – uzgodnienia rozbiórki domu przy ul. [...] w miejscowości W.i na działce nr ew. [...]. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych. Zgodnie zaś z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Instytucja "uzgodnienia" zakłada zatem współdziałanie organów, z których jeden prowadzi postępowanie główne (organ administracji architektoniczno-budowlanej), a drugi postępowanie subsydiarne (wpadkowe, incydentalne). W celu pozytywnego rozstrzygnięcia postępowania głównego wymagana jest zgodność stanowisk obu organów. Organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzyga sprawę w drodze decyzji, natomiast stanowisko organu współdziałającego wyrażane jest w formie postanowienia. Kwestią zasadniczą dla rozpoznania niniejszej sprawy było zatem dokonanie oceny, czy organy konserwatorskie odmawiając uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę domu przy ul. [...] w miejscowości W. na działce nr ew. [...] przekroczyły granice uznania administracyjnego. W obowiązujących przepisach prawa ustawodawca nie wymienił przypadków, w których należy wydać pozwolenia, a w jakich odmówić jego udzielenia. Ocena ta powinna zatem każdorazowo opierać się na ustaleniach dokonanych przez organ ochrony konserwatorskiej w konkretnej sprawie. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy w sposób rzetelny - z zachowaniem podstawowych zasad posterowania administracyjnego – w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego wykazały brak podstaw do wydania uzgodnienia rozbiórki przedmiotowego obiektu. Podkreślić bowiem należy, że ochrona zabytków, w rozumieniu art. 4 pkt 1-6 o ochronie zabytków obejmuje ogół działań podejmowanych w odniesieniu do zabytków w celu zachowania ich wartości zabytkowej. W omawianej regulacji prawodawca zawarł przykładowy, otwarty katalog tego rodzaju działań. Ogólny charakter powołanego przepisu rodzi po stronie organu konserwatorskiego obowiązek wykazania, na czym dokładnie polega ochrona w każdej indywidualnej sprawie. Przepis art. 4 u.o.z.o.z. nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy do wydawania przez organy konserwatorskie rozstrzygnięć o charakterze władczym (reglamentacyjnym), skutkujących ograniczającą ingerencją w zespół uprawnień przysługujących właścicielowi lub użytkownikowi zabytków. Zdefiniowana w ww. regulacji ochrona zabytków prowadzić zatem powinna do zrównoważonego rozwoju rodzimej zabudowy (wyważonego przenikania się przestrzeni współczesnej i zabytkowej), przy założeniu, że o wartości obiektów zabytkowych decyduje przede wszystkim to, że są one przekazami określonych znaczeń (świadectwa). Chodzi bowiem o utrwalenie i przekazanie pamięci o ludziach, procesach, wydarzeniach czy wyobrażeniach przez te obiekty w różnorodny sposób reprezentowanych. Tym samym w zależności od specyfiki zabytku oraz znaczeń mu przypisanych będzie ona wymagała bądź zachowania go w stanie nienaruszonym, bądź częściowego, a nawet zupełnego przekształcenia. Przy uwzględnieniu powyższej argumentacji, całokształt zgromadzonego materiału dowodowego potwierdza stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Jak ustaliły organy konserwatorskie budynek przy ul. [...] w W., wzniesiony pod koniec XIX w., został indywidualnie ujęty w wykazie wojewódzkiej ewidencji zabytków oraz znajduje się na obszarze historycznego układu ruralistycznego wsi W., który także ujęty jest w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Przedmiotowy budynek wyznacza charakterystyczny dla zabudowy układ, tj. równoległy wzdłuż ulic, typowy dla omawianej miejscowości. Jego forma zewnętrzna, tj. gabaryty, geometria dachu, kompozycja elewacji wraz z dekoracją wraz z ukształtowanymi analogicznie budynkami mieszkalnymi stanowi zespół zabudowy historycznej miejscowości i stanowi cechę charakterystyczną układu ruralistycznego. Budynek posiada znaczny stopień autentyzmu, wyrażający się w zachowanej kompletnie bryle obiektu, jak i w historycznym układzie okien. O wyrazie artystycznym przedmiotowego domu mieszkalnego świadczy przemyślana, harmonijna kompozycji bryły oraz skromny wystrój architektoniczny w postaci ryzalitu, pilastrów i gzymsów. Na osi środkowej w fasadzie znajduje się bowiem ryzalit ze facjatką zwieńczoną trójkątnym szczytem nakrytym dachem dwuspadowym sięgającym głównej kalenicy. Budynek posiada skromny detal architektoniczny, m.in. w postaci międzykondygnacyjnego gzymsu pasowego. Ponadto kompozycja elewacji ww. nieruchomości przetrwała do chwili obecnej w dobrym stanie. Z akt sprawy nie wynika również, że obiekt zagrożony jest katastrofą budowlaną, czy też jego stan uniemożliwia przeprowadzenie remontu. Obiekt jest w dostatecznym stanie zachowania i zachował swoją pierwotną bryłę i detal. Przekształceniu lub zaślepieniu uległa jedynie część otworów okiennych. Natomiast pokrycie dachowe oraz elewacje budynku nie posiadają ubytków. Stosunkowo dobry stan zachowania obiektu potwierdza też materiał fotograficzny. Sąd zauważa, że każda z form ochrony zabytków, o której mowa w art. 7 u.o.z.o.z. podlega ochronie bez względu na stan zachowania, jak stanowi art. 6 ust. 1 cyt. ustawy. Dopóki zatem stopień zniszczenia obiektu zabytkowego nie osiągnie takiego rozmiaru, który pozwoli uznać, że obiekt nie przedstawia już żadnych wartości historycznych, artystycznych lub naukowych, bowiem nie da się go zachować, dopóty zabytek nie może zostać rozebrany. Wbrew zarzutom skargi odnośnie naruszenia wymienionych przepisów postępowania organ odwoławczy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, stosownie do art. 80 k.p.a. dokonał ustaleń faktycznych w sprawie, w oparciu o które wydał zaskarżone postanowienie. Dokonując oceny odniósł się do przedłożonej przez skarżącą oceny technicznej opracowanej przez inż. mgr K.Z.. Wskazać przy tym trzeba, że zasada swobodnej oceny dowodów uregulowana w art. 80 k.p.a., pozwala organowi na dokonanie własnej oceny wartości poszczególnych dowodów. W konsekwencji, w ocenie Sądu, mając na względzie całość materiału dowodowego, w tym wynikający ze zgromadzonych dowodów stan zachowania obiektu objętego wnioskiem o uzgodnienie rozbiórki, organ miał podstawy aby przyjąć, że nadal przedstawia on wartości prawnie chronione. Ocena organu w tej sprawie, jest pełna, oparta na materiale dowodowym i analizie argumentów skarżącej. Z podanych przyczyn słusznie Minister uznał, że przedstawione do uzgodnienia zamierzenie rozbiórki analizowanego obiektu budowlanego należy rozpatrzyć negatywnie. Odnosząc się natomiast do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 39 ust. 4 Prawa budowlanego, podkreślić należy, że postanowienie organu I instancji z dnia 12 listopada 2015 r. zostało wydane z zachowaniem terminu 30-dniowego, bowiem wniosek do tego organu o uzgodnienie rozbiórki budynku wpłynął w dniu 13 października 2015 r. Tym samym główny zarzuty strony skarżącej, jakoby termin z art. 39 ust. 4 Prawa budowalnego ekspirował, uznać należy za nieuzasadniony w realiach przedmiotowej sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.