II GSK 2667/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 2 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1603/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w K. na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem objętym skargą kasacyjną oddalił skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Farmaceutyczny, na podstawie art. 115 pkt 4 w zw. z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, 2, 8 i 9, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 96 ust. 1 oraz art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.; dalej: pf) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: kpa), utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Poznaniu z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie cofnięcia A Sp. z o.o. zezwolenia z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], w związku z utratą przez A Sp. z o.o. rękojmi należytego prowadzenia wskazanej apteki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że w jego ocenie w sprawie organy w sposób niebudzący wątpliwości wykazały, że skarżąca utraciła rękojmię należytego prowadzenia apteki. Spółka dokonywała bowiem sprzedaży produktów leczniczych do "B" Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp.j. prowadzącej aptekę ogólnodostępną położoną w [...] przy ul. [...]. Analiza faktur VAT pozwoliła organom na ustalenie, że skarżąca dokonywała sprzedaży takich produktów leczniczych jak: Clexane, Seretide Dysk, Pulmicort Turbuhaler, Symbicort Turbuhaler, Oxis, Turbuhaler, Inspra, Tegretol CR, Serevent Dysk, Fraxiparine czy Zoladex, które najczęściej występują w tzw. "odwróconym łańcuchu dostaw" i należą do leków ratujących życie i zdrowie człowieka. Faktury wystawione w okresie 30 stycznia 2013 r. do 9 sierpnia 2013 r. potwierdzają sprzedaż produktów leczniczych do ww. podmiotu na łączną kwotę 245 686,88 zł. Sprzedaży dokonywano za pośrednictwem należącej do skarżącej apteki ogólnodostępnej [...] położonej w [...] przy ul. [...], która obecnie nie prowadzi działalności, a organ I instancji stwierdził wygaśnięcie zezwolenia na jej prowadzenie. To działanie jednej z aptek należących do skarżącej było sprzeczne z przepisami ustawy Prawo farmaceutyczne. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że regulacja zawarta w art. 37ap ust. 1 pkt 2 pf stanowi samodzielną podstawę prawną cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Przepis ten odnosi się bowiem do wszystkich przypadków udzielania zezwoleń na gruncie Prawa farmaceutycznego. Przepis art. 120 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nie znajduje natomiast zastosowania, gdy wystąpiły okoliczności świadczące o tym, że przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. W podstawie prawnej wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej zwane: "ppsa"). II Skargę kasacyjną wniosła A Sp. z o.o. z siedzibą w K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 68 ust. 1 pf poprzez jego błędną wykładnię, to jest poprzez przyjęcie, że przepis ten zawiera zamknięty katalog czynności, które mogą być podejmowane przez aptekę ogólnodostępną, podczas gdy przepis ten nie nakłada na skarżącą żadnego konkretnego obowiązku, w tym zwłaszcza zakazu podejmowania określonego rodzaju działalności; b) art. 72 ust. 3 pf poprzez jego błędną wykładnie, to jest poprzez przyjęcie, że każda sprzedaż dokonywana do podmiotu innego niż ludność, ma charakter obrotu hurtowego; c) art. 86 ust. 1 w zw. z ust. 2 pf poprzez jego błędną wykładnię, to jest poprzez przyjęcie, że wbrew literalnej wykładni powołanego przepisu, że katalog usług farmaceutycznych wskazanych w art. 86 ust. 2 pf jest katalogiem zamkniętym; d) art. 87 ust. 2 pf poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że apteka skarżącej prowadziła sprzedaż produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznej, chociaż z okoliczności sprawy wynika jedynie, że apteka ta prowadziła wyłącznie sprzedaż produktów leczniczych na rzecz pacjentów; e) art. 96 ust. 1 pf poprzez jego błędną wykładnię, to jest poprzez przyjęcie, że przepis ten zawiera zamknięty katalog sposobu nabywania produktów leczniczych z aptek ogólnodostępnych i jednocześnie, że z przepisu tego wynika zakaz sprzedaży produktów leczniczych do innych aptek, hurtowni farmaceutycznych oraz innych podmiotów; f) art. 37ap ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 101 pkt 4 pf poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, to jest poprzez przyjęcie, że skarżąca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu poprzez to, że skarżąca nie daje już rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej z uwagi na to, że dokonywała sprzedaży produktów leczniczych aptece prowadzonej przez inny podmiot; g) art. 37 ap ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 120 ust. 1 pkt 2 pf poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wskazany przepis nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, chociaż przepis art. 120 ust. 1 pkt 2 pf znajduje zastosowanie w przypadku naruszenia wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi, a stwierdzone przez organ II instancji uchybienia skarżącej mogłyby zostać co najwyżej uznane za uchybienia należące do kategorii uchybień objętych normą wskazanego przepisu, co jednocześnie uzasadniało jego zastosowanie przez organ II instancji; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 1 § 1 i 2 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 7, 77 i 80 kpa poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie decyzji organu II instancji, pomimo, że została ona wydana bez podjęcia przez organ II instancji wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz bez rozważenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności w zakresie spełniania przez skarżącą przesłanek posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej , wartości brutto kwestionowanej przez organ II instancji sprzedaży produktów leczniczych do podmiotu trzeciego, okoliczności dotyczących tego, że apteka ogólnodostępna [...], zlokalizowana w [...] przy ulicy [...] nie dokonywała sprzedaży produktów leczniczych do innych aptek, ani też do hurtowni farmaceutycznej i nie naruszyła żadnych zasad działania apteki ogólnodostępnej, w tym zasad dotyczących obrotu produktami leczniczymi; b) art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 145 1 pkt 1 ppsa poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowego uzasadnienia decyzji o oddaleniu skargi; c) art. 1 § 1 i 2 ppsa w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia w toku postępowania przed organem II instancji przepisu art. 8 kpa, polegającego na błędnym uznaniu, że zastosowanie wobec skarżącej środka o największym stopniu dolegliwości polegającej na cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki, bez uprzedniego nakazania skarżącej usunięcia stwierdzonych uchybień, nie stanowi działania sprzecznego z zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. III Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania - wymienione art. 183 § 2 pkt 1-6 ppsa - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadza się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane w zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że podstawy - na których ją oparto - nie są usprawiedliwione. Skarga kasacyjna nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Przede wszystkim za trafne nie mogą być uznane zarzuty błędnej wykładni przepisów prawa materialnego - wskazanych w punkcie 1. lit. a-g petitum skargi kasacyjnej. W brzmieniu obowiązującym w czasie dokonywania przez skarżącą spółkę zakwestionowanych sprzedaży produktów leczniczych (2013 r.) - uznanych przez organy i Sąd I instancji za naruszenie zasad obrotu produktami leczniczymi i tym samym za powodujące utratę rękojmi należytego prowadzenia apteki - art. 103 ust. 1 Prawa farmaceutycznego stanowił, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, jeżeli apteka prowadzi obrót produktami leczniczymi niedopuszczonymi do obrotu. Art. 103 w ust. 2 tej ustawy wskazywała zaś fakultatywne podstawy cofnięcia zezwolenia. Na mocy ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 788) z dniem 12 lipca 2015 r. przytoczony wyżej przepis art. 103 ust. 1 uzyskał nowe brzmienie, stanowiąc, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, jeżeli apteka: 1) prowadzi obrót produktami leczniczymi niedopuszczonymi do obrotu; 2) naruszyła przepis art. 86a. W myśl zaś powołanego art. 86a Prawa farmaceutycznego zakazane jest zbywanie produktów leczniczych przez aptekę ogólnodostępną lub punkt apteczny hurtowni farmaceutycznej, innej aptece ogólnodostępnej lub innemu punktowi aptecznemu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażany już w orzecznictwie pogląd, że ustanowienie w art. 86a Prawa farmaceutycznego wprost zakazu tzw. "odwróconej dystrybucji" nie można odczytywać jako normatywnej zmiany jakościowej, w stosunku do poprzedniego stanu prawnego. Wprowadzenie art. 86a zasadnie jest traktowane jako zmiana w istocie o charakterze klaryfikacyjnym i redakcyjnym (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2018 r. II GSK 3320/16 i powołane tam poglądy doktryny). Poza sporem mianowicie także przed wprowadzeniem wskazanej wyżej zmiany kwestie obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia regulował art. 37ap Prawa farmaceutycznego - zawarty w rozdziale 2b "Przepisy ogólne w sprawie działalności objętych zezwoleniami". Zgodnie z art. 37ap ust. 1 pkt 2, organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Stosownie zaś do art. 101 Prawa farmaceutycznego - regulującego przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej - wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, m.in. gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki (art. 101 pkt 4). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega kwestii, że wymóg rękojmi należytego prowadzenia apteki jest warunkiem, jaki przedsiębiorca musi spełniać nie tylko na etapie ubiegania się o uzyskanie zezwolenia, ale także w czasie prowadzenia apteki. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że wymóg dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki to jeden z warunków prowadzenia apteki, niespełnienie którego dawało podstawy do obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 37ap Prawa farmaceutycznego. Skargą kasacyjną nie jest kwestionowane stanowisko Sądu I instancji - oparte na powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądach orzecznictwa i doktryny - że pojęcie "rękojmi należytego wykonywania zawodu" oznacza (skracając) całość zdarzeń i okoliczności dotyczących wykonywania danego zawodu, składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego oraz cechy takie, jak m.in. prawość, uczciwość także w życiu zawodowym. "Rękojmię należytego prowadzenia apteki" daje pomiot, zachowanie którego świadczy o przestrzeganiu ustawowych zasad prowadzenia określonego rodzaju działalności. Obowiązki nałożone na ten podmiot przepisami ustawy - Prawo farmaceutyczne wyznaczają granice, w jakich prowadzący aptekę może poruszać się prowadząc tę reglamentowaną działalność. Pojęcie "rękojmi należytego wykonywania zawodu" to zagwarantowanie, że z racji posiadanych cech zawód ten będzie wykonywany prawidłowo. Zgodzić należy się przy tym z Sądem I instancji, że także będący osobą prawną podmiot posiadający zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej musi posiadać tego typu cechy. W tym stanie rzeczy, stwierdzenie naruszeń przez podmiot prowadzący aptekę przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne przy jej prowadzeniu, winno być brane pod uwagę przy ocenie spełnienia wymogu rękojmi należytego prowadzenia apteki. Istotnie, zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. W myśl zaś art. 103 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, wojewódzki inspektor farmaceutyczny może cofnąć zezwolenie, jeżeli nie usunięto w ustalonym terminie uchybień wskazanych w decyzji wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, wydanej na podstawie ustawy. Wobec regulacji zawartych w przytoczonych wyżej przepisach, a to art. 37ap ust. 1 pkt 2 w związku z art. 101 pkt 4 i art. 103 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego zasadne jest jednak przyjęcie, że ustawodawca - wskazując na przesłanki obligatoryjnego i fakultatywnego cofnięcia zezwolenia - odróżnia uchybienia podlegające usunięciu, nieusunięcie których może skutkować cofnięciem zezwolenia na prowadzenie apteki (fakultatywnie), od uchybień świadczących o utracie przez podmiot prowadzący aptekę rękojmi należytego jej prowadzenia i skutkujących obligatoryjnym cofnięciem zezwolenia. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 65 ust. 1 Prawa farmaceutycznego, obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Stosownie do treści art. 68 ust. 1 powołanej ustawy, zasadą jest, że w aptekach ogólnodostępnych prowadzony jest obrót detaliczny produktami leczniczymi. Art. 72 ust. 1 Prawa farmaceutycznego stanowił, że obrót hurtowy produktami leczniczymi mogą prowadzić wyłącznie określone tym przepisem podmioty, w tym hurtownie farmaceutyczne. Z treści powołanej regulacji trafnie zatem wywiedziono, że ustawodawca wykluczył możliwość prowadzenia obrotu hurtowego produktami leczniczymi przez apteki. Powyższe stanowisko potwierdza unormowanie zawarte w art. 80 ust. 1 Prawa farmaceutycznego, zgodnie z którym Główny Inspektor Farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, gdy wnioskodawca prowadzi lub wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na prowadzenie apteki. Ustawodawca w art. 72 ust. 3 zdefiniował przy tym obrót handlowy jako: wszelkie działanie polegające na zaopatrywaniu się, przechowywaniu, dostarczaniu lub eksportowaniu produktów leczniczych lub produktów leczniczych weterynaryjnych, posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub pozwolenie, o którym mowa w art. 3 ust. 2, prowadzone z wytwórcami lub importerami w zakresie wytwarzanych lub importowanych przez nich produktów leczniczych, lub z przedsiębiorcami zajmującymi się obrotem hurtowym, lub z aptekami lub zakładami leczniczymi dla zwierząt, lub z innymi upoważnionymi podmiotami, z wyłączeniem bezpośredniego zaopatrywania ludności. Sprzedaż produktów leczniczych przez podmiot prowadzący aptekę na rzecz innego podmiotu prowadzącego aptekę ma więc charakter sprzedaży hurtowej, a tego typu obrót produktami leczniczymi w świetle Prawa farmaceutycznego nie jest dopuszczalny. Zgodnie z art. 86 ust. 1 Prawa farmaceutycznego, apteka jest placówką ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne, o których mowa w ust. 2. Według art. 86 ust. 2 tej ustawy nazwa apteka zastrzeżona jest wyłącznie dla miejsca świadczenia usług farmaceutycznych obejmujących wskazane w pkt 1-4 czynności (wydawanie produktów leczniczych i wyrobów medycznych, określonych w odrębnych przepisach; sporządzanie leków recepturowych, w terminie nie dłuższym niż 48 godzin od złożenia recepty przez pacjenta, a w przypadku recepty na lek recepturowy zawierający środki odurzające lub oznaczonej "wydać natychmiast" - w ciągu 4 godzin; sporządzenie leków aptecznych; udzielanie informacji o produktach leczniczych i wyrobach medycznych). Istotnie, użycie w art. 86 ust. 1 Prawa farmaceutycznego zwrotu "w szczególności" świadczy o tym, że katalog usług farmaceutycznych określonych art. 86 ust. 2 nie ma charakteru zamkniętego. Katalog ten został jednak doprecyzowany - w odniesieniu do określonych aptek - w kolejnych ustępach (ust. 3-8) omawianego przepisu. Ponadto, stosownie do art. 86 ust. 9, ustawodawca umocował ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia, w drodze rozporządzenia, innych rodzajów działalności niż określone w ust. 2-4 i 8 związane z ochroną zdrowia dopuszczalne do prowadzenia w aptece. Znaczy to, że art. 86 Prawa farmaceutycznego kompleksowo, w powiązaniu z ewentualnym aktem wykonawczym wydanym na podstawie art. 86 ust. 9, zawiera wyczerpujący katalog możliwych działalności - usług aptecznych. Zasady, że apteki nie mogą więc prowadzić hurtowego obrotu produktami leczniczymi, nie podważa regulacja zawarta w art. 68 ust. 1 (obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych). Wbrew bowiem stanowisku prezentowanemu przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, z treści ostatniego z powołanych przepisów - w zestawieniu z art. 72 ust. 1 Prawa farmaceutycznego - nie można bowiem wyprowadzać tylko i wyłącznie takiego wniosku, że poza aptekami obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony być nie może, a tym samym, że Prawo farmaceutyczne nie zawiera zakazu prowadzenia przez apteki obrotu hurtowego. Art. 87 ust. 2 Prawa farmaceutycznego jednoznacznie wskazuje, że apteki ogólnodostępne przeznaczone są do: 1) zaopatrywania ludności w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8; 2) wykonywania czynności określonych w art. 86 ust. 1 i 2. Ponadto, skoro w myśl art. 96 ust. 1, produkty lecznicze i wyroby medyczne wydawane są z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych: 1) na podstawie recepty; 2) bez recepty; 3) na podstawie zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów - to nie powinno budzić wątpliwości, że prowadzenie przez aptekę działań innego typu, "z wyłączeniem bezpośredniego zaopatrywania ludności" (art. 72 ust. 3) nie są dopuszczalne. W tym stanie rzeczy - wbrew wywodom strony wnoszącej skargę kasacyjną - naruszanie prawem określonych zasad działania apteki ogólnodostępnej nie może być uznane tylko za uchybienia - jak wskazano - co najwyżej należące do kategorii uchybień objętych normą art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego. W rozpoznawanej sprawie niespornie spółka z o.o. A na terenie województwa wielkopolskiego prowadziła [...] aptek, w tym aptekę [...] w [...] przy ul. [...], zezwolenie na prowadzenie której zaskarżoną decyzją cofnięto. Kolejna apteka – [...] w [...] przy ul [...] - w dacie wydawania kontrolowanych decyzji nie prowadziła już działalności, stwierdzono wygaśnięcie zezwolenia na jej prowadzenie. Poza sporem nadto, skarżąca spółka dokonywała pomiędzy prowadzonymi przez siebie aptekami licznych przesunięć magazynowych produktów leczniczych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wprost przyznano fakt przesunięć produktów leczniczych do apteki [...] w [...] przy ul. [...], a następnie odsprzedaż tych produktów do apteki [...] w [...] przy ul. [...] (prowadzonej przez "B" Sp. z i Wspólnicy Sp. j.). W tym stanie rzeczy, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 7, 77 i 80 kpa nie jest trafny. W ocenie składu orzekającego NSA Sąd I instancji nie miał bowiem podstaw do stwierdzenia, że organ nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Przedstawione wyżej niesporne ustalenia były mianowicie wystarczające do oceny przez Sąd I instancji zasadności cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki na podstawie art. 37ap ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego w związku z tym, że prowadząca aptekę nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki (art. 101 pkt 4) - zatem przestała spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Jak już wskazano, stwierdzone działanie strony skarżącej kasacyjnie - polegające na dostarczaniu produktów leczniczych, będących własnością podmiotu dokonującego tych czynności, innej aptece, z wyłączeniem bezpośredniego zaopatrywania ludności - odpowiada zdefiniowanej w art. 72 ust. 3 Prawa farmaceutycznego sprzedaży hurtowej i stanowi naruszenie omówionych wyżej zasad prowadzenia apteki. Nie można się zatem zgodzić z zarzutem, że w sprawie nie rozważono w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności w zakresie spełniania przez skarżącą przesłanek posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Zdaniem NSA podnoszona przez skarżącą spółkę okoliczność, że tzw. "odwrócony łańcuch dostaw" dotyczył innej apteki należącej do strony skarżącej kasacyjnie niż ta, zezwolenie na prowadzenie której cofnięto, jest nieistotna. Trafnie bowiem stwierdzono, że przesłanka rękojmi należytego prowadzenia apteki ma charakter podmiotowy. Ocena "rękojmi należytego prowadzenia apteki" dotyczy bowiem podmiotu prowadzącego aptekę. Bez znaczenia jest też kwestia wartości brutto kwestionowanej przez organ II instancji sprzedaży produktów leczniczych innej aptece oraz fakt ostatecznego przeznaczenia produktów leczniczych, bowiem w świetle art. 72 ust. 3 Prawa farmaceutycznego - wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącą spółkę - to nie ilość i wartość sprzedanych produktów leczniczych decyduje o zakwalifikowaniu sprzedaży jako obrotu hurtowego. W ocenie NSA zarzut wadliwego zastosowania wobec skarżącej spółki środka o największym stopniu dolegliwości, polegającego na cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki, bez uprzedniego nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w istocie zmierza do podważenia zastosowania art. 37ap ust. 1 pkt 2 i niezastosowania art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego. Kwestia ta była przedmiotem rozważań w ramach oceny zarzutów dotyczących prawa materialnego. Prawidłowość zastosowania prawa materialnego nie może zaś być kwestionowana zarzutem naruszenia przepisów prawa procesowego. Oparcie w tym zakresie skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa w powiązaniu z art. 8 kpa nie może być zatem uznane za skuteczne. Całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ppsa oraz art. art. 3 § 2 pkt 1 ppsa. Art. 1 powołanej ustawy wskazuje zakres unormowany ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie zawiera wskazanych jednostek redakcyjnych. Z kolei drugi z powołanych przepisów stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w żadnej mierze nie wyjaśniono w czym naruszenie tych przepisów przez Sąd I instancji miałoby się przejawiać. Sądowi I instancji nie można też skutecznie zarzucić naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Analiza pisemnych motywów rozstrzygnięcia wskazuje bowiem, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy przepisem tym przewidziane, w tym powołuje podstawę prawną i jej wyjaśnienie w stopniu wystarczającym do wdania się przez stronę w spór - co potwierdza złożony środek zaskarżenia - jak i w stopniu umożliwiającym kontrolę kasacyjną - o czym świadczą przedstawione dotychczas rozważania. Nie jest prawdą, że WSA nie przedstawił powodów dla których art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał bowiem wyraźnie, że przepis ten nie znajduje zastosowania, gdy wystąpiły okoliczności świadczące o tym, że przedsiębiorca przestał spełnia warunki określone przepisami prawa, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2) wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu to wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu - który reprezentował organ na etapie postępowania przed Sądem I instancji - za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej (480 zł) - tj. 360 zł.