III SA/Wa 143/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant sekretarz sądowy Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2015r. P. Sp. z o. o. (dalej również jako "skarżąca"/ "spółka") wystąpiła z prośbą o rozłożenie na raty płatności zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za 01-12/2014r. w łącznej kwocie 28.727,80 zł.. W uzasadnieniu wniosku podano, iż spółka prowadzi działalność gospodarczą od 14 lat i jej obecna sytuacja finansowa nie jest dobra. Zmieniająca się na przestrzeni ostatnich lat sytuacja gospodarcza kraju i lokalnego rynku zmusiła do zmniejszenia wielkości i zakresu prowadzonej działalności gospodarczej a tym samym poziomu zatrudnienia. Kryzys gospodarczy spowodował, iż odbiorcy nie wywiązywali się terminowo z płatności wobec firmy, a to zakłóciło jej stabilność finansową. Jednocześnie wskazała, że wprowadziła szereg rozwiązań w celu poprawy płynności finansowej przedsiębiorstwa, które pozwolą uniknąć dalszych kłopotów z regulowaniem zobowiązań. Wyjaśniła ponadto, że powodem braku możliwości wywiązania się z obowiązku terminowego regulowania zobowiązań była potrzeba i konieczność przeznaczenia bieżących środków na sfinansowanie stałych wydatków niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania firmy (m. in. wynagrodzeń, zakupu towarów, usług, polis ubezpieczeniowych). Podany przez Spółkę harmonogram spłaty zadłużenia stanowi natomiast propozycję, która pozwoli na ustabilizowanie jej sytuacji finansowej przy jednoczesnym wywiązywaniu się z obowiązku zapłaty zobowiązań podatkowych. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (NUS) decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. odmówił rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za okres 01-12/2014r. w łącznej kwocie 27.042,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości w wysokości 1.740,00 zł - w ramach pomocy de minimis oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej rozłożenia na raty kwoty 1.685,80 zł, stanowiącej różnicę między kwotą wnioskowaną, tj. 28.727,80 zł, a występującą na koncie podatnika na dzień złożenia wniosku, tj. 27.042,80 zł. W uzasadnieniu stwierdził brak przesłanek wynikających z art. 67a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – dalej jako "O.p." do zastosowania wnioskowanej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że organ nie dokonał dokładnej analizy sytuacji finansowej Spółki i stanu jej zadłużenia z tytułu podatków. Wyjaśniła, że we wniosku złożonym wraz z korektą deklaracji VAT-7 za 04/2015r. wskazano aby zwrot podatku z tej deklaracji w wysokości 13.000,00 zł przerachowano na poczet zaległego podatku od towarów i usług za 02/2015r. wraz z odsetkami a pozostałą część na 03/2015r. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji zadłużenie w podatku od towarów i usług za 2015r. zmniejszyło się w należności głównej o około 13.000,00 zł. W ocenie Spółki organ pierwszej instancji nie uznał wniosku o przerachowanie nadwyżki jako przejawu woli Spółki, która chce zmniejszyć bieżące zadłużenie. Wskazała ponadto, iż jest świadoma wielkości naliczonych odsetek i kosztów, ale zadeklarowała realne kwoty do wpłaty, pozwalające na wywiązanie się z układu ratalnego. Podniosła, iż w związku z otrzymaniem decyzji odmownej powinna dokonać redukcji zatrudnienia, pozbawiając ludzi pracy i dochodu, a tym samym naruszyć ważny interes publiczny. W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 16 października 2015r. wezwał Spółkę do uaktualnienia informacji o stanie posiadania składników majątkowych, tj. nieruchomości, ruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, wskazania aktualnych miesięcznych obciążeń, w szczególności z tytułu kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzenia możliwości pozyskania środków finansowych na zapłatę wnioskowanego układu ratalnego oraz przesłanie dokumentów potwierdzających takie dane - z pouczeniem, iż w przypadku ich nie przedłożenia, sprawa zostanie rozpatrzona na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżąca pismem z dnia 28 października 2015 r. poinformowała, że nie posiada oszczędności ani papierów wartościowych. Miesięcznymi stałymi obciążeniami są natomiast raty leasingowe, opłata za energię elektryczną, usługi telefoniczne, usługi księgowe. W załączeniu przedstawiła: - kserokopie faktur dokumentujących obciążenia za ostatni miesiąc (raty leasingowe, opłata za energię elektryczną, usługi telefoniczne, usługi księgowe), - kserokopie harmonogramów spłat umów leasingowych, dokumentujących, że umowy zawarte z E. S.A. kończą się w marcu 2016r., natomiast z G. S.A. w sierpniu 2016r. Wskazała ponadto, że w pierwszym półroczu 2016r. miesięczne obciążenia zmniejszą się a uzyskane przychody pozwolą na regulowanie powstałych dotychczas zaległości. Spółka stara się o zewnętrzne źródła finansowania. Wszelkie wstępnie prowadzone rozmowy z bankami kończą się jednak na etapie oświadczeń/zaświadczeń o braku zaległości z tytułu podatków, których skarżąca na chwilę obecną nie otrzyma. Podkreśliła, że w dniu 16 października 2015 r. dokonała wpłat: - na podatek VAT za 02/2014r. kwoty 1.500,00 zł, - na podatek PIT-4 za 02/2014r. kwoty 1.931,00 zł, - na podatek CIT za 2013r. kwoty 1.500,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania oraz zapoznaniu się aktami sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej również jako "DIS" lub "organ") decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję NUS. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał przede wszystkim, że jak wynika z akt sprawy wnioskowane przez Skarżącą. wsparcie jest dopuszczalne w świetle Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013. Spółka prowadzi bowiem działalność gospodarczą, sklasyfikowaną pod nr PKD - 49.41.Z, tj. transport drogowy towarów, udzielenie jej wsparcia nie doprowadzi do przekroczenia limitu równowartości 200.000,00 Euro w okresie trzech lat podatkowych a w okresie dwóch kolejnych lat podatkowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz w roku bieżącym, Spółka nie korzystała z pomocy de minimis. Według deklaracji PIT-4R za 2014r. zatrudniała ponadto średnio 18 pracowników, co klasyfikuje ją do grupy małych przedsiębiorców. DIS podkreślił jednak, że okoliczność, iż pomoc taka jest dopuszczalna, nie obliguje organu podatkowego do jej zastosowania. Ulga w spłacie zobowiązań podatkowych może być bowiem przyznana dopiero po zbadaniu przesłanek wynikających z art. 67a § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p. tj. ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 852/11 wyjaśnił, że przez "ważny interes podatnika" rozumie się nadzwyczajne okoliczności, bądź zaistnienie zdarzeń losowych powodujących utratę możliwości zarobkowania lub utratę majątku. Poprzez "interes społeczny" należy natomiast, zdaniem organu, rozumieć dyrektywę postępowania zgodnie z którą na uwadze mieć należy, że respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. Organ wskazał, że nawet wystąpienie obu ww. przesłanek nie gwarantuje otrzymania ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Ostateczna decyzja w tym zakresie podejmowana jest bowiem na zasadzie uznania administracyjnego. Podkreślił, że poza sytuacją finansową podatnika, ważnym kryterium oceny w sprawach o udzielenie ulgi w spłacie należności jest przyczyna powstania zaległości podatkowych. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego na zaistniałe w niniejszej sprawie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń nie miały wpływu żadne nadzwyczajne okoliczności lub zdarzenia losowe niezależne od woli i sposobu działania Spółki. Powstały one w związku z brakiem zapłaty podatku w terminie i w wysokości wynikającej ze złożonej deklaracji rocznej PIT-4R za 2014 r. Przyczyny powstania zaległości podatkowej nie wypełniają zatem, w ocenie organu, znamion wyjątkowości, które mogłyby świadczyć o spełnieniu przesłanki ważnego interesu podatnika. Są one efektem decyzji w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej i zarządzania środkami finansowymi, które przeznaczone zostały na cele związane z działalnością gospodarczą zamiast na zapłatę podatku. Odnosząc się do okoliczności, wskazanych przez skarżącą, a które przyczyniły się do powstania przedmiotowych zaległości podatkowych (potrzeba i konieczność przeznaczenia bieżących środków na sfinansowanie stałych wydatków niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania firmy m. in. wynagrodzeń, zakupu towarów, usług, polis ubezpieczeniowych) organ stwierdził, iż nie stanowią one wystarczającej podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi. Podejmując się prowadzenia działalności gospodarczej podatnik obowiązany jest bowiem do regulowania wszelkich należności z tym związanych i to w ustawowych terminach, ponosząc konsekwencje podjętych przez siebie decyzji. Nie zarezerwowanie odpowiednich środków na uregulowanie zobowiązań podatkowych i przeznaczenie ich w pierwszej kolejności na inne cele nie może być premiowane przyznaniem wnioskowanej ulgi. Zapłata należnego zobowiązania podatkowego ma bowiem charakter priorytetowy i powinna być realizowana przed innymi zobowiązaniami. Organ wskazał, że ulgi wynikające z art. 67a § 1 O.p. nie mogą być utożsamiane z dążeniem do uwolnienia się od obowiązku terminowego regulowania należności podatkowej i inwestowania w prowadzoną działalność gospodarczą. Rozłożenie na raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług byłoby natomiast formą przeniesienia ryzyka towarzyszącego działalności gospodarczej na budżet Państwa i stałoby w sprzeczności z zasadą równości opodatkowania w stosunku do podatników, którzy terminowo regulują swoje zobowiązania podatkowe. W kwestii oceny zasadności przyznania układu ratalnego pod względem możliwości finansowych Spółki DIS stwierdził, iż organ pierwszej instancji po przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału dowodowego, uwzględniając wynik finansowy za 2014r. (strata w wysokości 349.990,82 zł), jak również za 01-05/2015r. (strata w wysokości 860,65 zł) oraz wysokość posiadanych przez Spółkę zobowiązań zasadnie uznał, iż brak jest podstaw do tego, aby uznać za realną spłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę w układzie ratalnym. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania dotyczących nieuznania wniosku. o przerachowanie zwrotu podatku z deklaracji VAT-7 za 04/2015r w wysokości 13.000,00 zł na poczet zaległego podatku od towarów i usług za 02/2015r. wraz z odsetkami a pozostałą część na 03/2015r. jako przejawu woli Spółki, która chce zmniejszyć bieżące zadłużenie, organ wskazał, iż powołany zwrot podatku został zaliczony na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za 02/2015r. i częściowo za 03/2015r. Po zaliczeniu ww. zwrotu, zmniejszenie zadłużenia nastąpiło w ww. podatku za 02,03/2015r. Ponadto, w ocenie organu, pismo skarżącej o zaliczenie ww. zwrotu nie stanowi przejawu woli zmniejszenia zadłużenia, bowiem w sytuacji posiadania przez Podatnika zadłużenia z tytułu kilku podatków, organ podatkowy nie dokonuje zwrotu podatku wynikającego z deklaracji VAT na rachunek podatkowy Podatnika, lecz zalicza go na poczet istniejących zaległości. Odnośnie okoliczności, iż pomimo trudnej sytuacji finansowej Spółka w dniu 16 października 2015r. dokonała wpłat na poczet podatku VAT za 02/2014r. w kwocie 1.500,00 zł, CIT za 2013r. w kwocie 1.500,00 zł i PIT-4 za 02/2014r. w kwocie 1.931,00 zł, zauważył, że mając na uwadze konstytucyjny obowiązek ponoszenia ciężarów podatkowych, nie sposób nagradzać Spółki ulgą w spłacie zobowiązań podatkowych tylko dlatego, iż jednorazowo dokonała wpłaty na poczet istniejących zaległości. Wskazał w tym miejscu ponownie na przesłanki warunkujące przyznanie ulgi zawarte w art. 67a O.p. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżącą okoliczności, iż w pierwszym półroczu 2016r. miesięczne obciążenia zmniejszą się a uzyskane przychody pozwolą na regulowanie powstałych dotychczas zaległości, z uwagi na kończące się umowy leasingowe. Organ zauważył, że realna możliwość zapłaty zaległości w układzie ratalnym musi istnieć w chwili złożenia wniosku, a nie być okolicznością prawdopodobną, która może ale nie musi zaistnieć w przyszłości. Ponadto zobowiązania wobec budżetu korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed innymi wierzycielami, a równocześnie nie można akceptować działań zmierzających do poprawy sytuacji finansowej poprzez otrzymanie pomocy z budżetu państwa, tj. ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Reasumując DIS podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" przemawiających za przyznaniem Spółce wnioskowanej ulgi. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu Skarżąca wniosła skargę do tutejszego sądu zarzucając organowi: - art. 67a §1 pkt 2 O.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przepis ten znajduje zastosowanie jedynie w przypadku wystąpienia nieoczkiwanego zdarzenia o nadzwyczajnym charakterze oraz przyjęcie, że organ działa na zasadzie uznania administracyjnego; - art. 187 §1 oraz art. 122 O.p. poprzez: a) pominięcie dowodów złożonych do akt sprawy w postaci harmonogramów spłat rat leasingowych wynikających z umów co ma bezpośredni wpływ na ocenę możliwości wywiązania się przez skarżącą z obowiązku zapłaty rozłożonych na raty zaległości podatkowych; b) pominięcie argumentacji w zakresie braku możliwości uzyskania zewnętrznego finansowania udzielonego przez banki ze względu na brak pozytywnego rozstrzygnięcia kwestii rozłożenia na raty zaległości podatkowej; c) pominięcie argumentacji w zakresie wywiązywania się przez skarżącą z obowiązku częściowego uregulowania zaległości podatkowych objętych wnioskiem oraz innych zaległości podatkowych; d) pominięcie faktu posiadania przez skarżącą majątku własnego m.in. w postaci nieruchomości o wartości 282.332,60 zł co ma wpływ na ocenę możliwości wywiązywania się przez skarżącą z obowiązku zapłaty rozłożonych na raty zaległości podatkowych; - art. 210 § 4 O.p. poprzez niewyjaśnienie, dlaczego organ odmówił wiarygodności dowodom i twierdzeniom skarżącej o których mowa powyżej. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Odpowiadając na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja DIS utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Sąd nie dopatrzył się również innych uchybień powodujących obowiązek wycofania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wskazać należy, że materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji organów podatkowych stanowił art. 67 a § pkt 2 O.p.. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: - odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (...); - umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Prawidłowo zatem organy orzekające w niniejszej sprawie skoncentrowały się na ocenie, czy sytuacja skarżącej spółki uzasadnia przyjęcie, że za udzieleniem wnioskowanej przez nią ulgi przemawia istnienie ważnego interesu lub interesu publicznego. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że "ważny interes podatnika" o jakim mowa w ww. przepisie jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją konkretnego podatnika. Zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i doktryna definiuje to pojęcie jako sytuacje nadzwyczajne, losowe, uniemożliwiające uregulowanie zaległości przez podatnika, przy równoczesnym uwzględnieniu jego normalnej sytuacji ekonomicznej, rodzinnej i zdrowotnej. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji. Sytuacja uzasadniająca przyznanie ulgi w płatności zaległości podatkowej nie może być natomiast spowodowana działaniami podatnika. Chodzi bowiem o czynniki niezależne od sposobu postępowania wnioskodawcy. Tak stawiane wymogi są podyktowane tym, że ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych stanowią odstępstwo od konstytucyjnej zasady powszechności ponoszenia danin publicznych zawartej w art. 84 Konstytucji RP. Instytucję umarzania zaległości podatkowych (odsetek) oraz rozkładania na raty zapłaty zaległości podatkowej można zatem stosować jedynie wyjątkowo, gdyż nie służy ona jako powszechny środek przezwyciężania trudności finansowych. Zauważyć ponadto należy, że wbrew zarzutom skargi, wydana na podstawie art. 67a § 1 op decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego nie oznacza powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Innymi słowy, spełnienie wymienionych w powołanym przepisie przesłanek jedynie otwiera możliwość rozważenia zasadności wniosku podatnika, nie obligując jednak organów podatkowych do uwzględnienia ulgi. Uznaniowy charakter decyzji organu podatkowego determinuje także sposób i zakres kontroli legalności takiego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Natomiast stwierdzenie braku przesłanek (ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego) zawsze skutkować musi odmową uwzględnienia wniosku o udzielenie ulgi. W takim przypadku organ podatkowy nie ma możliwości wyboru między rozstrzygnięciem pozytywnym i negatywnym dla strony. W sprawie niniejszej słusznie, zdaniem Sądu, uznał tak organ pierwszej jak i drugiej instancji, że nie zaistniały okoliczności umożliwiające zastosowanie ww. art. 67a § 1 ordynacji podatkowej, a co za tym idzie rozłożenie na raty powstałej zaległości. Jak wynika z akt sprawy, i co słusznie podniósł DIS, skarżąca doprowadziła do wystąpienia przedmiotowej zaległości podatkowej z uwagi na nie wykonanie obowiązku naliczenia, potrącenia z wypłat i przekazania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń. Przy czym brak wykonania tego obowiązku nie wynikał z wystąpienia nagłych, nadzwyczajnych okoliczności. Jak wskazała bowiem sama skarżąca zaległości te były efektem decyzji z zakresu prowadzonej działalności gospodarczej oraz kondycji finansowej spółki a także konieczności zapewnienia płynności finansowej. Okoliczności te jednak, zdaniem Sądu, nie uzasadniają możliwości zastosowania ulgi polegającej na rozłożeniu zobowiązania podatkowego na raty oraz umorzeniu odsetek od zaistniałej zaległości. Problemy finansowe firmy powstałe, czy to na skutek kryzysu gospodarczego (na co powołuje się skarżąca) czy też na skutek nieprawidłowego zarządzania spółką, nie stanowią żadnych nadzwyczajnych okoliczności. Są one wynikiem ryzyka jakie podejmuje przedsiębiorca decydując się na prowadzenie działalności gospodarczej. Prawidłowo zatem organy obu instancji przyjęły, że nie zachodzą w sprawie przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi, to jest przesłanka ważnego interesu podatnika ani też interesu społecznego. Ustalenie, że nie zachodzą powyższe przesłanki obligowało organ do odmowy zastosowania ulgi. Wskazać w tym miejscu należy na utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd zgodnie z którym, ulga w spłacie należności podatkowych ma charakter wyjątkowy, nakazujący stosowanie jej jedynie w sytuacji, gdy z powodów wyjątkowych podatnik nie może wywiązać się z uiszczenia zaległości podatkowych. Ulgi w ich spłacie stanowią bowiem odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Dlatego też równie wyjątkowy charakter muszą mieć okoliczności uzasadniające udzielenie wnioskowanej ulgi. Za niezasadny uznać zatem należało, podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 67a § 1 1 pkt 2 O.p. Również pozostałe zarzuty skargi nie znalazły aprobaty Sądu. W ramach przeprowadzonego postępowania organy podatkowe podjęły bowiem działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, jak również zebrały materiał dowodowy potrzebny do oceny przesłanek warunkujących udzielenie wnioskowanej ulgi, a także w sposób prawidłowy zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa. Ponadto na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów, organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że skarżąca ma kłopoty z utrzymaniem płynności finansowej oraz może mieć problemy ze spłatą zaległości wraz z odsetkami za zwłokę w układzie ratalnym. Istotną rolę w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych odgrywa bowiem kryterium związane z realnością spłaty zaległości podatkowych w ratach. Nawet bowiem w sytuacji, w której organ stwierdziłby istnienie ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego, to i tak nie mógłby udzielić wnioskowanej ulgi, gdyby nie istniała realna możliwość spłaty ustalonych rat. Jak wynika z akt sprawy, i na co wskazał organ w zaskarżonej decyzji, skarżąca poza zaległością podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń, posiada również zaległości w płaceniu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym od osób prawnych wraz z odsetkami. Istnieją zatem obiektywne wątpliwości co do realnej możliwość spłaty ustalonych rat. Wbrew zarzutom skargi, analizując sytuację finansową skarżącej, organ wziął pod uwagę okoliczność, iż skarżąca posiada majątek własny w postaci nieruchomości położonej w miejscowości C., gm. D. o szacunkowej wartości 282,332,60 zł. Fakt posiadania nieruchomości nie jest jednak gwarantem realizacji spłaty ustalonych rat. Może ona bowiem stanowić jedynie przedmiot obciążenia hipoteką. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z orzecznictwem decyzja o rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej powinna uwzględniać możliwości płatnicze podatnika, inaczej ulga taka będzie pozorna i w sposób oczywisty niemożliwa do zrealizowania (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 listopada 2012r. sygn. akt I SA/Bd 770/12). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła o rozłożenie na raty zapłaty przedmiotowych zaległości podatkowych, proponując w dniu składania wniosku (tj. 29 kwietnia 2015 r.) ich rozłożenie na 24 miesięczne raty. Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnego źródła pokrycia zaproponowanych rat. W trakcie prowadzonego przez organ postępowania powołała się jedynie na kończące się w 2016 r. umowy leasingowe oraz wskazała na prowadzone z kontrahentami negocjacje odnośnie terminów płatności. Rację w tym miejscu przyznać należy organom podatkowym, że realna możliwość zapłaty zaległości w układzie ratalnym musi istnieć w chwili złożenia wniosku, a nie być prawdopodobną okolicznością, która może zaistnieć w przyszłości. Uznać zatem należy, że zasadna jest ocena DIS, iż w obecnej sytuacji majątkowej skarżąca nie byłaby w stanie realizować zaproponowanego układu ratalnego. Za słuszne uznać należało również stanowisko organu, że wniosek skarżącej o przerachowanie zwrotu podatku z deklaracji VAT-7 za 04/2015 na poczet zaległego podatku nie stanowi przejawu woli zmniejszenia zadłużenia. W sytuacji bowiem posiadania przez podatnika zadłużenia, organ podatkowy nie dokonuje zwrotu podatku wynikającego z deklaracji VAT lecz z urzędu zalicza go na poczet istniejących zaległości. Wniosek skarżącej w tym przedmiocie pozostaje zatem bez znaczenia. Również dokonana w dniu 16 października 2015 r. wpłata na poczet podatku VAT za 02/2014, CIT za 2013 r. i PIT-4 za 02/2014 nie ma znaczenia przy rozpatrywaniu wniosku o rozłożenie zaległości podatkowej na raty. Jak słusznie podniósł organ w zaskarżonej decyzji, i na co wskazał Sąd w niniejszym uzasadnieniu, przyznanie ulgi uwarunkowane jest wystąpieniem przesłanek zawartych w art. art. 67a O.p. tj. przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". I jedynie te okoliczności mogą stanowić podstawę do wydania pozytywnej decyzji. Reasumując, wskazać należy, że skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności nadzwyczajnych, niezależnych od jej woli, jak również nie przedstawiła i nie udokumentowała żadnych okoliczności, które mogłyby przemawiać za uznaniem ważnego interesu strony lub interesu publicznego. Z tej przyczyny ocenę dokonaną przez organy podatkowe uznać należy za prawidłową. Organy jasno i przekonywująco uzasadniły odmowę umorzenia odsetek i rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych. Nie budzi wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały ocenione i rozważone, a rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Biorąc pod uwagę przedstawione ustalenia i wnioski Sąd stwierdził, że brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi. W związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.