II SA/Łd 1024/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.R. i K.R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz radcy prawnego w sprawie ze skargi H.R. i K.R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki budynku gospodarczego p o s t a n a w i a odmówić skarżącym przyznania prawa pomocy. AG II SA/Łd 1024/16 Uzasadnienie W związku ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, H.R. i K.R. wystąpili z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawcy pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym, utrzymując się z rent chorobowych w łącznej kwocie 2.133,43 zł. Skarżący są właścicielami domu o powierzchni 375 mkw. o wartości ok. 450.000 zł i nieruchomości rolnej o powierzchni 3,85 ha z budynkiem mieszkalnym o powierzchni ok. 64 mkw. (wartość ok. 100.000 zł). Posiadają samochód [...], rok produkcji 1988. Wnioskodawcy podali, że miesięczne wydatki kształtują się na poziomie ok. 1720 zł. Strona oświadczyła również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym. W wykonaniu zarządzenia Referendarza sądowego skarżący zostali wezwani do nadesłania dodatkowych informacji oraz dokumentów, pozwalających na ocenę ich sytuacji materialnej, w tym wyciągów z rachunków bankowych, odpisów deklaracji VAT czy innych dokumentów, z których wynika wysokość przychodów, kosztów ich uzyskania i dochodów za rok 2016 z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Analiza nadesłanych dokumentów wskazuje, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą – handel artykułami spożywczo-przemysłowymi, a w roku 2016 przychód z tej działalności wynosił 1.920.755,80 zł, koszty uzyskania przychodu – 1.868.957,41 zł, a dochód – 51.798 zł. Z nadesłanych wyciągów bankowych wynika również, że skarżący uzyskują płatności bezpośrednie z ARiMR, np. listopad 2016 wpływ zaliczki w kwocie 2.064 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Ustosunkowując się do wniosku skarżących stwierdzić należy, że w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim zauważyć należy, że warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez nią, że spełnia ustawowe przesłanki. W interesie strony leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena zdolności płatniczych nie sprowadza się jednakże tylko do stwierdzenia, że wnioskodawca uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r., GZ 71/04). Wnioskodawcy wskazali w złożonych oświadczeniach o stanie majątkowym i dochodach, że utrzymują się z dochodów w łącznej kwocie 2.133 zł, a prowadzona przez skarżącego działalność nie przynosi dochodów. Ponoszą zaś stałe wydatki w kwocie 1.720 zł. Ze złożonych dokumentów wynika jednak, że renty chorobowe nie stanowią jedynego źródła dochodów rodziny. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z tytułu której osiąga znaczne przychody – 1.920.755 zł rocznie, zaś dochód kształtuje się na poziomie 51.798 zł rocznie. Powyższe powoduje, że w skali miesiąca do dochodu uzyskiwanego z rent chorobowych (2.133,43 zł) należy doliczyć kwotę średnią z tytułu działalności gospodarczej (4.316 zł). Całkowity dochód skarżących wynosi więc co najmniej 6.449 zł miesięcznie (bez uwzględnienia kwot płatności bezpośrednich). Powyższe daje podstawy do twierdzenia, że strona jest w stanie wygospodarować środki na to, aby pokryć koszty udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w tym koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG