II SAB/Op 78/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem procesowym z dnia 19 września 2016 r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...], polegającą na niewydaniu zaświadczenia o utraconym zarobku, w związku ze stawiennictwem w sądzie w charakterze świadka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieodrzucenia, o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że skarżący w czasie odbywania kary pozbawienia wolności wykonywał pracę w A w [...], na podstawie skierowania do pracy od dnia 12 maja 2014 r. do dnia 12 listopada 2015 r. oraz od dnia 9 maja 2016 r. do nadal. Zdaniem organu, zastosowanie mają w sprawie przepisy § 16 ust. 2 w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz.U z 2014 r., poz. 1632), zgodnie z którymi pracodawca jest zobowiązany do zwolnienia pracownika od pracy na czas niezbędny do stawiania się na wezwanie sądu, a następnie wydaje pracownikowi zaświadczenie o wysokości utraconego wynagrodzenia za czas tego zwolnienia tak, aby pracownik był w stanie uzyskać od właściwego organu rekompensatę pieniężną z tego tytułu. Organ podkreślił, że zaświadczenie o utraconych zarobkach powinien wydać pracodawca, jakim w omawianym przypadku był A w [...], a nie Zakład Karny nr [...][...]. Z tych względów, skarga jako skierowana do niewłaściwego organu, jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje, zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, zauważyć należy, że sprawa, której przedmiotem jest zobowiązanie pracodawcy do wydania określonego zaświadczenia, czyli jak w niniejszym przypadku - zaświadczenia o utraconych zarobkach, mieści się w definicji sprawy z zakresu prawa pracy, czyli do jej rozpoznania właściwy jest w świetle art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego, sąd powszechny, a nie sąd administracyjny (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt II PZP 1/05). Sprawa wydania zaświadczenie, o którym mowa w § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz.U z 2014 r., poz. 1632), nie należy do katalogu spraw objętych właściwością sądów administracyjnych, o jakich mowa w art. 3 P.p.s.a. Również żaden przepis szczególny nie przewiduje kontroli przez sąd administracyjny tego rodzaju spraw. Ponadto, zaświadczenie o wysokości utraconego wynagrodzenia nie jest zaświadczeniem wydawanym w trybie przepisów Działu VII K.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowił odrzucić przedmiotową skargę uznając, że nie jest właściwy do jej rozpoznania. Z wymienionych przyczyn, działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.