IV SA/Wa 2682/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A.B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Postanowieniem z [...] sierpnia 2016r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zmianami) i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zmianami), po rozpoznaniu wniosku z dnia 10 czerwca 2016 r. Pana A. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r., znak [...], wydane z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Postanowieniem tym odmówiono uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego o powierzchni sprzedaży do 530 m2 (sklep [...]) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz utwardzeniem terenu na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] i na części działek nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w m. [...], gmina [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że przed wydaniem przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego o powierzchni sprzedaży do 530 m2 (sklep [...]) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz utwardzeniem terenu na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] i na części działek nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w m. [...], gmina [...], Kierownik Referatu Inwestycji, Budownictwa i Gospodarki Nieruchomościami, zwrócił się do Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia [...] maja 2016 r., znak [...], o uzgodnienie projektu tej decyzji: Po rozpatrzeniu sprawy Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wydał postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r., znak [...]. W wyniku rozpoznania ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i powtórnie przeprowadzonego postępowania w sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi, jest przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zmianami). Stanowi on, że: "Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". Włączenie do drogi ruchu drogowego, o którym mowa wyżej, zapewnia zjazd indywidualny lub publiczny. Zgodnie z przepisem § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zwanego dalej rozporządzeniem, zjazd publiczny jest to zjazd do co najmniej jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym (pkt 3), a zjazd indywidualny jest to zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie (pkt 4). Z powyższego wynika, że połączenie drogi krajowej nr [...] (droga klasy GP) z planowanym budynkiem usługowym (sklep ogrodniczy), który ma być usytuowany na terenie działek nr [...], nr [...] i nr [...] i na części działek nr [...], nr [...] i nr [...], powinien zapewniać zjazd publiczny, co winno mieć odzwierciedlenie w projekcie omawianej decyzji o warunkach zabudowy. Pkt II 4 lit. g projektu tej decyzji zawiera ustalenie o treści: "dostęp do drogi publicznej - do drogi krajowej nr [...] (działka o nr ewid. [...])", a to oznacza, że obsługę komunikacyjną planowanego sklepu ogrodniczego miałby zapewniać istniejący w km 37+230 zjazd z tej drogi do działki nr [...], który jednak nie jest zjazdem publicznym, lecz indywidualnym. Zbyt mała szerokość jezdni tego zjazdu i wielkość promienia łuku kołowego wyokrąglającego przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi, a przede wszystkim brak dodatkowego pasa ruchu dla pojazdów skręcających z drogi w prawo, w który zjazd powinien być wyposażony przez wzgląd na miarodajne natężenie ruchu na drodze przekraczające 400 P/h, co wynika z przepisu § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, wykluczają ze względów bezpieczeństwa ruchu drogowego możliwość wykorzystywania jako zjazd publiczny do mającego powstać budynku usługowego. W tej sytuacji organ wskazał, że należało przyjąć, iż z punktu widzenia ważnego interesu społecznego, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, brak jest możliwości włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego, który będzie generowała planowana inwestycja, a to stanowi podstawę odmowy uzgodnienia projektu omawianej decyzji. Odnosząc się do argumentów i żądań zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w piśmie z dnia 26 lipca 2016 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyjaśnił, iż: 1) wbrew twierdzeniu strony organowi jest znany fakt, że wcześniej wydał decyzję zezwalającą na przebudowę zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w m. [...] oraz, że ten zjazd został przebudowany, 2) w zaskarżonym postanowieniu, a szczególnie w niniejszym postanowieniu organ wyjaśnił, że istniejący zjazd, o którym mowa wyżej, jest zjazdem indywidualnym, dlatego też wbrew błędnemu ustaleniu projektu decyzji o warunkach zabudowy, zakładającemu wykorzystanie tego zjazdu do obsługi komunikacyjnej planowanego sklepu ogrodniczego, nie może zapewniać włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego, który będzie generował ten sklep, 3) twierdzenie przez stronę, że istniejący zjazd jest "optymalny", oraz wysunięcie żądania, żeby ten zjazd został "zaakceptowany", nie mają znaczenia, ponieważ o charakterze zjazdu (publiczny czy indywidualny) decyduje rodzaj obiektu, do którego zjazd ma zapewniać dojazd, a o miejscu lokalizacji zjazdu i jego parametrach technicznych - zarządca drogi (vide art. 29 ust. 3 cytowanej na wstępie ustawy o drogach publicznych), 4) zarzut, że "Podstawą rozstrzygnięcia jest stan faktyczny istniejący w dniu wydania postanowienia, a nie okoliczności, które mogą zaistnieć w przyszłości - budowa drogi klasy Z", jest słuszny, ale o odmowie uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy nie zadecydowały plany związane z przyszłą budową drogi ekspresowej [...], lecz ustalenie, że obecnie brak jest możliwości włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego, który będzie generował planowany sklep ogrodniczy. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan A. B., domagając się jego uchylenia i ponownego rozpoznania sprawy przez organ. W ocenie skarżącego, mimo ponownego rozpatrzenia sprawy nie został dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy co narusza art.7 kpa. Skarżący wskazał, że o ile można się zgodzić, że przy ocenie zjazdu z dróg publicznych natężenie ruchu na drodze jest istotną okolicznością, bo jest jednym z czynników warunkujących bezpieczeństwo na drodze, ale organ winien przedstawić wiarygodne dowody tegoż natężenia, by odnieść je do konkretnego zjazdu. Wymieniona wielkość 18.334 pojazdów na dobę na krajowej [...] na odcinku [...] nie wynika z żadnego dowodu, który strona ma prawo znać. Kiedy były te pomiary, w jakim miesiącu i dniu. Nie wyjaśniono, czy tak stwierdzone natężenie jest wielkością graniczną po przekroczeniu której zarządca tej drogi nie da prawa do zjazdu publicznego nikomu na tym odcinku drogi krajowej. Skarżący wskazał, że przy trasie [...] - [...] GDDK i A pozytywnie opiniuje zjazdy publiczne innym podmiotom. Podkreślił, że nie można w ramach uznania administracyjnego różnicować uprawnień podmiotów przy istnieniu tych samych okoliczności tj. położeniu planowanych inwestycji przy tej samej drodze krajowej i tym samym natężeniu ruchu. W ocenie Skarżącego, uznanie administracyjne jest w ramach prawa, a nie może być dowolne, loteryjne. Nie wystarczy zatem powołać się ogólne na kryterium bezpieczeństwa z przepisów wykonawczych do ustawy o drogach publicznych. Organ - zarządca drogi winien wskazać na czym konkretnie polega ewentualne zwiększenie niebezpieczeństwa przy nowym zjeździe, a nawet nie zostało ustalone ile pojazdów i jakie zjadą z drogi krajowej do planowanego sklepu ogrodniczego, kiedy będą te przyjazdy klientów. Ponadto skarżący podkreślił, że organ niesłusznie przyjmuje, że przyznany mu decyzją z dnia [...].03.2003r. Nr [...] zjazd z drogi krajowej nr [...] na jego działkę nr [...] w [...] był zjazdem indywidualnym a nie publicznym. Nawet nie zostały załączone akta tamtej sprawy, a był to zjazd planowany do planowanej budowy pod działalność gospodarczą, a nie do pól uprawnych. Ten zjazd do działki nr ew. [...] o szerokości 5 m jest dzisiaj zjazdem faktycznym, a jego parametry są takie jak zjazdu publicznego. Wskazał, iż gdy za 2 czy 5 lat - gdy będzie przebudowa drogi krajowej nr [...], to nastąpi generalna zmiana ruchu drogowego i będą nowe drogi. Ale do czasu przebudowy właściciel ma prawa korzystać ze swoich nieruchomości, czynić inwestycje, a zjazd publiczny GDDK i A może przecież udzielić na czas określony tj. do czasu wykonania drogi ekspresowej [...] - [...]. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do podniesionych w niej zarzutów, wskazał na jakiej podstawie przyjął dane obrazujące natężenie ruchu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powołane kryteria Sąd uznał bowiem, iż nie narusza ono prawa. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad utrzymujące w mocy postanowienie tego organu odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego o powierzchni sprzedaży do 530 m2 (sklep [...]) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz utwardzeniem terenu na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] i na części działek nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w m. [...], gmina [...]. podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi, jest przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zmianami). Stanowi on, że: "Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". Włączenie do drogi ruchu drogowego, o którym mowa wyżej, zapewnia zjazd indywidualny lub publiczny. Zgodnie z przepisem § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zwanego dalej rozporządzeniem, zjazd publiczny jest to zjazd do co najmniej jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym (pkt 3), a zjazd indywidualny jest to zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie (pkt 4). Z powyższego wynika, że połączenie drogi krajowej nr [...] (droga klasy GP) z planowanym budynkiem usługowym, który ma być usytuowany na terenie działek nr [...], nr [...] i nr [...] i na części działek nr [...], nr [...] i nr [...], powinien zapewniać zjazd publiczny, co winno mieć odzwierciedlenie w projekcie omawianej decyzji o warunkach zabudowy. Pkt II 4 lit. g projektu tej decyzji zawiera ustalenie o treści: "dostęp do drogi publicznej - do drogi krajowej nr [...] (działka o nr ewid. [...])", a to oznacza, że obsługę komunikacyjną planowanego sklepu ogrodniczego miałby zapewniać istniejący w km 37+230 zjazd z tej drogi do działki nr [...]. Wbrew jednak twierdzeniem strony skarżącej istniejący obecnie znajd, nie jest zjazdem publicznym, lecz indywidualnym. Wskazać należy, że wbrew twierdzeniem skarżącego z decyzji z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] dotyczącej przebudowy należącego do niego zjazdu nie wynika, aby dotyczyła ona zjazdu publicznego. Świadczy o tym nie tylko treść rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] marca 2003 r, ale również zaświadczenie Urzędu Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] lutego 2003 r., z którego wynika, że działki stanowiące własność skarżącego, w tym działka nr [...], są położone na terenach upraw polowych. Ponadto zgodnie z § 55 ust 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia zarówno znajd publiczny jak i indywidualny określa zarządca drogi. Ze znajdujących się w aktach raportach k. 10 -11 wynika, że zarządca należący do skarżącego zjazd uznaje za indywidualny. W odniesieniu do niniejszej sprawy oznacza to, iż aby przedmiotowy zjazd mógł zapewniać włączenie do drogi krajowej nr [...] ruchu drogowego, który będzie generować planowany sklep ogrodniczy, powinien być zgodnie z § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z drogi, tymczasem istniejący zjazd, który jak wyjaśniono nie jest zjazdem publicznym, lecz indywidualnym, nie posiada takich pasów, co skutkowało koniecznością odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Fakt bowiem posiadania przez skarżącego zjazdu indywidualnego na działki objęte uzgodnieniem, nie uzasadnia wyrażenia zgody na zlokalizowanie zjazdu publicznego, albowiem jak słusznie podkreślił to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad kryteria udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego są bardziej rygorystyczne niż w przypadku zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego, ze względu na fakt, iż zjazd publiczny z uwagi na swój charakter i przeznaczenie przenosi z drogi i na drogę (w przeciwieństwie do zjazdu indywidualnego) znacznie większy ruch generowany przez obiekt, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Wbrew stanowisku wskazującemu na nieuzasadnioną uznaniowość Generalnego Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazać należy, że zgodnie z §9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach: droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał okoliczności, które legły u podstaw odmowy uzgodnienia warunków zabudowy. Ponadto wprawdzie w uzasadnieniu organ nie wskazał wprost jakie konkretnie natężenie ruchu uwzględnił, wskazując, że w przypadku planowanej inwestycji istniejący zjazd nie może zostać wykorzystany z uwagi na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Jednak wskazać należy, że na gruncie rozpoznawanej sprawy istotne jest aby organ wypowiedział się w zakresie parametrów ustalonych w § 78 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, odniesieniu do możliwości wyposażenia zjazdu w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z drogi, w wypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa ruchu. Takie ustalenia w rozpatrywanej sprawie dokonano. Odniesiono się bowiem do natężenia ruchu na przedmiotowej drodze. Podkreślenia wymaga zaś, że organ orzekający w rozpatrywanej sprawie nie ma obowiązku badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym, które mogłoby spowodować zlokalizowanie przedmiotowego zjazdu. W tym celu posługuje się wiedzą w przypadku organu wynikającą z danych sporządzonych zgodnie z "Wytycznymi organizacji i przeprowadzania Generalnego Pomiaru Ruchu w 2015 roku na drogach krajowych", stanowiącymi załącznik do zarządzenia nr 38 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 1 września 2014 r. w sprawie okresowego pomiaru ruchu w 2015 r. na drogach krajowych". Jak wynika z wyjaśnień organu zawartych w odpowiedzi na skargę, na podstawie wyników tego pomiaru została opracowana charakterystyka ruchu na zamiejskiej sieci dróg krajowych, zawierająca najważniejsze i najbardziej przydatne dane o ruchu drogowym, takie jak: średni dobowy ruch roczny (SDRR), który stanowi podstawę do obliczania miarodajnego ruchu godzinowego, strukturę rodzajową ruchu, długość dróg w przedziałach natężeń ruchu, wielkość ruchu w miesiącach letnich i zimowych, rozkład ruchu w ciągu doby, a także określono charakter ruchu (gospodarczy i turystyczno-rekreacyjny) dla każdego odcinka sieci drogowej. Szczegółowe informacje na ten temat są dostępne na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w zakładce pn. "Generalny Pomiar Ruchu". Z generalnego pomiaru ruchu przeprowadzonego w 2015 r., którego wyniki są wiążące dla organu i obowiązują aż do przeprowadzenia kolejnego pomiaru w 2020 r., wynika, że średni dobowy ruch roczny na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] przekraczał średni dobowy ruch roczny pojazdów silnikowych na całej sieci dróg krajowych (11178 poj./dobę) i wynosił 18344 poj./dobę, co odpowiada miarodajnemu natężeniu ruchu 1559 poj./h. Mając zatem na uwadze, że skarżący nie został na etapie postępowania zapoznany z w/w dostępnymi ogólnie danymi, nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, nie były one bowiem opracowywane na potrzeby tegoż postępowania. Podkreślenia wymaga, iż obowiązkiem organu rozpoznającego niniejszą sprawę było rozważenie wszelkich istotnych dla jej rozstrzygnięcia kwestii w tym m.in. wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego, co też organ uczynił. Reasumując w ocenie Sądu uwzględniając stan faktyczny sprawy oraz obowiązujące przepisy stwierdzić należy, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zasadnie odmówił uzgodnienia przedmiotowej decyzji z uwagi na brak zajadu publicznego oraz możliwość wykorzystania istniejącego indywidualnego zjazdu z uwagi na niespełnienie przez niego warunków technicznych i bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Sąd nie podzielił tym samym zarzutu strony skarżącej, iż sprawa załatwiona została bez wnikliwej analizy. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje również okoliczność posiadania zjazdów przez właścicieli sąsiednich nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.