I OZ 157/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1864/16 oddalające wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Agnieszki Jędrzejewskiej-Jaroszewicz, Elżbiety Lenart i Bożeny Marciniak od orzekania w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r,. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia: oddalić zażalenie. M. S., wnioskiem z dnia 26 października 2017 r., zwrócił się o wyłączenie sędziów WSA w Warszawie: Agnieszki Jędrzejewskiej-Jaroszewicz, Elżbiety Lenart i Bożeny Marciniak od udziału w sprawie z jego skargi na decyzję SKO w [...] z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej. W uzasadnieniu tego wniosku podniesiono, że sędziowie orzekający w sprawie nie wydali jeszcze ani jednego uczciwego orzeczenia. WSA w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku, postanowieniem z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1864/16, oddalił go. W uzasadnieniu stwierdzono, że w oświadczeniach złożonych przez sędziów: Agnieszkę Jędrzejewską-Jaroszewicz, Elżbietę Lenart i Bożenę Marciniak wskazano, iż nie istnieją okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności w sprawie, jak również nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 18 § 1 P.p.s.a. W zażaleniu na to postanowienie podniesiono, że "w rzeczywistości jego autorki orzekały w swojej sprawie", ponadto zawsze orzekają na niekorzyść wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uzasadnienie. Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: P.p.s.a.) niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 P.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wnioskodawca nie podał żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na istnienie przynajmniej jednej z przesłanek wyłączenia sędziego. Samo podejmowanie przez wymienionych we wniosku sędziów niekorzystnych, w jego odczuciu, rozstrzygnięć w innych sprawach toczących się z jego udziałem nie stanowi podstawy do wyłączenia od orzekania w przedmiotowej sprawie. Przesłanką taką nie jest również subiektywne przekonanie wnioskodawcy o braku bezstronności sędziego. Przyczyny wyłączenia muszą mieć charakter obiektywny i znajdować potwierdzenie w podnoszonych przez stronę okolicznościach faktycznych. W niniejszej zaś sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Sędziowie, których dotyczył wniosek o wyłączenie od orzekania, złożyli oświadczenia, o których mowa w art. 22 § 2 P.p.s.a. Sąd Najwyższy, w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 121/71, stwierdził, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego. W zażaleniu na postanowienie odmawiające wyłączenia sędziów nie wskazano jednak okoliczności i argumentów, które podważałyby prawdziwość oświadczeń złożonych przez sędziów w przedmiotowej sprawie. Tym samym należy stwierdzić, że Sąd I instancji trafnie uznał, iż złożony w sprawie wniosek o wyłączenie nie zasługiwał na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.