II SA/Wa 1379/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (sprawozdawca), Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J.C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w KRP [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej J.C. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] czerwca 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. C., dalej jako skarżąca, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., na mocy którego przeniesiono skarżącą do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] z dniem [...] kwietnia 2016 r. Do wydania powyższego rozkazu personalnego doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W wyniku zmian w organizacji Komendy Głównej Policji, które zgodnie z § 36 zarządzenia nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP poz. 13), weszły w życie z dniem [...] kwietnia 2016 r. likwidacji uległo m.in. stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącą. W związku z powyższym skarżąca rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2016 r. została przeniesiona do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji z dniem [...] kwietnia 2016 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Komendant [...] Policji przeniósł skarżącą do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] z dniem [...] kwietnia 2016 r. Powyższe uzasadnił koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji przez Komendę Rejonową Policji [...] oraz posiadanymi przez skarżącą kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła Komendantowi [...] Policji naruszenie art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355, ze zm.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza, który w dacie wydania rozkazu personalnego nie podlegał Komendantowi [...] Policji; art. 34 ust. 1 oraz art. 37a ustawy o Policji, poprzez zaniechanie mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe lub pozostawienia go w swojej dyspozycji przed przeniesieniem do dalszego pełnienia służby w jednostce podległej; art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez "(...) oparcie rozstrzygnięcia na częściowo bezprzedmiotowym materiale dowodowym a częściowo bez oparcia w ogóle na materiale dowodowym"; art. 108 k.p.a., poprzez bezzasadne nadanie rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności oraz art. 7 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, co skutkowało nieuwzględnieniem zarówno interesu służby jak również słusznego interesu strony. Z tego też względu wniosła o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania odwołania oraz uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. i umorzenie postępowania. Po rozpoznaniu powyższego odwołania organ wydał powołany na wstępie rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Stosownie natomiast do art. 36 ust. 1 ustawy o Policji policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). W związku z powyższym organ stwierdził, że Komendant [...] Policji jest organem administracji publicznej właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia policjanta z Komendy [...] Policji do Komendy Rejonowej Policji [...]. Przepis pozwala uznać, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Przełożony właściwy w sprawach osobowych jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej w innej miejscowości bez jego zgody i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 k.p.a. Mając na uwadze powyższe stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. o przeniesieniu skarżącej z dniem [...] kwietnia 2016 r. do Komendy Rejonowej Policji [...] uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Niewątpliwym jest, że Komendant [...] Policji wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i słuszny interes strony. Skarżąca posiada bowiem takie kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie, które przyczynią się niewątpliwie do poprawy realizacji zadań nałożonych na Komendę Rejonową Policji [...]. Organ zwrócił uwagę, że skarżąca zaskarżonym rozkazem personalnym została jedynie przeniesiona do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Dopiero Komendant Rejonowy Policji [...] w ramach posiadanych kompetencji może dokonać mianowania wymienionej na nowe stanowisko służbowe. Przechodząc do analizy zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu organ wskazał, iż nie znajduje uzasadnienia argument dotyczący słusznego interesu policjanta, bo nawet jeśli przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej Policji wiązać się będzie z pewnymi niedogodnościami dla skarżącej, to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącej oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. Odnosząc się z kolei do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji przez Komendanta [...] Policji w dniu poprzedzającym przeniesienie skarżącej do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji wskazał, że zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy o Policji Komendant [...] Policji jest właściwy do przenoszenia policjantów na obszarze garnizonu [...], zatem rozstrzygnięcia w stosunku do funkcjonariusza przeniesionego do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji winien wydawać dopiero od dnia tego przeniesienia. Z uwagi jednak na okoliczność, iż rozkazowi personalnemu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r., na mocy którego skarżąca została przeniesiona do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności oraz mając na uwadze fakt, iż w myśl art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia stwierdził, że powyższa nieprawidłowość nie może zostać uznana za rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Tym bardziej, że kwestionowana decyzja rozstrzyga o stosunku służbowym policjanta dopiero od dnia [...] kwietnia 2016 r., a zatem od dnia gdy jego przełożonym właściwym w sprawach osobowych był Komendant [...] Policji. Organ wskazał również, iż żaden przepis zarówno ustawy o Policji, jak również wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, nie obligował Komendanta [...] Policji do mianowania skarżącej w strukturze Komendy [...] Policji lub przeniesienia wskazanego funkcjonariusza do swojej dyspozycji. Odnosząc się natomiast do zarzutu niezawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, jego zakończeniu oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów zaznaczył, że fakt, iż policjant nie zgadza się z danym rozstrzygnięciem, podnosząc przy tym zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., nie oznacza, że wydana w stosunku do niego decyzja jest wadliwa. Podkreślił, że żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje przełożonego przed podjęciem decyzji o przeniesieniu służbowym do zapoznawania policjanta z prowadzoną polityką kadrową, w tym z zasadami typowania policjantów do przeniesienia służbowego. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może więc odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wskazała żadnych nowych dowodów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. C. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. art. 36 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rozkazu wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości; 2. art. 34 ust. 1 oraz art. 37a ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy rozkazu, który wydany został z zaniechaniem poprzedzającego przeniesienie mianowania skarżącej na stanowisko służbowe lub choćby pozostawienie w dyspozycji organu; 3. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu, który wydany został w oparciu rozstrzygnięcia na częściowo bezprzedmiotowym materiale dowodowym a częściowo bez oparcia w ogóle na materiale dowodowym; 4. art. 108 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu, który wydany został z naruszeniem przepisów o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności przy braku uzasadniających taki tryb przesłanek; 5. art. 7 kpa i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu, który wydany został z naruszeniem prawa Strony do czynnego udziału w postępowaniu, w wyniku czego doszło do wydania zaskarżonego rozkazu bez uwzględnienia interesu społecznego tożsamego z interesem służby i słusznego interesu Strony. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie przeniesienia z dniem [...] kwietnia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] i orzeczenie, że rozkazy nie podlegają wykonaniu w całości i zasądzenie od Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zgodnie z wcześniejszym rozkazem Komendanta Głównego Policji pozostawała podwładną tego przełożonego w dniu wydania rozkazu i dopiero od dnia następnego, czyli od [...] kwietnia 2016 r. została przeniesiona do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji i to ta data była pierwszą, z jaką rozkaz mógł zostać wydany przez Komendanta [...] Policji. Zdaniem skarżącej szczególnie istotne jest to wobec nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że wszedł on do obrotu prawnego z dniem [...] kwietnia 2016 r. Podniosła, że argument organu, iż decyzja wynika ze zmian organizacyjnych w Komendzie Głównej Policji, w wyniku których uległa zmniejszeniu liczna etatów policyjnych, a stanowisko służbowe skarżącej uległo likwidacji nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż jego aktualność i prawdziwość należy rozpatrywać w kontekście wcześniejszego rozkazu Komendanta Głównego Policji. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że wydając zaskarżony rozkaz Komendant [...] Policji nie mógł z oczywistych powodów znać zamierzeń i sytuacji kadrowej w jednostce mu niepodległej i tym samym nie mógł przeprowadzić takiego dowodu. Nie mógł także antycypować co stanie się w innej jednostce w dniu następnym po wydaniu rozkazu. Zdaniem skarżącej "potrzeby garnizonu [...]" oraz posiadane kwalifikacje i doświadczenie zawodowe skarżącej nie zostały w żaden sposób określone, a wątpliwe jest dokonanie analizy i wszechstronnego rozważenia doświadczenia i kwalifikacji skarżącej w sytuacji, gdy w dniu wydania rozkazu pozostawała ona w podległości służbowej wobec Komendanta Głównego Policji i jej akta osobowe musiały się znajdować jeszcze w Komendzie Głównej Policji. Skarżąca podkreśliła, że rozkaz personalny z [...] kwietnia 2016 r. został na mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] czerwca 2016 r. uchylony w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. W przedmiotowej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał na nieprawdziwość argumentacji odnośnie powodów zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i liczne naruszenia przepisów procedury administracyjnej przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Powyższe zdaniem skarżącej oznacza, że obecnie rozkaz Komendanta [...] Policji musi zostać uznany za wydany w oparciu o decyzję, która została uchylona, gdyż Komendant [...] Policji był władny do podejmowania decyzji kadrowych wobec skarżącej jedynie w sytuacji, gdy pozostawał w mocy wcześniejszy rozkaz Komendanta Głównego Policji. Jeżeli ten ostatni został wyeliminowany z obrotu prawnego, to tym samym pozbawiony podstawy prawnej został rozkaz Komendanta [...] Policji. Dlatego też, tak istotny był zarzut niewłaściwego nadania rozkazowi Komendanta [...] Policji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z uzasadnienia rozkazu Komendanta [...] Policji wynikało, że przesłanką jego zastosowania była "konieczność niezwłocznego uregulowania sytuacji kadrowej wymienionego policjanta" oraz zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostki, do której nastąpiło przeniesienie. Jak wynikło zaś z kolejnego rozkazu w jednostce "docelowej", skarżąca została pozostawiona w dyspozycji komendanta tej jednostki co oznacza, że "obdarowany" nie miał żadnych planów i nie wiedział co zrobić z przekazanym mu funkcjonariuszem. Z uwagi na szybkość decyzji - rozkazu, wydanego jeszcze w czasie gdy skarżąca podlegała służbowo Komendantowi Głównemu Policji, skarżąca została całkowicie pozbawiona możliwości wypowiedzenia w postępowaniu, a jak pokazuje uzasadnienie rozkazu, na skutek powyższego, organ w ogóle nie rozważań słusznego interesu skarżącej i wzajemnej relacji pomiędzy interesem określonym jako społeczny a interesem skarżącej, co naruszało art. 7 kpa i art. 10 § 1 k.p.a. Zaniechanie powyższego ustalenia mogło mieć i miało wpływ na podjęcie decyzji sprzecznej z tymi interesami i przeniesieniem skarżącej do dalszego pełnienia służby w innej jednostce, gdzie wspomniane walory nie będą należycie wykorzystane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Komendanta Głównego Policji Komendant [...] Policji mógł wydać rozkaz personalny w stosunku do skarżącej już w dniu [...] kwietnia 2016 r., bowiem rozkazowi personalnemu Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz ten został doręczony skarżącej w dniu [...] kwietnia 2016 r. Zatem, w tej dacie powstały skutki prawne związane z wydaniem decyzji i związaniem organu. Organ stwierdził również, iż nie naruszył również art. 7 k.p.a. w części dotyczącej konieczności rozważenia słusznego interesu strony, który w niniejszej sprawie sprowadzał się do utrzymania stanowiska dotychczasowego stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji. Argument ten nie mógł być brany pod uwagę, bowiem w dacie doręczenia rozkazu personalnego nr [...] skarżąca nie zajmowała już stanowiska [...] Wydziału [...] w Komendzie Głównej Policji. Ten aspekt mógł być badany jedynie w toku postępowania odwoławczego od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwana P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Rozpoznawana skarga zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie kontroli pod względem legalności podlegał rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr[...] z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wydany na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, o przeniesieniu z urzędu od dnia [...] kwietnia 2016 r. J. C. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Na podstawie art. 108 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 36 ust. 1 ustawy o Policji wraz z ust. 2 określa uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Przepis ten stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Z art. 32 ust. 1 tej ustawy wynika m.in., że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że rozkaz personalny w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji jest podejmowany przez właściwego przełożonego w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest zobowiązany do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego. W pierwszej kolejności należało zbadać czy nie zostały naruszone przepisy o właściwości. Istotną kwestią w sprawie jest okoliczność, że skarżąca uprzednio pełniła służbę na stanowisku [...] Wydziału [...] Biura Służby Kryminalnej Komendy Głównej Policji, skąd rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. z dniem [...] kwietnia 2016 r. została zwolniona z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2016 r. przeniesiona do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a. Z rozkazu tego jednoznacznie wynika, że J. C. od objęcia stanowiska [...] Wydziału [...] Komendy Głównej do dnia [...] kwietnia 2016 r. podlegała Komendantowi Głównemu Policji. Tymczasem Komendant [...] Policji z w dniu [...] kwietnia 2016 r. przeniósł skarżącą do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], czym naruszył przepis art. 36 ust. 2 ustawy o właściwości, bowiem orzekł w stosunku do policjanta, który podlegał służbowo Komendantowi Głównemu Policji. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, że przeniesienie to miało nastąpić od dnia [...] kwietnia 2016 r., zatem od dnia gdy przełożonym właściwym skarżącej był Komendant [...] Policji oraz, że rozkazowi Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie zmienia podległości służbowej skarżącej, a oznacza jedynie, że wyznaczona data przeniesienia J. C. do pełnienia służby w Komendzie [...] Policji nie ulegnie zmianie w przypadku złożenia odwołania. Zdaniem Sądu bez względu na ocenę trafności merytorycznej rozstrzygnięcia naruszenie przez Komendanta [...] Policji przepisu art. 36 ust 2 ustawy o Policji o właściwości w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. Tymczasem art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi w sposób bezwzględny, że sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i stwierdza nieważność decyzji bądź postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zapis ten nie pozostawia żadnej swobody dla orzekającego Sądu, nie uzależnia w tym przypadku rozstrzygnięcia od naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (jako to ma miejsce w regulacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a). Judykatura wielokrotnie podkreślała, że w myśl art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje nieważność decyzji bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z dnia 7 października 1982 r., sygn. II SA 1119/82, ONSA 1982/ 2/ 95). Innymi słowy, przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. obejmuje wszelkie postacie naruszenia właściwości miejscowej i rzeczowej, z którą nierozerwalnie łączy się właściwość instancyjna. Organ niewłaściwy nie jest zatem prawnie legitymowany do rozstrzygania o prawach i obowiązkach stron. Obowiązek badania swojej właściwości ciąży na organie w momencie wszczęcia postępowania, jak również w każdym stadium postępowania administracyjnego. Organ niewłaściwy nie dysponuje zdolnością prawną do prowadzenia postępowania i podjęcia aktu jurysdykcyjnego rozstrzygającego o prawach i obowiązkach stron. Z zasady przestrzegania przez organ administracyjny właściwości z urzędu wynika obowiązek skrupulatnego badania właściwości przez organ w każdym stadium postępowania (por. wyr. SN z dnia 29 maja 1991 r., III ARN 17/91, PiP 1992/3/108 oraz wyrok NSA z dnia 12 lipca 1994 r., sygn. II SA 781/93, wyrok NSA z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1252/08 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem organ II instancji utrzymał w mocy rozkaz personalny wydany z naruszeniem przepisów o właściwości. Wobec powyższego na obecnym etapie postępowania przedwczesnym byłoby rozpoznawanie pozostałych zarzutów o charakterze merytorycznym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 P.p.s.a.