IV SA/Po 885/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk – Marciniak Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Dnia [...] października 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga T. N. (zwanego dalej: skarżący), reprezentowanego przez radcę prawnego, na decyzję Wojewody (zwanego dalej: Wojewoda) z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Starosta [...] (zwany dalej: Starosta) ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w K., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] jako własność T. N. (zwanej dalej: Działka), poprzez udzielenie spółce [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwanej dalej: Spółka) zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, na części ww. nieruchomości o pow. [...] m2 (długości [...] m i szerokości [...] m) przedstawionej na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu Spółki do wstępu na opisaną część nieruchomości w celu przebudowy istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV L. G. - Ś. H. . Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniósł skarżący, domagając się jej uchylenia w całości oraz zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 124 ust. 1, 4, 5, 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm., zwanej dalej: Ugn), przez zastosowanie wskazanej regulacji w odniesieniu do sytuacji, gdy planowana przez wnioskodawcę inwestycja nie mieści się w granicach "zakładania i przeprowadzania" na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych naziemnych i nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a złożony wniosek zmierza do legalizacji bezprawnych działań związanych z lokalizacją urządzeń przesyłowych na cudzych gruntach bez uprzedniego pozyskania decyzji o objęciu nieruchomości; oraz art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez odmowę zawieszenia postępowania wobec pozyskania przez organ wiadomości o prowadzeniu przez Sąd Rejonowy w K. Wydział I Cywilny postępowania w sprawie ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu na nieruchomości odwołującego, co wiąże się z istnieniem zagadnienia wstępnego stanowiącego podstawę do obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda przytoczył brzmienie art. 124 ust. 1 i 3 Ugn i stwierdził, że wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości uzależnione jest od spełnienia dwóch zasadniczych przesłanek. Po pierwsze, co wynika z art. 124 ust. 1 Ugn, właściciel nieruchomości nie wyraża zgody na realizację inwestycji, zaś samo ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i musi ono dotyczyć tylko konkretnie wskazanych w tym przepisie urządzeń przesyłowych. Ponadto podmiot ubiegający się o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości musi wykazać, że stosowny wniosek poprzedził rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Przeprowadzenie rokowań jest wobec tego obligatoryjne i stanowi ono formalną przesłankę wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, przy czym ustawodawca nie określił formy prowadzenia owych negocjacji. Co za tym idzie, strony zmierzające do załatwienia sprawy nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie ich przeprowadzenia, oprócz obowiązku zainicjowania rokowań poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi konkretnej propozycji rozstrzygnięcia. Rokowania mogą być zatem zakończone w dowolnym czasie. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych negocjacji nie dochodzi do zawarcia umowy, a inwestor określił oraz zaproponował właścicielowi konkretne warunku uzyskania zgody na wykonanie prac inwestycyjnych. Zdaniem organu, znajdujące się w aktach sprawy, m.in. załączone do wniosku z [...] listopada 2015 r. pisma, dokumentujące prowadzone pomiędzy wnioskodawcą a skarżącym negocjacje, jednoznacznie dowodzą, że strony nie doszły do porozumienia w sprawie zgody na wykonanie na Działce planowanych prac inwestycyjnych. Zdaniem Wojewody nie ulega wątpliwości, że wnioskodawca (Spółka) uczyniła zadość wymaganiom przeprowadzenia rokowań stawianym mu przez art. 124 ust. 3 Ugn, a tym samym miał prawo wystąpić ze stosownym wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, skoro właściciel nie wyraził zgody na realizację na jego nieruchomości planowanej inwestycji. Kolejno organ podniósł, że do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości doszło zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego (zwanej dalej: decyzja lokalizacyjna), zmodyfikowanej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Ograniczenie dotyczące Działki odpowiada treści przywołanych decyzji lokalizacyjnych. Tym samym, w ocenie organu, spełniony został warunek z art. 124 ust. 1 Ugn. Wątpliwości Wojewody wzbudziła wprawdzie treść załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji, która, jego zdaniem, niezupełnie jest spójna z treścią orzeczenia Starosty [...]. Dokonując jednak, jak stwierdził organ, wszechstronnej oceny powyższego uchybienia Wojewoda doszedł do przekonania, że nie miało ono istotnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Ustawodawca nie nakłada bowiem na organ obowiązku stosowania załączników graficznych przedstawiających format i sposób ograniczenia władztwa na podstawie art. 124 ust. 1 Ugn. Odnosząc się kolejno do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja wydana przez Starostę nie dąży do "legalizacji zaszłości", albowiem nie legalizuje - wbrew stawianym zarzutom - już pobudowanych na nieruchomości skarżącego urządzeń przesyłowych. Z kolei według organu podniesione przez skarżącego okoliczności dotyczące legalności pobudowanych urządzeń pozostają poza ramami niniejszego postępowania. W ocenie Wojewody celem rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o dyspozycje art. 124 ust. 1 Ugn jest przyznanie inwestorowi uprawnień do dysponowania nieruchomością w kontekście posadowienia i lokalizacji nowo projektowanych, urządzeń infrastrukturalnych, nie jest zaś tym celem legalizacja urządzeń na gruncie już pobudowanych i sankcjonowanie bezumownego korzystania z nieruchomości. Skoro bowiem realizacja planowanej inwestycji obejmuje "demontaż istniejącej jednotorowej linii elektroenergetycznej napowietrznej WN 110 kV i budowę — w jej miejscu – nowej linii elektroenergetycznej napowietrznej WN 110 kV, to zakres czynności objętych wnioskiem złożonym w ramach postępowania mieści się w dyspozycji z art. 124 ust. 1 Ugn. Za chybiony uznał organ zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego wobec powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu w sprawie ustanowienia służebności przesyłu. Powołując się na orzecznictwo sądowe Wojewoda wywodził, że wcześniejsze rozstrzygnięcie sprawy o ustanowienie służebności przesyłu w postępowaniu cywilnym nie stanowi kwestii prejudycjalnej w sprawie o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 Ugn. Samego zaś wydania decyzji na podstawie przywołanego przepisu ustawodawca również nie uzależnił od uprzedniego ustanowienia służebności przesyłu. Końcowo organ podkreślił, że ustawa przewiduje mechanizmy ochronne dla właściciela nieruchomości, wskazując na treść art. 124 ust. 4, art. 128 ust. 1 i 4 oraz art. 129 ust. 5 Ugn wskazując jednocześnie, że kwestia odszkodowania za ograniczenie własności winna być rozpoznana w odrębnym postępowaniu. Wskazał również, że decyzja ostateczna stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej, a wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej (art. 124 ust. 7 Ugn). Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył skarżący zarzucając:: rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1a Ugn, poprzez zastosowanie wskazanej regulacji w odniesieniu do sytuacji, gdy w sprawie nie występują "ważny interes gospodarczy" ani "wyjątkowo ważny interes strony" uzasadniające zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności dla decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości; naruszenie przepisów postępowania tj. art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwanej dalej: Kpa), poprzez ich niezastosowanie, co przejawiało się w braku zawieszenia przez organ odwoławczy postępowania administracyjnego wobec uzyskania wiedzy o prowadzonym przez Sąd Rejonowy w K. postępowaniu w sprawie ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu na nieruchomości skarżącego, co wiąże się z istnieniem zagadnienia wstępnego stanowiącego podstawę do obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego; naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, poprzez naruszenie przez organ odwoławczy obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i niedokonanie jego wszechstronnej i całościowej oceny; naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa (poprzez jego zastosowanie) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ab initio Kpa (poprzez jego niezastosowanie) polegające na utrzymaniu w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia w całości. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący domagał się uchylenia w całości decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że w znacznej mierze stanowią one polemikę ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonej decyzji, które Wojewoda w pełni podtrzymuje. W ocenie organu nie znajduje uzasadnionych podstaw twierdzenie jakoby organ dopuścił się naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 czy art. 107 § 3 Kpa. Zgromadzony w toku całego postępowania administracyjnego materiał dowodowy był bowiem wystarczający do odtworzenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz jego kwalifikacji względem norm prawa materialnego. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że za niezrozumiały uznał zarzut naruszenia art. 124 ust. 1a Ugn, albowiem ani Starosta, ani Wojewoda nie stosowali wskazanej regulacji wydając decyzje w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, które zakwestionował skarżący w ramach przekazanej skargi z dnia [...] września 2016 r. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 7 Kpa Wojewoda nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, jakoby miał miejsce "brak jakiegokolwiek zdania rozważań w treści uzasadnienia skarżonej decyzji na temat wszczętego przez Skarżącego postępowania sądowego". Organ podkreślił, że w uzasadnieniu swojej decyzji wyraźnie wskazał, że wcześniejsze rozstrzygnięcie sprawy o ustanowienie służebności przesyłu w postępowaniu cywilnym nie stanowi kwestii prejudycjalnej w sprawie o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 Ugn. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, natomiast w myśl § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Stosownie do art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 Ppsa skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, i wbrew zarzutom skargi (naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa), organy administracji w wymaganym stopniu zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 124 Ugn. W myśl art. 124 ust. 1 tej ustawy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do treści art.124 ust. 2 Ugn starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Z kolei art. 124 ust. 3 Ugn stanowi, że udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Zgodnie z art. 124 ust. 4 Ugn na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. Przepis art. 124 ust. 5 Ugn normuje sytuacje, gdy założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem. Wówczas właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Art. 124 ust. 6 Ugn zaś przesądza, że właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio. Na tym tle normatywnym Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a to z następujących względów: Jest niewątpliwym, że w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące dopuszczalność zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, unormowanej w art. 124 Ugn – która to ingerencja w prawo własności (prawo użytkowania wieczystego) nieruchomości stanowi jedną z postaci wywłaszczenia w rozumieniu art. 112 ust. 2 Ugn, z wszystkimi tego faktu konsekwencjami. Planowana inwestycja – polegająca na przebudowie istniejącej napowietrznej elektroenergetycznej linii 110 kV L. G. - Ś. [...] – obejmuje swym zakresem m.in. zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości (działka nr [...]) przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w rozumieniu art. 124 ust. 1 zd. pierwsze Ugn. Realizacja tej inwestycji znajduje swoje oparcie w decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] kwietnia 2015 r. zmodyfikowanej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. Przebieg planowanej linii ustalony w ww. decyzji określony został w sposób zbieżny z określonym następnie we wniosku Inwestora wszczynającym kontrolowane tu postępowanie. P. tym złożenie wniosku zostało poprzedzone wymaganymi rokowaniami, które wszakże, co prawidłowo wykazał organ, nie doprowadziły do wyrażenia zgody przez skarżącego na wnioskowane ograniczenie prawa własności nieruchomości – w tym zakresie Sąd podziela ustalenia i ocenę prawna wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego Sąd stwierdza, że organ odniósł się do tych podniesionych na etapie odwołania od decyzji organu I instancji i uczynił to prawidłowo. Po pierwsze bowiem realizacja planowanej inwestycji obejmuje "demontaż istniejącej jednotorowej linii elektroenergetycznej napowietrznej WN 110 kV" i w jej miejscu budowę nowej "linii elektroenergetycznej napowietrznej WN 110 kV", to zakres czynności objętych wnioskiem złożonym w ramach postępowania, jak słusznie wskazał organ, mieści się w dyspozycji z art. 124 ust. 1 Ugn. Zagadnienie zaś legalności pierwotnego pobudowania rzeczonych urządzeń nie może być przedmiotem poddanej kontroli sądu sprawy administracyjnej, ale konieczne byłoby zainicjowanie odrębnych postępowań w tym przedmiocie, w toku których skarżący mógłby dochodzić naruszonych w jego ocenie praw, jak choćby z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Nie zasługuje zdaniem Sądu na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego wobec powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu w sprawie ustanowienia służebności przesyłu. Jak prawidłowo wykazał organ i na takim stanowisku stoi orzecznictwo sądowe (por. chociażby wyroki powołane w zaskarżonej decyzji) rozstrzygnięcie sprawy o ustanowienie służebności przesyłu w postępowaniu cywilnym nie stanowi kwestii prejudycjalnej w sprawie o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 Ugn. Jednocześnie, na co słusznie zwrócił uwagę organ, ustawodawca nie uzależnił wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 od uprzedniego ustanowienia służebności przesyłu. Wreszcie na uwzględnieni nie zasługuje zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1a Ugn, poprzez zastosowanie wskazanej regulacji w odniesieniu do sytuacji, gdy w sprawie nie występują "ważny interes gospodarczy" ani "wyjątkowo ważny interes strony" uzasadniające zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności dla decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Zarzut ten został najprawdopodobniej postawiony omyłkowo, w związku z wnoszeniem przez pełnomocnika strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu drugiej skargi na decyzję w przedmiocie zezwolenia Spółce na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości (Działka). Merytorycznie bowiem zarzut ów nie dotyczy niniejszej sprawy. W opisanych okolicznościach skarga nie mogła odnieść skutku, albowiem postawione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 Ppsa, skargę oddalił.