VII SA/Wa 509/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Apelacyjnego w [...] (obecnie Prokuratora Regionalnego w [...]) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r , znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia, z urzędu, nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "[...]" Sp. z o.o., z siedzibą w [...] ul. [...] pozwolenia na budowę budynku produkcyjno-usługowego z częścią biurowo-socjalną, budowę muru ogrodzeniowego pełnego, budowę miejsc parkingowych, budowę kanalizacji deszczowej na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości [...] – utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie zaś z brzmieniem przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. według stanu na dzień 17 lipca 2009 r.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie, w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Z akt sprawy wynika, że inwestor - "[...]" Sp. z o.o. do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyła oświadczenie o prawie do dysponowania działkami nr ewid. [...] i [...], na cele budowlane oraz ostateczną decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjno-usługowego z częścią biurowo-socjalną, parkingu na działkach nr ewid. [...] i [...] w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], stwierdzającą na wniosek S G, nieważność ww. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2008 r., z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...]. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II OSK 1843/13, oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 marca 2013r., sygn. akt II SA/Rz 1196/12, oddalającego skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że sankcja nieważności zastosowana wobec decyzji administracyjnej oznacza pozbawienie mocy skutków prawnych przez nią wywołanych od samego początku (ex tunc). W okolicznościach sprawy niniejszej oznacza to, że inwestor na dzień składania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nie dysponował decyzją o warunkach zabudowy. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zajętym w uchwale z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Organ, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjne. Rażąca wadliwość decyzji nie może być domniemywana. Jedną z przesłanek rażącego naruszenia prawa jest oczywistość jego naruszenia. W sytuacji gdy w okolicznościach konkretnej sprawy nie można jednoznacznie przesądzić tego faktu, to nie można też mówić, iż doszło do rażącego naruszenia prawa. Odnosząc powyższe wskazania do kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzji o pozwoleniu na budowę organ stwierdził, że jakkolwiek doszło do naruszenia prawa, to wymaga analizy to, czy powoduje ono skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. I tak, oceniając skutki wywołane stwierdzeniem nieważności ww. decyzji o warunkach zabudowy należy wziąć pod uwagę, że aktualnie ww. działki inwestycyjne objęte są ustaleniami uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nr [...] terenu położonego w [...]. W postępowaniu nieważnościowym organ ocenia zaś orzeczenie w oparciu o stan prawny obowiązujący na dzień jego wydania, oraz w oparciu o materiał dowodowy jakim dysponował organ wydający decyzję, to jednak przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych powyższa zasada nie znajduje zastosowania. Skutki danego aktu, jak również skutki obciążających go uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie niezbędne jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że działki inwestycyjne aktualnie stanowią teren oznaczony w ww. miejscowym planie symbolem P,U1. Stosownie do § 3 pkt 1 teren oznaczony symbolem P,U stanowi teren zabudowy produkcyjnej z dopuszczeniem usług o powierzchni ok. 2,14 ha. Sporna inwestycja nie narusza zatem ustaleń ww. uchwały dotyczących przeznaczenia terenu. Inwestycja nie narusza również nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej ww. planem, wysokości zabudowy (przewidywana - do 12 m; projektowana - do 9,33 m), postanowień dotyczących elewacji budynku usytuowanych w pierwszej linii zabudowy od strony drogi krajowej przeszklone na co najmniej 30 % powierzchni elewacji), parametrów powierzchni biologicznie czynnej (przewidywane - min. 30%; projektowane - ok. 52%), powierzchni zabudowy (przewidywane - nie więcej niż 1 50 % powierzchni ogólnej terenu; projektowana - 24,8 %). Przedsięwzięcie narusza ustalenia ww. uchwały w zakresie wymaganych ilości miejsc postojowych jak również wymaganych wskaźników intensywności zabudowy. Zgodnie z § 5 ust 1 pkt 8 ww. uchwały intensywność zabudowy winna wynosić 0,5 -1,5 dla zabudowy kubaturowej, z analizy dokumentacji projektowej wskaźnik zabudowy dla spornej inwestycji wynosi - 0,28. Odnosząc się zaś do wskazanych w miejscowym planie ilości miejsc postojowych organ wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 16 obowiązuje usytuowanie miejsc postojowych dla samochodów w granicach własnej działki, przy zachowaniu wskaźników: nie mniej niż 1 miejsce postojowe na 50 m2 powierzchni użytkowej produkcyjnej lub magazynowej, dla zatrudnionych w części biurowej i usługowej - nie mniej niż 1 miejsce postojowe na 4 osoby. Zgodnie z projektem, powierzchnia użytkowa budynku produkcyjnego wynosi 1299,58 m2. Tym samym dla spornej inwestycji winno zostać zaprojektowanych 26 miejsc postojowych. Z treści projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę wynika, iż w części biurowo-socjalnej przewiduje się zatrudnienie 14 osób. Zgodnie z wskazanymi wyżej ustaleniami planu, sporna inwestycja powinna zatem dla części biurowo-usługowej przewidywać 4 miejsca postojowe. Dla spornej inwestycji zaprojektowano łącznie - 25 miejsc postojowych. Ponadto, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 13 przewiduje się dachy spadziste o kącie nachylenia połaci 2°-20° (tj. 3,5%-36,4%). Zaprojektowany budynek posiada dach o kącie nachylenia połaci dachowych 2%-10%. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jakkolwiek sporna inwestycja narusza ustalenia ww. miejscowego planu, to jednak nie można uznać, że naruszenia te mają charakter rażący. W szczególności nie można wskazać, że wywołują one skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. Starosta [...] nie wniósł sprzeciwu od zgłoszenia przez "[...]" Sp. z o.o. zamiaru wykonania czterech miejsc postojowych dla samochodów osobowych na działkach nr ewid. [...] i [...] będących w bezpośrednim sąsiedztwie spornej inwestycji. Ponadto, z oświadczenia z dnia 3 lipca 2015 r. złożonego przez inwestora, "[...]" Sp. z o.o. wynika, ze wykonano dodatkowo jedno miejsce parkingowe, w związku z czym omawiana inwestycja posiada obecnie 30 miejsc postojowych. Z powołaniem się na przedstawioną powyżej argumentacje Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził - kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza w sposób rażący 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Kontynuując uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Kontrolowane rozstrzygnięcie nie narusza w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. – wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisom § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że budynek na działce budowlanej należy sytuować, co do zasady, w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi łub drzwiowym w stronę tej granicy i 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Otwory okienne i drzwiowe znajdują się w najbliższej odległości 4 m od granicy z działką nr ewid. [...], zaś w części nieposiadającej otworów okiennych i drzwiowych inwestycja usytuowana jest w odległości 3,02 m od granicy z ww. działką [...]. Zdaniem organu drugiej instancji projektowane przedsięwzięcie nie narusza również w sposób rażący ustaleń §19 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia wskazującego, że odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m - w przypadku 5 - 60 stanowisk włącznie. Spośród zaprojektowanych miejsc postojowych zaprojektowany ciąg 7 miejsc postojowych znajduje się w odległości 4 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Jakkolwiek lokalizacja ta narusza warunki wskazane w ww. przepisie, to nie powoduje jakichkolwiek skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa - działka nr ewid. [...] stanowi własność inwestora. Organ stwierdził także - projekt budowlany przedsięwzięcia został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, które złożyły oświadczenie o opracowaniu projektu zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Ponadto, projekt budowlany został zatwierdzony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych jako zgodny z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził - kontrolowana decyzja, jakkolwiek narusza prawo, to jednak wskazane naruszenia, z uwagi na swój rodzaj i ciężar nie stanowią kwalifikowanej wady prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja nie została także wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł Prokurator Apelacyjny w [...] (obecnie Prokurator Regionalny), dochodząc uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podniósł, że decyzje zapadły z obrazą art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. poprzez przyjęcie, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa oraz rozpoznanie sprawy w szerszym zakresie niż umożliwia to powołany przepis. W uzasadnieniu skargi wskazano na ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zapadł na tle kontroli decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla niniejszej inwestycji. Sąd wskazał tam, że decyzja rażąco narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164 poz. 1588), rażąco narusza także przepisy art. 53 ust. 3 i art. 54 ust. 3 w zw. z art. 64 j ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 tekst jedn. z zm.) m.in. przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy nie wyjaśniano kwestii zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych. Zdaniem Prokuratora wskazane wyżej przesłanki powinny skutkować wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na budowę jako wydanej bez decyzji o warunkach zabudowy. W sprawie podjęto próbę uznania planu zagospodarowania przestrzennego za prejudykat wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu uchwalenia planu. Postępowanie podjęto po złożeniu skargi przez prokuratora. Tymczasem decyzja o warunkach zabudowy stanowi dla pozwolenia na budowę warunek konieczny, zarówno na etapie wprowadzenia do obrotu prawnego jak i pozostawania w tym obrocie. To zaś w połączeniu z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., w sprawie o sygn. akt I OPS 2/12 stanowi o konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania ww. decyzji o pozwoleniu na budowę w związku z faktem stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Mając na uwadze powyższe naruszenie, zgodnie z obowiązującą wykładnią art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należało poddać analizie charakter naruszenia przepisów uwzględniając przy tym zwłaszcza skutki społeczno-gospodarcze wywoływane przez stwierdzone naruszenie. Oceniając skutki wywołane stwierdzeniem nieważności ww. decyzji o warunkach zabudowy, organ wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, że aktualnie nieruchomości inwestycyjne są objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący jego ustaleń. Organ podkreślił, że uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, nie stanowi o konieczności automatycznego stwierdzenia nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem – prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tj.) – Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zapadły z naruszeniem przepisów prawa. Sąd kontrolował decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, po tym jak stwierdzono nieważność decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla inwestycji objętej ww. pozwoleniem. Jak słusznie podniósł skarżący Prokurator - decyzja o warunkach zabudowy stanowi dla pozwolenia na budowę warunek konieczny, zarówno na etapie wprowadzenia do obrotu prawnego (art. 35 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane), jak i pozostawania w tym obrocie. Przedmiotowa w sprawie decyzja o warunkach zabudowy, wydana dla inwestycji objętej kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, została ostatecznie i prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności. Decyzja o stwierdzeniu nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną. Następuje wówczas powrót do stanu poprzedniego, obowiązującego przed dniem wydania decyzji, której nieważność stwierdzono, zaś skutki prawne decyzji usuniętej z obrotu są zniesione od dnia jej wydania. Należy więc przyjąć, że ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie było w obrocie prawnym od samego początku, a zatem również w dniu wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W świetle powyższych wskazań to, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła bez ważnej decyzji o warunkach zabudowy może stanowić o jej wadzie w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. , która uzasadniałaby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego przez stwierdzenie nieważności. Kontrolowana decyzja została wydana bez decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym zachodzi oczywistość naruszenia prawa, która nie jest jednak wyłączną przesłanką jej wyeliminowania w trybie stwierdzenie nieważności. Konieczne jest dokonanie oceny jakie skutki społeczno gospodarcze ta wadliwość powoduje. Zdaniem Sądu, skoro w niniejszym postępowaniu nie może być w żadnym zakresie uwzględniana decyzja o warunkach zabudowy to w sytuacji obowiązywania obecnie, na terenie objętym inwestycją, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tylko pełna zgodność z tym planem pozwalałaby na odstąpienie od wyeliminowania decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie stwierdzenia jej nieważności. Pozostawienie w obrocie prawnym przedmiotowej w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, przez odmowę stwierdzenia jej nieważności, możliwe będzie zatem nie wtedy gdy ta nie narusza rażąco ustaleń obecnie obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale wówczas gdy decyzja ta odpowiada ustaleniom tego prawa miejscowego. Tylko takie ustalenie może dawać podstawę do przyjęcia, że dotknięta wadą decyzja o pozwoleniu na budowę – wydana bez decyzji o warunkach zabudowy nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa bowiem w pełni odpowiada ustaleniom obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tym samym nie wywołuje skutków społeczno gospodarczych, których nie można zaakceptować w państwie prawa. Powtórzmy – tylko zgodność inwestycji objętej decyzją o pozwoleniu na budowę z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a nie ocena, że inwestycja ów plan narusza w stopniu nie wskazującym na jego rażący charakter może konwalidować ów brak decyzji o warunkach zabudowy. Chodzi bowiem o taką ocenę jaka powinna nastąpić ze zgodną z prawem decyzją o warunkach zabudowy, zastąpioną obecnie przez aktualne ustalenia planu. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tj.).