II SA/Gl 1149/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. Jawna w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. zawiadomił "A", Spółkę Jawną w B. o zamiarze przeprowadzenia w miejscu prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej kontroli w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (obecnie t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.). Z przeprowadzonej w dniach od 26 marca do 9 kwietnia 2015 r. kontroli sporządzono protokół wskazujący jej zakres oraz ustalenia wraz ze szczegółowym stwierdzeniem potwierdzonych naruszeń. Protokół ten został podpisany przez A. C. Pismem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. zawiadomił kontrolowaną spółkę o wszczęciu postępowania w zakresie stwierdzonych naruszeń, informując jednocześnie o możliwości wypowiedzenia się w sprawie i zaprezentowania swego stanowiska. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K., działając na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 3 oraz 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nałożył na "A", Spółkę Jawną w B. karę pieniężną w wysokości 15.000,00 zł za stwierdzone naruszenia przepisów wymienionej ustawy. Na wskazaną karę pieniężną złożyły się szczegółowo wymienione naruszenia, które organ dokładnie omówił, przedstawiając obowiązujące w tym zakresie przepisy. W podsumowaniu stwierdził, że w sprawie nie występują okoliczności wymienione w art. 92b i art. 92c cytowanej ustawy tj. okoliczności wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia. W odwołaniu od powyższej decyzji "A", Spółka Jawna w B. zarzuciła naruszenie art. 7 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wszystkich wyjaśnień strony, w tym wpływu awarii dysków twardych i serwera na treść rozstrzygnięcia, a także niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie naruszenia polegającego na nieokazaniu w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, a także nieprzesłuchanie kierowcy pomimo, że niewyjaśnione zostały okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie. Rozpoznając złożone odwołanie, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołując art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził, że zachodzi konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, gdyż organ ten naruszył art. 77 § 1 tego Kodeksu poprzez brak przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, co może mieć istotne znaczenie w zakresie dokonania pełnych ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności w zakresie zaistnienia naruszenia lp. 6.3.6 pkt 4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a także w zakresie udokumentowania aktywności kierowcy A. K. w poszczególnych dniach października, listopada oraz grudnia 2014 r. Ponownie rozpoznając sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K., działając na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 3 oraz 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a także art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 rozporządzenia WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, (Dz. Urz. WF.L 102/1 z dnia 11.04.2006), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (Dz. UE L60 str. 1.) w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, art. 104 i art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego nałożył na "A", Spółka Jawna w B. karę pieniężną w wysokości 13.450,00 zł za stwierdzone naruszenia przepisów cytowanej ustawy i rozporządzeń. Na wskazaną karę pieniężną złożyły się następujące, stwierdzone naruszenia przepisów ustawy: 1. niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie (800 zł) zgodnie z lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; 2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut (450 zł) oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut (200 zł) zgodnie z lp. 5.2.1 i 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy; 3. skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (600 zł) oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (1200 zł) zgodnie z lp. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3.; 4. przekroczenie tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 30 minut do dwóch godzin (50 zł) zgodnie z lp. 5.5.1 załącznika nr 3; 5. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin (200 zł) zgodnie z lp. 5.6.1 cyt. załącznika nr 3; 6. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (5000 zł) zgodnie z lp. 6.2.1 załącznika nr 3; 7. nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - za każdy dzień (200 zł) zgodnie z lp. 6.3.1 załącznika nr 3.; 8. braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - miejsca lub daty końcowej używania wykresówki (50 zł) zgodnie z lp. 6.3.6 pkt 4 cyt. załącznika nr 3; 9. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę (1200 zł) zgodnie z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 - odnośnie dni: 13, 17, 18, 28 listopada 2014 r.; 10. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę (500 zł) zgodnie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3; 11. naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd (3000 zł) zgodnie z lp. 6.3.12 załącznika nr 3. Jednocześnie organ pierwszej instancji umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie naruszenia: 1. z lp.8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. nieudzielenia przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców odnośnie kierowcy D. P.; 2. z lp. 6.3.1 załącznika nr 3. tj. nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - za każdy dzień odnośnie kierowcy A. K.; 3. z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 tj. nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień odnośnie kierowcy A. C. oraz kierowcy A. K.; 4. z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 tj. naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę odnośnie kierowcy J. Z.; 5. z lp. 6.3.8 załącznika nr 3. tj. okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę odnośnie dni: 1, 3, 13, 31 października 2014 r., 4, 14 listopada 2014 r. oraz 2, 12 grudnia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił podstawy i zakres przeprowadzonej w dniach od 26 marca do 9 kwietnia 2015 r. kontroli w siedzibie firmy "A", Spółka Jawna w B. Podniósł, że wskutek uchylenia poprzedniej decyzji przeprowadził ponowne postępowanie i w jego wyniku częściowo potwierdził poprzednie ustalenia. Następnie organ szczegółowo omówił dostrzeżone naruszenia. W zakresie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie; lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy stwierdzono, iż kontrolowana spółka nie dopełniła powyższych obowiązków w zakresie trzech pojazdów. Organ podniósł, że ponieważ powyższa zmiana dotyczyła wyłącznie zmiany danych w zakresie numerów rejestracyjnych pojazdów wykorzystywanych przez stronę do wykonywania transportu drogowego rzeczy oraz została dokonana w jednym okresie, powyższe naruszenie stwierdzono jeden raz. Dalej, na podstawie analizy danych z karty trzech kierowców L. J., S. F. oraz D. G. organ stwierdził przekroczenie przez tych kierowców maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. Stwierdzono także kilkukrotne skrócenie dziennego czasu odpoczynku przez kierowców P. K., A. K., L. J. oraz H. M., wykonujących przewozy na rzecz objętego postępowaniem przedsiębiorstwa. Odnotowano również przekroczenie tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu przez kierowcę S. F., a także przekroczenie przez tego kierowcę oraz kierowcę D. G. całkowitego czasu prowadzenia pojazdu. W zakresie stwierdzonego naruszenia niezarejestrowania na karcie kierowcy aktywności kierowcy P. K. w dniu 5 grudnia 2014 r., organ administracji uzyskał wyjaśnienia przedsiębiorcy i wskazanego kierowcy w świetle których, wbrew wyraźnej dyspozycji przedsiębiorcy odebrania przez kierowcę odpoczynku tygodniowego, kierowca ten świadomie się do niej nie zastosował i z uwagi na sytuację rodzinną, wyciągając swoją kartę kierowcy z tachografu cyfrowego, postanowił dojechać do domu. Organ uznał, że za stwierdzone naruszenie odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca. Organ odnotował również, kontrolując wykresówki kierowców A. i P. K., że pierwszy z nich, w dniach 21 i 22 października 2014 r., w ciągu tego samego 24 – godzinnego okresu użył 3 wykresówek w tym samym pojeździe, umieszczając na odwrocie drugiej i trzeciej wykresówki stosowne wyjaśnienia, natomiast drugi kierowca w dniach 27 i 28 listopada 2014 r., również w ciągu tego samego 24 – godzinnego okresu użył 2 wykresówek w tym samym pojeździe. Składając w tym zakresie wyjaśnienia przedsiębiorca oświadczył, że nie doszło do wskazanych naruszeń, ponieważ pierwszy kierowca opisał okoliczności użycia kilku wykresówek, a w drugim przypadku kierowca użył nowej wykresówki po odebraniu odpoczynku dziennego, rozpoczynając nowy 24 godzinny okres rozliczeniowy. Organ pierwsze naruszenie uznał za nieusprawiedliwione i z tego tytułu nałożył karę, natomiast przychylił się do wyjaśnień strony w zakresie drugiego naruszenie i w związku z tym umorzył postępowanie w tym zakresie. Następnie organ stwierdził, że na okazanej wykresówce kierowcy A. K., opisanej datą 27 listopada 2014 r. używanej na trasie R. CZ – O. PL, nie umieszczono wpisu w postaci daty końcowej użytkowania wykresówki. Podniesiono także, że analiza danych cyfrowych z kart kierowców A. C. oraz J. Z. wykazała rozbieżności dotyczące czasu pracy tych kierowców. Inne dane wynikały bowiem z ewidencji czasu pracy, a inne z ich plików cyfrowych z kart pojazdów. Organ stwierdził także nieterminowe wczytywanie danych z cyfrowych urządzeń rejestrujących w odniesieniu do 6 pojazdów należących do kontrolowanej spółki, a kontrolując ewidencję czasu prawy kierowcy A. K. organ zauważył, że do kontroli nie zostały okazane wykresówki, dane cyfrowe z karty kierowcy bądź inne dokumenty, które dotyczyłyby aktywności tego kierowcy w dniach 13, 17, 18 i 28 listopada 2014 r. Z uwagi na wyjaśnienia przedsiębiorcy i okazane dokumenty organ umorzył postępowanie w zakresie nieokazania wykresówki, danych cyfrowych lub innych dokumentów potwierdzających aktywności kierowców A. C. oraz A. K. (w odniesieniu do tego ostatniego, poza dniami wskazanymi w poprzednio omówionym naruszeniu). Mając na względzie powyższe organ nie znalazł podstaw do zwolnienia strony z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył "A", Spółka Jawna w B. Decyzji zarzucono: naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. - art. 92a ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.4. załącznika nr 3 do tej ustawy w związku z art. 7a i 8 ustawy poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy do naruszenia przepisów nie doszło; 2. - art. 92c ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy poprzez nieumorzenie postępowania w sytuacji wystąpienia wszystkich niezbędnych w tym zakresie przesłanek; oraz naruszenie przepisów postępowania, tj: 3. - art. 7, art. 75 art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału oraz przekroczenie zasad swobodnej ceny dowodów. Wskazywano na niedopuszczenie dowodu z zeznań świadków oraz brak ustosunkowania się do wszystkich złożonych przez stronę wyjaśnień w piśmie z dnia [...]r. Z uwagi na powyższe okoliczności, odwołująca spółka wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Rozpoznając odwołanie, Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.750,00 zł. W uzasadnieniu organ odwołał się do art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym wskazując, jaka kara pieniężna może być nałożona podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy. Następnie cytując obowiązujące przepisy omówił kolejno stwierdzone przez organ pierwszej instancji naruszenia przyporządkowując je sankcjom wskazanym w załączniku nr 3 do ustawy. Organ odwoławczy zakwestionował zasadność nałożenia przez organ pierwszej instancji na spółkę kary w wysokości 3.000,00 zł z tytułu naruszenia polegającego na obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego- lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy, wskazując, że z tego tytułu uzasadniona jest kara w łącznej wysokości 1.500,00 zł. Organ wskazał bowiem, że były jedynie trzy z sześciu przypadków wymienionych przez organ pierwszej instancji, w których nałożenie kary w wysokości po 500,00 zł było zasadne. W ocenie organu odwoławczego analiza danych cyfrowych załączonych do akty sprawy wykazała, iż dane cyfrowe pobrane z urządzeń rejestrujących z pojazdów o nr rej. [...], nr rej. [...] oraz o nr rej. [...] nie pozwalają na ustalenie ilości dni zarejestrowanej aktywności w poszczególnych okresach, wskazanych przez organ pierwszej instancji i z tego powodu brak jest możliwości weryfikacji poprawności ustaleń organu pierwszej instancji. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego należało uchylić kary w wysokości po 500.00 zł nałożone za wymienione naruszenia, gdyż brak jest podstaw dowodowych do ich stwierdzenia. Ostatecznie organ odwoławczy stwierdził, iż łączna kara z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 6.3.12 załącznika nr 3 powinna wynosić 1.500,00 zł, a nie jak przyjął to organ I instancji 3.000,00 zł. Zasadnym był bowiem zarzut skarżącego w zakresie nieuwzględnienie przez organ pierwszej instancji wyłącznie dni zarejestrowanej działalności przy obliczaniu terminów na odczyt danych z tachografów cyfrowych oraz kart kierowców. Uwzględniając ten zarzut organ zweryfikował stwierdzone przez organ pierwszej instancji naruszenia, uwzględniając wyłącznie dni zarejestrowanej aktywności. Nie uznał też organ odwoławczy za uzasadnione nałożenie kary w wysokości 1.200,00 zł, zgodnie z lp. 6.3.8 załącznika nr 3, odnośnie dni 13, 17, 18, 28 listopada 2014 r. Jednocześnie Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych, ze względu na fakt, iż do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec faktu dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Strona nie wskazywała bowiem na okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c ust. 1 ustawy. Pismem z dnia [...]r., "A" Spółka Jawna w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydaną w sprawie decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, domagając się uwzględnienia skargi przez organ i umorzenia postępowania, względnie o uchylenie w części zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: a) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 92a ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.4 zał. Nr 3 do tej ustawy w związku z art. 7a i 8 ustawy poprzez ich zastosowanie w sytuacji gdy do naruszenia przepisów nie doszło; - art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez nieumorzenie postępowania w sytuacji wystąpienia wszystkich niezbędnych w tym zakresie przesłanek, - art. 92c ust. 1 lit.c ustawy, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy od ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. b) naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie: - art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodowej i wydanie decyzji, w sytuacji gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności brak wpływu na rzekomo powstałe naruszenia; - art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedopuszczenie dowodu z zeznań świadków: kontrolowanych kierowców, w celu wyjaśnienia i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy; - art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich złożonych wyjaśnień w piśmie z dnia [...] r., w tym: wpływu awarii dysków twardych i serwera na treść wydanego rozstrzygnięcia; - art. 80 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezgodne ze stanem rzeczywistym ustalenie naruszenia nieokazania w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. W uzasadnieniu skargi przytoczono treść art. 7a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 7 rozporządzenia [WE] nr 1071/2009. Wskazano także, że zgodnie z art. 14 cytowanej ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać zmianę danych, o których mowa w art. 7a, jednak w świetle ust. 3 art. 14 tej ustawy, tylko jeżeli zmiana ta polega na zwiększeniu liczby pojazdów. W ocenie skarżącego organ nie wykazał, że zmiany polegały na zwiększeniu liczby pojazdów. Następnie podniesiono, że w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 nie ma mowy o obowiązku zgłaszania innych danych organowi. Co więcej, ust. 3 art. 7 rozporządzenia nie mówi o obowiązku zgłaszania organowi gwarancji (ubezpieczenia), tylko o sprawdzaniu gwarancji (ubezpieczenia), a co za tym idzie - sugeruje, że sprawdzanie odbywa się podczas kontroli organu. Wobec powyższego, brak zwiększenia liczby pojazdów nie wymaga dokonania zgłoszenia zmiany danych, zgodnie z przywołanym powyżej art. 14 ustawy. Strona skarżąca wskazała także, że niedopełnienie obowiązku zmiany trzech numerów rejestracyjnych pojazdów dotyczy okresu, gdy ustawa o transporcie drogowym nie przewidywała istnienia takiego naruszenia. W ówczesnym stanie prawnym ustawodawca nie przewidział kary pieniężnej za naruszenie określone lp. 1.4 załącznika nr 3, a zatem nie jest zasadne nakładanie kary za stwierdzone naruszenie. Odnośnie naruszenia nierejestrowania aktywności za pomocą urządzenia rejestrującego skarżąca spółka podniosła, że kierowca P. K. złożył pisemne wyjaśnienia, w których przyznał się do wyciągnięcia swojej karty kierowcy, a pomimo tego organ stwierdził, że to przedsiębiorca odpowiada za wskazane naruszenie. Kierowca ten działał bez wiedzy i zgody pracodawcy, który nie miał wpływu na powstanie tego naruszenia. Natomiast organ w sposób zupełnie dowolny i nieuprawniony odmówił mocy dowodowej jego oświadczeniu. Nadto, tylko i wyłącznie błąd w postaci zaplanowania 4 skróconych dobowych odpoczynków w miejsce 3 nie może stanowić uzasadnienie stanowiska organu pierwszej instancji. Jaki bowiem byłby cel ukrycia danych dotyczących odpoczynku dziennego kierowcy, za którego naruszenie przewidziana została nieporównywalnie mniejsza kara, aniżeli za naruszenie, o którym mowa wyżej. Z tych przyczyn organ winien dokonać zmiany kwalifikacji prawnej czynu za naruszenie dziennego odpoczynku. Odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, skarżąca spółka wskazała, że Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców mówi o wliczaniu do okresów 90-dniowych tylko dni zarejestrowanej działalności, tzn. takich, w których na tachografie zapisano wydarzenia. W związku z powyższym organ pierwszej instancji, przy obliczaniu terminu, o którym mowa w zdaniu poprzedzającym, winien wziąć pod uwagę jedynie dni zarejestrowanej działalności, czego jednak nie uczynił. Należy wskazać, że chociażby w przypadku pojazdu o nr rej. [...] dane zostały wczytane w ustawowym terminie. Następnie podniesiono, że Inspekcja Transportu Drogowego kontrolując przedsiębiorstwo co do zasady powinna żądać przedstawienia oryginałów tarcz tachografu, zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdów, dane cyfrowe z kart kierowców i tachografów cyfrowych oraz wydruki z tachografu cyfrowego, jeżeli strona takie posiada z okresu 12 miesięcy od dnia poprzedzającego rozpoczęcie kontroli. Sprawdzanie poprawności sporządzania ewidencji, czyli dokumentu na podstawie danych źródłowych należy natomiast do Państwowej Inspekcji Pracy. W ocenie skarżącego popełnienie niezamierzonego błędu w obliczu skomplikowanego charakteru rozliczeń aktywności kierowców jest nieuniknione. Skarżący zauważył również, cytując art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców, że na pracodawcy nie ciąży wymóg prowadzenia ewidencji czasu pracy kierowców jednocześnie w formie wszystkich punktów 1-5 wymienionych w tym przepisie. Zdaniem skarżącego, przy ocenie dokonanych przez niego naruszeń należy mieć na uwadze również i taką okoliczność, że nieprawidłowości zarówno w ewidencjach i wykresówkach, jak i przy obowiązku wczytywania danych powstały nie ze względu na opieszałość i niedbalstwo przedsiębiorcy lecz ze względu na awarię systemu informatycznego, której skarżący nie mógł przewidzieć i zapobiec. Nawet profesjonalnie działający przedsiębiorca, postępujący z należytą starannością nie jest w stanie liczyć się z możliwością awarii obu dysków twardych i serwera jednocześnie. Takie uszkodzenie nie mieści się nawet w granicach przewidywanego ryzyka. Wobec całości przedstawionej argumentacji wnoszę o uchylenie decyzji w wyżej przedstawionym zakresie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wskazanego przez stronę dwuletniego terminu liczonego od ujawnienia naruszenia, wskazano, że termin ten nie upłynął, zatem decyzja została wydana we właściwym terminie. Organ nie podzielił również stanowiska skarżącego wyrażonego w skardze i wskazał, iż zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania w toku prowadzonego postępowania okoliczności lub przedłożenia dowodów, które wskazywałby, iż nie miał on wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia. Odnosząc się do zarzutu strony w zakresie niewłaściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, organ stwierdził, że działając w granicach ustawowo powierzonych obowiązków przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób właściwy, zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sposób wyczerpujący zbierając i rozpatrując cały materiał dowodowy. Zdaniem organu zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy. Odnosząc się do argumentu strony, iż zaskarżona decyzja nie zawiera w swej treści uzasadnienia faktycznego, organ wskazał, że mając na uwadze przepis art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja, mocą której uwzględniono częściowo odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organ administracji nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50,00 złotych do 10.000,00 złotych za każde naruszenie. W załączniku nr 3 do wymienionej ustawy wymieniono, w sposób enumeratywny, rodzaje naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych nakładanych na przedsiębiorcę w sytuacji stwierdzenia ich dokonania. Z kolei art. 93 ust. 1 ustawy stanowi, że karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Natomiast przepisy art. 92b i art. 92c ustawy dają podstawę do nienakładania kary pieniężnej względnie do umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary w ściśle określonych przypadkach. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy w sposób przekonujący i poparty dowodami uzasadniły zarówno podstawę nałożonej na skarżącego "A", Spółkę Jawną w B. kary pieniężnej, jak i jej wysokość. Ustalenia organów pozostają w pełni adekwatne do naruszeń stwierdzonych w trakcie przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy kontroli. W oparciu o należycie zebrany i rozważony materiał dowodowy zasadnie organ odwoławczy stwierdził szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów o transporcie drogowym, co uzasadniało nałożenie kary w wysokości 10.750,00 zł. Zasadnie też organ nie dopatrzył się przesłanek wskazanych w art. 92b i art. 92c powołanej ustawy, uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary z tytułu naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, bądź też z powodu braku wpływu na powstanie innych naruszeń, których skarżący jako podmiot wykonujący przewóz drogowy nie mógł przewidzieć. Decyzja organu odwoławczego została zaś obszernie i wnikliwie uzasadniona zgodnie z wymogami z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego Zdaniem sądu administracyjnego nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 92a ustawy w związku lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy poprzez jego zastosowanie, pomimo braku naruszenia wskazanych przepisów. Skarżący błędnie przyjmuje, że brak zwiększenia liczby pojazdów nie wymaga dokonania stosownego zgłoszenia zmiany danych o których mowa w art. 7a i art. 8 cytowanej ustawy, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, a co więcej że niedopełnienie wskazanego obowiązku dotyczy okresu, gdy przepisy wskazanej ustawy nie przewidywały takiego naruszenia. Powyższe naruszenie dotyczyło niedopełnienia obowiązku zgłoszenia w terminie 28 dni do posiadanej licencji zmiany danych trzech pojazdów o nr rej. [...], [...], [...] (poprzednio: [...], [...] oraz [...]). Należy podzielić pogląd organu odwoławczego, że w świetle treści przepisu art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy obowiązek zgłoszenia zmian nie odnosi się jedynie do zwiększenia liczby pojazdów w przedsiębiorstwie, ale do zmiany wszystkich danych o których mowa w wymienionym wyżej art. 7a. Zakres tych danych obejmuje w ocenie Sądu, również zmianę danych w zakresie numerów rejestracyjnych pojazdów wykorzystywanych przez stronę do wykonywania transportu drogowego. Ponadto wbrew zarzutom skargi - obowiązek zgłoszenia zmiany istniał w momencie, gdy strona dokonała tych zmian i nie zgłosiła ich do właściwego organu. Wskazać też należy, że strona nie dokonywała żadnych zmian w zakresie zmiany nr rejestracyjnych [...], [...] oraz [...] od dnia 10 maja 2007 r. do dnia 10 kwietnia 2015 r. Zdaniem sądu administracyjnego, dla kwalifikacji prawnej zdarzenia miarodajny jest stan prawny z daty zaistnienia zmiany danych, objętych wnioskiem o udzielenie licencji, który prawidłowo omówił organ pierwszej instancji. W ocenie Sądu również i kolejny zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący podnosił bowiem, że nieuzasadnione jest przyjęcie przez organ, że to przedsiębiorę powinno obciążać niezarejestrownie przez kierowcę P. K. aktywności za pomocą urządzenia rejestrującego pomimo, że kierowca ten oświadczył, że dopuścił się powyższego naruszenia ze względów rodzinnych, świadomie i wbrew wyraźniej dyspozycji przedsiębiorcy (w dniu 5 grudnia 2014 r. przez 10 min. kierował on pojazdem o nr rejestracyjnym [...] bez prawidłowej karty kierowcy, kierowca ten użytkował powyższy pojazd również bezpośrednio przed wymienionym zdarzeniem). Zdaniem Sądu należy w ślad za organem wskazać, że to przedsiębiorca niewłaściwie zaplanował plan wykonywania zadań przewozowych przez wskazanego kierowcę. Wskazuje na to przedstawiony przez skarżącego plan trasy, który zakładał wykonanie przez kierowcę czterech odpoczynków dziennych w wymiarze skróconym, zamiast dopuszczalnych trzech takich odpoczynków, pomiędzy każdymi dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Słusznie zatem ocenił organ, że wyjaśnienia złożone przez przedsiębiorcę, w świetle oświadczenia kierowcy- któremu również i Sąd nie dał wiary, stanowiły swoistą linię obrony, niemającą poparcia w faktach. Skarżący przedstawiając złożone przez kierowcę oświadczenie próbował w ten sposób tłumaczyć postępowanie niezgodne z wytycznymi i obowiązkami, nałożonymi na niego oraz wynikającymi z przytoczonych powyżej regulacji prawnych. Niezasadny jest także zarzut błędnego uznania przez orzekające w sprawie organy naruszenia przez spółkę obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego. Zasadnie skarżąca spółka podniosła, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców mówi o wliczaniu do okresów 90-dniowych tylko dni zarejestrowanej działalności, tzn. takich, w których na tachografie zapisano wydarzenia. W związku z powyższym wobec częściowo błędnego odczytania tych danych przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy, rozpatrując złożone odwołanie, uwzględnił powyższy zarzut dokonując ponownej analizy danych, a po sprawdzeniu i uwzględnieniu jedynie dni zarejestrowanej działalności, zmienił wymiar kary należnej z tytułu tego naruszenia z kwoty 3.000 zł do kwoty 1.500 zł. Zatem twierdzenie strony skarżącej, iż organ drugiej instancji nie uwzględnił tego faktu jest bezzasadne. W powyższej zmianie dokonanej przez organ odwoławczy, wymieniony został także m.in. przywołany przez stronę skarżącą pojazd o nr rej. [...], wskazywany w skardze jako ten, którego dane zostały wczytane w ustawowym terminie i niezasadnie obciążony karą. Organ odwoławczy nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, dopełniając powinności z art. 80 i 81 Kodeksu postępowania administracyjnego czemu dał wyraz w motywach zaskarżonej decyzji. Sąd nie dał wiary, zawartym w skardze wyjaśnieniom skarżącego, że zaistniałe nieprawidłowości, zarówno w ewidencjach jak i wykresówkach, jak i przy obowiązku wczytywania danych, powstały nie ze względu na opieszałość i niedbalstwo przedsiębiorcy lecz ze względu na awarię systemu informatycznego, której skarżący nie mógł przewidzieć i zapobiec. Wskazać bowiem należy, że skarżący w żaden sposób nie wykazał faktu awarii dysku twardego, np. w drodze okazania dowodu korzystania z usług informatyka, czy przywołania świadka, który próbował odzyskać dane. Nie można też wykluczyć nieumiejętnej obsługi urządzenia. Stwierdzić należy, że to od przedsiębiorcy wymaga się należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej. Sprawą przedsiębiorcy jest takie organizowanie działalności gospodarczej, aby zapewnione było przestrzeganie obowiązujących przepisów. Podkreślić także należy, że za działalność przedsiębiorstwa ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi - przedsiębiorca, na którym spoczywa odpowiedzialność za działania osób, którymi podczas wykonywania działalności się posługuje, w tym także za działania kierowców. Za niezasadny należy też uznać zarzut niezastosowania art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten - dodany przez art. 1 pkt 47 lit.b ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. zmieniającej ustawę o transporcie drogowym z dniem 15 sierpnia 2013 r. (Dz. U. z 2013r., poz. 567) - stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W rozpoznawanej sprawie jednakże ujawnienie naruszenia nastąpiło podczas kontroli przeprowadzone w dniach od 26 marca do 9 kwietnia 2015 r., a zaskarżoną decyzję wydano w dniu [...]r. Do przekroczenia okresu 2 lat, o którym mowa w powołanym przepisie, zatem nie doszło. Gołosłowne są również zarzuty skarżącej Spółki dotyczące naruszenia reguł postępowania wyjaśniającego i niedostatecznego rozeznania okoliczności istotnych dla sprawy. Strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych. Nie wskazuje też w jakim zakresie, dotyczącym ustaleń faktycznych, organ zaniechał ustaleń, przeprowadzenia dowodów. Zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania dowodowego w istocie skierowane są przeciwko ocenie stanu faktycznego w kontekście okoliczności zwalniających przedsiębiorcę z odpowiedzialności. Tutaj jednak ciężar postępowania dowodowego wygląda jednak inaczej, albowiem to przedsiębiorca zainteresowany uwolnieniem się od odpowiedzialności winien przedłożyć wszelkie dowody, które podlegają ocenie organu. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie dopatrzył się podstaw do nałożenia kary pieniężnej na skarżącego jako przedsiębiorcę, o którym mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, bowiem nie wykazał on przesłanek z art. 92b i art. 92c tej ustawy. Prawidłowo także organy nie zastosowały w sprawie art. 92c. ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Organy trafnie uznały, że przedsiębiorca nie wykazał okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności. Przepis ten odnosi się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1237/13). Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym przedsiębiorca musi zatem wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. W niniejszej sprawie żadnych takich obiektywnych, nieprzewidywalnych i nadzwyczajnych okoliczności strona skarżąca nie wykazała, podzielić należy zatem przekonanie organów, iż strona nie wykazała tym samym istnienia przesłanek, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola. Zapewnienie kierowcy prawidłowej organizacji zadania przewozowego i jego bieżąca kontrola nie dają podstaw kierowcy do naruszania norm czasu pracy. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest właściwe (systematyczne) pobieranie danych cyfrowych, ich kontrola i zabezpieczenie. Powyższy obowiązek nie został przez skarżącego należycie wykonany, co zostało szczegółowo omówione w zaskarżonej decyzji. To na prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy i wobec tego na przedsiębiorcy spoczywa również obowiązek kontroli kierowcy. Wskazując na treść art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 podkreślić należy, że to właśnie przedsiębiorca organizuje pracę kierowcy i jego skuteczną kontrolę. Podstawy i przesłanki odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia zawiera art. 92a ustawy, a ich zaistnienie zostało stwierdzone w toku postępowania. Wobec powyższego odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia wynika wprost z przywołanych przepisów, a wysokość nakładanych kar jest ściśle określona w załączniku do ustawy. Mając powyższe na względzie Sąd podzielił stanowisko organów, iż w realiach niniejszej sprawy wystąpiły podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, a wbrew jego twierdzeniom nie okazały się zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art., 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 86 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom skargi orzekające w sprawie organy przeprowadziły w sposób dokładny i wyczerpujący postępowanie, zgromadziły obszerny materiał dowodowy w świetle, którego ustaliły stan faktyczny a następnie prawidłowo go oceniły i powiązały w naruszeniami wymienionymi w załączniku nr 3 od ustawy o transporcie drogowym. Tym samym należycie wywiązały się z obowiązków nałożonych m.in. art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, urzędu lub na wniosek podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a podjętym decyzjom nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Nie stwierdzając zatem naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy. .