II OSK 1170/17

Dnia 11 stycznia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 917/16 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na rzecz Wojewody Łódzkiego kwotę 610 (słownie sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 917/16, po rozpoznaniu skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2016 roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Tomaszowskiego z dnia [...] sierpnia 2016 roku, nr [...] oraz orzekł o kosztach postępowania. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie ewid. P., gm. R. Starosta Tomaszowski decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 roku, nr [...] odmówił Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na ww. budowę z uwagi na niezgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uznał, że umieszczenie skrzydeł elektrowni wiatrowej poza działkami przeznaczonymi pod budowę elektrowni na terenie działek mających przeznaczenie rolne stanowi naruszenie planu miejscowego. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] października 2016 roku nr [...] znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Mając na uwadze postanowienia obowiązującego na terenie inwestycji planu miejscowego stwierdził, że projektowana inwestycja narusza zawarte w nim ustalenia. Stwierdził, iż inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. we wskazanym w nim zakresie, w określonym w nim terminie, co skutkowało wydaniem decyzji w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.- dalej ustawa Prawo budowlane). Rozpoznając skargę wniesioną przez Spółkę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 917/16 uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c", w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), uchylił zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Oceniając zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr XXIX/200/13 Rady Gminy Rokiciny z dnia 26 marca 2013 r. (ogł. Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 6 czerwca 2013 r., poz. 3095) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów Popielawy i Łaznów w gminie Rokiciny, Sąd stwierdził, iż naziemne instalacje i droga dojazdowa planowane są na nieruchomościach, które w planie zostały przeznaczone pod tego typu inwestycję, ale łopaty wirnika pracować będą nad powierzchnią nieruchomości rolnych, co do których w planie pozostawiono takież przeznaczenie. Plan nie wskazuje tego obszaru jako terenu infrastruktury technicznej. Ze wskazanych przez inwestora we wniosku nieruchomości jedynie działki [...],[...] i [...] zostały ujęte w planie, jako przeznaczone na infrastrukturę techniczną – elektrownie wiatrowe. Sąd mając na uwadze art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stwierdził, że organ architektoniczno-budowlany samodzielnie ocenia zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności projektowanego obiektu budowlanego z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązek analizy treści poszczególnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z rozwiązaniami przestrzenno-prawnymi. Jednakże w sytuacji sporu co do wykładni zapisów planu organ może, a wręcz powinien wykorzystać wszelkie środki dowodowe w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy i usunięcia wątpliwości. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ winien dokonać oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym wskazać, które z dowodów uznał za wiarygodne, których dowodów nie uwzględnił i z jakich przyczyn. Powyższych reguł, wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. organy nie zachowały. Sąd uznał, że organy zupełnie zignorowały dokumenty złożone w sprawie przez inwestora - zaświadczenie autora zapisów planistycznych, decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia wraz z uzgodnieniem Starosty Tomaszowskiego, decyzję Ministra Rolnictwa odmawiającą wyłączenia gruntów rolnych tych działek, wskazanych przez Wójta Gminy jako tereny inwestycji wiatrowych, na których nie będą posadowione fundamenty, wieże i drogi dojazdowe Wszystkie te dokumenty, w ocenie Sądu, miały potwierdzać tezę strony skarżącej o zgodności inwestycji z przyjętymi na tym terenie rozwiązaniami planistycznymi. W uzasadnieniu pisma urbanisty wyjaśniono, że wyznaczając tereny przeznaczone pod budowę elektrowni wiatrowych organ planistyczny miał na uwadze jedynie tereny służące do instalowania naziemnych elementów instalacji, nie uwzględniono potencjalnych chociażby gabarytów skrzydeł, ich zasięgu w przestrzeni a to z uwagi na to, że praca łopat wirnika nie powoduje zmiany sposobu użytkowania terenów rolnych. Przyjęte rozwiązania planistyczne odpowiadają stanowisku Ministerstwa Rolnictwa w zakresie interpretacji postanowień planów miejscowych, które z kolei potwierdza, że inwestor zaplanował budowę elektrowni w sposób niesprzeczny z planem. Złożone dokumenty zdają się wskazywać na to, że zamiarem organu planistycznego było wskazanie pod budowę wiatraków tych terenów, na których posadowione będą fundamenty i postawiona wieża, zorganizowana droga dojazdowa. Nie wskazano zaś jako terenów IE-W tych nieruchomości, które jedynie w ten sposób "dotknięte będą skutkami inwestycji, że nad ich powierzchnią działać będą ramiona rotora. Rozważając możliwość posadowienia elektrowni na nieruchomościach wskazanych w planie jako tereny IE-W organ winien przede wszystkim zweryfikować, czy elektrownia spełnia parametry wskazane w ogólnych zapisach planu, to jest w § 11 pkt 12. Parametry te nie budziły wątpliwości, bo organ nie podnosił tych kwestii w wezwaniu z dnia [...] lipca 2016 r. Zatem należałoby w nosić, że wymagane w § 11 parametry inwestycja spełnia. Sąd uznał, że Wojewoda niesłusznie wskazuje na § 34 ust. 1 pkt d planu jako potwierdzenie, że plan nie dopuszcza realizacji wnioskowanej inwestycji zamiast dokonać oceny w oparciu o § 11 pkt 12 planu. Unormowanie § 34 ust.1 pkt d planu powoływane przez Wojewodę, nie niweczy ogólnych zasad realizacji elektrowni wiatrowych na terenach oznaczonych symbolem IE-W, uregulowanych w innych zapisach planu, cytowanych zresztą przez organ II instancji. Taka interpretacja § 11 pkt 12 i § 34 planu wynika też z załączonej przez inwestora prognozy oddziaływania na środowisko (załącznik nr 7 do odwołania), w której wprost na stronie 34 podano, że "w projekcie planu wyznaczono możliwość realizacji elektrowni, oznaczone symbolami I-EW. Dodatkowo możliwość realizacji elektrowni wiatrowych przewidziano dla terenów rolniczych R, jednak wyłącznie w obrębie P., z dodatkowymi ograniczeniami". W ocenie Sądu, plan przewiduje, że elektrownie co do zasady realizowane mogą być na terenach infrastruktury technicznej, oznaczonych symbolem IE-W oraz – w drodze wyjątku, jako elektrownie na potrzeby obsługi własnych gospodarstw rolnych, na terenach rolniczych R, ale tylko w obrębie P. i przy spełnieniu określonych w § 34 warunków. Bezspornie zaś wniosek Spółki P. nie dotyczy elektrowni realizowanej w trybie § 34 m.p.z.p. Sąd zaznaczył, że porównanie wielkości również innych działek wskazanych na rysunku planu jako tereny przeznaczone pod budowę elektrowni wiatrowych wskazuje, że w istocie niemożliwa byłaby budowa żadnej z planowanych elektrowni, ujętych w decyzji środowiskowej, pomimo zachowania parametrów technicznych, o których mowa w § 11 pkt 12 planu. Zdaniem Sądu, w pełni usprawiedliwiony jest wniosek skarżącej Spółki Popielawy, że wyznaczając tereny B 4IE-W organ miał na uwadze parametry części naziemnych elektrowni wiatrowych, ale nie uwzględniał zasięgu łopat wirnika, gdyż praca łopat ani nie powoduje zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, ani też nie wiąże się ze zmianą sposobu zagospodarowania. Takie postępowanie odpowiada stanowisku Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, przewidującym oszczędność w zakresie przeznaczania gruntów na tereny elektrowni wiatrowej. Według tego stanowiska na cele nierolnicze powinny być przeznaczone wyłącznie tereny, które ulegają przekształceniu w wyniku realizacji inwestycji. Natomiast pozostałe grunty, te w zasięgu rotora, ponieważ zachowują swój rolniczy charakter, nie powinny być przeznaczane na cele nierolnicze. W ocenie Sądu, zaprezentowana przez Ministerstwo Rolnictwa wykładnia legła u podstaw konkretnych rozwiązań, przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazano w nim tereny, na których dopuszcza się tego typu inwestycje. Wśród nich także działki objęte wnioskiem w niniejszej sprawie. Bez wątpienia z załączonych dokumentów wynika, że motorem doprowadzenia planu do obecnego kształtu był zamiar wprowadzenia do planu terenów umożliwiających realizację elektrowni wiatrowych. Sąd przyjął, że wykładnia zaprezentowana przez organy rozstrzygające wniosek Spółki Popielawy prowadziłaby do zniweczenia efektów pracy planistycznej, bowiem na żadnej z działek wskazanych w planie niemożliwe byłoby zrealizowanie tego typu inwestycji. Przestrzeń zajęta podczas pracy wiatraka przez obracające się skrzydła, choć nie zmienia rolniczego charakteru użytkowania, wykracza poza przestrzeń działek, na których ma zostać posadowiona część naziemna instalacji. Przy wykładni organów, że inwestycja dopuszczalna będzie tylko wówczas, gdy jako teren pod nią planowany uwzględnione zostaną również nieruchomości, na których części naziemnej nie będzie, a jedynie przestrzeń nad nią dotknięta będzie działaniem skrzydła, powodowałaby pozorność zapisów planu w tym znaczeniu, że plan jedynie pozornie dopuszczałby taką inwestycję. To z pewnością nie było zamierzeniem uchwałodawcy. Powyższe wątpliwości winny były skłonić organy do uzyskania wyjaśnienia organu planistycznego co do spornych zapisów. Wykładnia dokonana przez organy jest nie do pogodzenia z zasadą państwa prawa. Za wysoce niepożądaną należy uznać sytuację, gdy inwestor w toku w procedury ubiegania się o realizację przedsięwzięcia uzyskuje krańcowo sprzeczną wykładnię tych samych unormowań, bowiem organ architektoniczno-budowlany inaczej interpretuje przepisy miejscowego planu zagospodarowania niż organ planistyczny. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd zalecił by organy ustaliły czy planowana inwestycja spełnia parametry określone w § 11 pkt 12 planu oraz dokonały pełnej oceny zebranego materiału dowodowego i zastosowania przepisów prawa materialnego, w tym zapisów miejscowego planu Gminy R. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Łódzki zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (powinno być pkt 1) zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie: - art. 32 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodziły podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi na działkach o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w P. gm. R., pomimo niezgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; - § 9 ust. 1 pkt 9, § 20 pkt 10 lit. a w związku z § 6 ust. 1 pkt 33 Uchwały nr XXIX/200/13 Rady Gminy Rokiciny z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębów Popielawy i Łaznów w gminie Rokiciny - poprzez, błędne przyjęcie, że przepisy te pozwalają na to, aby elektrownia wiatrowa wykraczała zasięgiem omiatania śmigieł poza zakres pola oznaczonego symbolem I-EW, ponieważ przepisy te nie zawierają zakazu w tym zakresie oraz byłoby to sprzeczne z zamiarem organu planistycznego, a nadto poprzez bezpodstawne przyjęcie, że organ planistyczny wyznaczając tereny B 4IE-W miał na uwadze parametry części naziemnych elektrowni wiatraka, ale nie uwzględnił zasięgu pracy łopat wirnika, gdyż praca łopat ani nie powoduje zmiany sposobu przeznaczenia gruntów rolnych, ani też nie wiąże się ze zmianą sposobu zagospodarowania, co jest rozszerzającą i nieuzasadnioną wykładnią powołanych przepisów mpzp. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wojewoda zrzekł się rozprawy a żadna ze stron nie wniosła o jej przeprowadzenie w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja mająca potwierdzać zasadność postawionych wyżej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Mając na uwadze, że skarżący kasacyjnie w oparciu o art. 182 § 2 P.p.s.a. zrzekł się rozprawy a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, niniejszą skargę kasacyjną NSA rozpoznawał na posiedzeniu niejawnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna Wojewody Łódzkiego jest zasadna. W ocenie NSA, organy administracji obu instancji prawidłowo uznały, że P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. wnosząc o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej [...] wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w P., gm. R. nie wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie odpowiada zapisom obowiązującego na terenie objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr XXIX/200/13 Rady Gminy Rokiciny z dnia 26 marca 2013r. (ogł. Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 6 czerwca 2013r., poz. 3095, dalej jako plan). Wobec tego organy miały podstawy do zastosowania art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. przedsięwzięcia. W istocie z zapisów planu miejscowego nie wynika, iż dopuszczalne jest lokalizowanie elektrowni wiatrowej o parametrach jak projektowana na terenach o przeznaczeniu rolniczym tj. na działkach ew. nr [...],[...],[...],[...] i [...] i [...]. Przedmiotowa elektrownia wiatrowa nie odpowiada warunkom określonym w § 34 ust. 1 pkt d planu. Należało uznać, że Spółka nie usunęła nieprawidłowości projektu budowlanego w zakresie lokalizacji projektowanej elektrowni wiatrowej na terenie rolnym. Nie kwestionuje się, że zasięg omiatania śmigła wykracza poza teren oznaczony symbolem B4IE-W, dla którego ustalone zostało przeznaczenie podstawowe tereny infrastruktury technicznej elektrowni wiatrowych (§ 6 pkt 33 i 34, § 33 planu). Wykracza on poza tereny działek ewid. nr [...],[...] i [...]. Według definicji elektrowni wiatrowej zawartej w planie przez elektrownię wiatrową należy rozumieć urządzenia techniczne i budowlane stanowiące funkcjonalną całość, wykorzystujące energię wiatru do wytwarzania energii elektrycznej. Łopaty turbiny wiatrowej wchodzą na teren działek nr ewid. [...],[...],[...],[...] i [...] oznaczonych w planie symbolem R przeznaczonych pod grunty rolne. W związku z tym Spółka powinna wskazać taki zapis planu lub oznaczenie na rysunku planu, które wprost przewiduje lokalizację łopat trubiny elektrowni wiatrowej, której część naziemna (fundament i turbina) znajduje się na terenie B 4 IE-W, nad działkami o przeznaczeniu rolnym. Dopiero tego rodzaju zapis umieszczony w planie potwierdzałby możliwość lokalizacji projektowanej inwestycji na terenach rolnych i projekt budowlany przewidujący taką lokalizację byłby zgodny z tym planem. Byłaby wówczas podstawa do uznania projektu budowlanego za zgodny z planem miejscowym. Zdaniem NSA, argumentacja Sądu I instancji przedstawiona w zaskarżonym wyroku jest niezasadna. O zgodności z planem miejscowym nie przesądza złożona przez Spółkę dokumentacja. Nie świadczą o tym wyjaśnienia autora planu co do intencji organu planistycznego lokalizacji części nadziemnej elektrowni wiatrowej nad działkami o przeznaczeniu rolnym. Wyjaśnienia te nie stanowią zapisów samego planu. Takiej normy nie da się wyinterpretować z jakichkolwiek postanowień planu. Także stanowisko Ministra Rolnictwa odnośnie do odmowy przeznaczenia gruntów rolnych znajdujących się pod śmigłami elektrowi wiatrowej na cele nierolnicze z uwagi na brak zmiany ich faktycznego przeznaczenia nie wskazuje na możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowej nad terenem rolnym. Stanowisko to wyraża jedynie ocenę, że niecelowe jest przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze związane z budową i funkcjonowaniem takiej elektrowni. Wobec tego organ planistyczny nie mógł zmienić przeznaczenia tych obszarów. Nie wykluczało to umieszczenia w planie takiego zapisu, który przewidywałby lokalizację śmigieł elektrowni wiatrowej nad terenami o przeznaczeniu rolnym. Zdaniem NSA, nie było zatem podstaw by w oparciu o powyzsze dokumenty uznać, iż plan miejscowy dopuszcza wkraczanie śmigła elektrowni wiatrowej na tereny rolne. Chybione jest także twierdzenie o zgodności lokalizacji inwestycji z planem poniewaz opinia urbanisty (autora planu) z [...] kwietnia 2016 r., podnosi, że plan ten nie zawiera postanowień zabraniających by łopaty turbiny wiatrowej wychodziły poza teren oznaczony w planie B4IE-W. Takiego zakazu nie ma ale nie można z tego wywodzić, iż organ planistyczny dopuścił taką możliwość. Tylko w planie określa się jakie przeznaczenie ma dany teren i jakie są warunki jego zagospodarowania. Skoro uchwałodawca nie precyzuje jaki teren w jaki sposob może być zagospodarowany to niedopuszcalne jest domniemanie jego woli. Plan musi być precyzyjny i jasny w swych zapisach. Jeśli czegoś nie przewiduje, to znaczy, że zagospodarowanie terenu w taki sposób jest niedopuszczalne tak, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Zdaniem NSA, przepisy planu miejscowego należy interpretować w sposób ścisły a nie rozszerzający. Skoro w planie pod elektrownie wiatrowe przeznaczono obszary oznaczone symbolem I-EW, to w granicach tego obszaru powinny znaleźć się wszelkie elementy stanowiące elektrownię wiatrową. Według definicji elektrowni wiatrowej zawartej w § 6 pkt 33 planu elektrownię wiatrową stanowią urządzenia techniczne i budowle stanowiące funkcjonalną całość, wykorzystujące energię wiatru do wytwarzania energii elektrycznej. Wobec tego obszar nad ziemią zajmowany przez śmigło (część turbiny) elektrowni wiatrowej jako jej niezbędny element umożliwiający jej właściwe funkcjonowanie także powinien znajdować się na terenie przeznaczonym pod budowę elektrowni wiatrowych. Skoro w niniejszej sprawie przestrzeń zajmowana przez śmigło wchodzi na działki o przeznaczeniu rolnym, to nie można uznać, że plan dopuszcza takie zainwestowanie. Sąd I instancji słusznie zauważył, że przedmiotowa inwestycja jest czym innym niż elektrownia wiatrowa dopuszczona do budowy na gruntach rolnych w § 34 ust. 2 lit d planu. Dopuszczenie to dotyczy jedynie elektrowni wiatrowych w granicach obrębu Popielawy, o mocy nieprzekraczającej 100 kW służące wyłącznie zaopatrzeniu w energię elektryczną zabudowy zagrodowej i/lub zabudowy służącej wyłącznie produkcji i obsłudze produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno - spożywczemu, pod warunkiem spełnienia wymogów z § 11 pkt 12. Zatem przedmiotowy plan dopuszczał elektrownię wiatrową na terenach rolnych gdy spełnia ona ww. wymogi. Elektrownia wiatrowa, dla której Spółka ubiegała się o pozwolenie na budowę nie jest elektrownią o jakiej mowa w § 34 ust. 2 lit. d. planu. Plan nie przewiduje możliwości lokalizowania opisanej w projekcie budowlanym elektrowni wiatrowej na terenach rolnych. Wobec tego twierdzenie o zgodności inwestycji z planem było nieuzasadnione. Przy obecnych zapisach planu nie jest możliwe uznanie, że część nadziemna elektrowni wiatrowej o wskazanych w projekcie parametrach i przeznaczeniu mogła znajdować się na terenach przeznaczonych jako tereny rolnicze. Oczywiście plan nie zakazuje lokalizowania elektrowni wiatrowej określonej w projekcie budowlanym na terenach rolnych ale stwierdza wprost jakie elektrownie i przy spełnieniu jakich wymogów na terenach rolnych są dopuszczone. W żaden sposób nie można uznać by projektowana elektrownia spełniała wymogi z § 34 ust. 2 lit d planu. Tym samym powoływanie się przez organy na ww. regulację było uzasadnione. Wskazano w ten sposób jakie elektrownie wiatrowe były dopuszczone do lokalizacji na terenie rolnym. W tym stanie sprawy należało uznać, że zasadne były zarzuty skargi kasacyjnej. Nie było podstaw aby uznać, ze plan dopuszcza mozliwość wkraczania instalacji projektowanej elektrowni wiatrowej na działki rolnicze. Nie wynikało to z żadnego zapisu planu. Zatem stowownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane należało orzec o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej elektrowni wiatrowej. Sąd I instancji wadliwie uznał, że plan dopuszczał lokalizację śmigieł elektrowni wiatrowej nad terenami o przeznaczeniu rolnym. Fakt, że organ planistyczny uwzględnił przeznaczenie pod elektrownie wiatrowe tylko ich części naziemnej, pomijając jej część nadziemną stanowi w istocie o wykluczeniu mozliwości sytuowania nadziemnych elementów elektrowni wiatrowej na terenach o zgoła odmiennym przeznaczeniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składają się wpis od skargi kasacyjnej oraz koszty zastępstwa procesowego zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).