I SA/Rz 39/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Agencji Mienia Wojskowego o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Agencji Mienia Wojskowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 10 listopada 2016 nr SKO.4140.215.968.2016 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Agencja Mienia Wojskowego (dalej zwana skarżącą) reprezentowana przez radcę prawnego wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), argumentując wniosek poniesieniem szkody w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Dla skarżącej jako jednostki sektora finansów publicznych kwota zobowiązania podatkowego za 2015 r., tj. 7.105 zł jest znacząca. Ponadto ustalenia zobowiązania podatkowego wobec skarżącej na 2015 r. we wskazanej wysokości jest niezasadne. Skarżąca wskazała także na orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Odnosząc się w pierwszej kolejności do argumentu skarżącej jakoby wstrzymanie wykonania decyzji było uzasadnione niezasadnością wymierzenia podatku, stwierdzić należy, iż na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Przechodząc zaś do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie znalazł podstaw do uczynienia zadość temu wnioskowi. Skarżąca bardzo ogólnikowo, mało precyzyjnie i bez odniesienia się do konkretnych okoliczności sprawy wskazała na mogące powstać trudne do odwrócenia skutki dla strony oraz niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody, wynikające z określonej przez organ wysokości zobowiązania podatkowego. Argumenty odnoszące się do zasadności określenia wysokości zobowiązania podatkowego, co już podkreślono nie mogą stanowić przedmiotu rozważań Sądu w kwestii wstrzymania wykonania decyzji. Zatem wnioskodawcy winni byli skoncentrować się na argumentach dotyczących stanu majątkowego, wykazaniu, że nie dysponują określoną przez organ kwotą należną z tytułu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, podaniem jaką ewentualną dolegliwość mogłoby spowodować jej przymusowe egzekwowanie. Przywołanie argumentacji za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ale także uprawdopodobnienie czy udowodnienie takiego żądania, leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy, a co za tym idzie, należy wzmóc w takiej sytuacji wszelką aktywność związaną z wykazywaniem zasadności takiego wniosku. Tymczasem skarżąca nie podjęła jakichkolwiek działań zmierzających w kierunku, by dowieść przesłanek ustawowych warunkujących ochronę tymczasową. Przywołanie we wniosku jedynie ustawowych zwrotów i wskazanie ogólnie, że wykonanie decyzji doprowadzi do poniesienia szkody nie pozwala Sądowi dokonać oceny, czy wystąpiły przesłanki do uwzględnienia wniosku. Skarżąca formułując tezę o poniesieniu szkody (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) nie dostarczyła argumentacji, która by ją potwierdzała. Na takim tle nie sposób w rozpoznawanej sprawie doszukać się przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.