II OSK 1531/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Renata Detka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 623/16 w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 21 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 623/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] stycznia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z [...] czerwca 2015 r. wnoszącą sprzeciw w stosunku do zgłoszenia z dnia [...] czerwca 2015 r. budowy ogrodzenia na działkach nr [...]4 i [...]8 z obrębu [...] przy ul. F. w Warszawie. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej S. R. wniósł o uchylenie wyroku z 21 lutego 2017 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i uznanie, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sytuacji, gdy Wojewoda Mazowiecki dokonał szeregu naruszeń prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, których rezultatem było utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] czerwca 2015 r., wnoszącej sprzeciw w stosunku do wykonania robót ujętych w zgłoszeniu w sprawie zamiaru budowy ogrodzenia działek nr [...]4 i [...]8 z obrębu [...] przy ul. F. w Warszawie, podczas gdy Wojewoda Mazowiecki winien był uchylić wskazaną decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości; 2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że: a) skarżący zgłosił do Prezydenta m. st. Warszawy zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia działek nr [...]4 i [...]8 z obrębu [...] w dniu [...] czerwca 2015 r., podczas gdy wskazane zgłoszenie zostało dokonane dnia [...] maja 2015 r., co doprowadziło do wydania sprzeciwu po upływie 30 - dniowego terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zwanej dalej ustawą, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r.; b) zamiarem skarżącego było wzniesienia ogrodzenia działek nr [...]4 i [...]8 z obrębu [...], podczas gdy ogrodzenie zostało posadowione na części działki nr [...]4 oznaczonej na wstępnym projekcie podziału, załączonym do niniejszej skargi, numerem [...]4; c) skarżący zrealizował inwestycję przed upływem terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy, w sytuacji gdy złożył zgłoszenie dnia [...] maja 2015 r., a inwestycję zrealizował w dniach 12-13 czerwca 2015 r. a zatem z zachowaniem ustawowego terminu; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie przez Sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a, poprzez nieodniesienie się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów naruszenia prawa procesowego podniesionych w skardze tj. do zarzutu wskazanego w pkt 3 lit. c i w pkt 3 lit. e oraz zarzutów prawa materialnego; II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że skarżący winien był dokonać zgłoszenia budowy, a organ miał prawo do wniesienia sprzeciwu pomimo, że analiza wskazanych przepisów prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż skarżący nie był zobowiązany do dokonania zgłoszenia, a tym samym nie istniały podstawy do złożenia sprzeciwu przez organ; 2. art. 30 ust. 5c ustawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że organ nie miał obowiązku wzywania inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia w sytuacji, gdy w przypadku stwierdzenia braków formalnych zgłoszenia organ winien był nałożyć na skarżącego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów; 3. art. 30 ust. 5 ustawy poprzez niewłaściwą wykładnię, przy założeniu, że organ miał podstawy do złożenia sprzeciwu i przyjęcie, że organ złożył sprzeciw w ustawowym terminie 30 dni w sytuacji, gdy sprzeciw został złożony po wskazanym terminie. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że zgłosił do Prezydenta m.st. Warszawy zamiar wykonania robót budowlanych w dniu [...] maja 2015 r., podczas gdy Sąd, za Wojewodą Mazowieckim przyjął, że zgłoszenie zostało dokonane dnia [...] czerwca 2015 r. Twierdzenia skarżącego potwierdza prezentata Urzędu m.st. Warszawy Urząd Dzielnicy Bielany Wydział Obsługi Mieszkańców dla Dzielnicy Bielany Referat Obsługi Bezpośredniej, która jako datę wpływu wskazuje dzień [...] maja 2015 r. Wobec powyższego przyjąć należy, że decyzja z [...] czerwca 2015 r. została wydana przez Prezydenta m.st. Warszawy po upływie 30 - dniowego terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy. Skarżący kasacyjnie wskazał, że gdyby nawet dokument zgłoszenia w dniu [...] maja 2015 r. został opieczętowany, ale nie trafił do rozpoznania po tym jak przy nieuwadze urzędnika został zabrany przez zgłaszającego inwestora - skarżącego, nie ma to dla niniejszej sprawy żadnego znaczenia. Inwestor bowiem zgłoszenie złożył i nie może on ponosić negatywnych konsekwencji z powodu błędu popełnionego przez urzędnika. Podniesiono, że wykonana inwestycja polegała na ustawieniu bramy na części działki nr [...]4, oznaczonej na wstępnym projekcie podziału, znajdującym się w aktach sprawy, numerem [...]4 - o wysokości poniżej 2,20 m. Inwestycję zrealizowano w taki sposób, że nie graniczy ona z drogą, ulicą, placem, torami kolejowymi i innymi miejscami publicznymi. Zatem brak było obowiązku dokonania zgłoszenia. Powyższe potwierdza opinia z dnia 20 lipca 2015 r. sporządzona przez mgr inż. D. K., znajdująca się w aktach sprawy. Ponadto inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ w zaskarżonej decyzji nie wskazał, aby inwestor dokonał naruszenia jakichkolwiek przepisów. Nie można się zatem zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że sprzeciw był zasadny. W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji błędnie podniósł, że organ nie miał obowiązku wzywania inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia, nie one bowiem decydowały o podjętym orzeczeniu. Skoro organ II instancji stwierdził wiele nieprawidłowości w zgłoszeniu złożonym przez S. R., winien był wydać postanowienie, w którym wezwałby skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia oraz określił w jakim zakresie należy uzupełnić zgłoszenie i wyznaczył termin, w jakim należy to wykonać, czego jednak nie uczynił. Również organ I instancji odstąpił od wzywania skarżącego do usunięcia braków w zgłoszeniu, błędnie przyjmując, że wydanie postanowienia w celu uzupełnienia zgłoszenia jest bezzasadne, gdyż skarżący zrealizował prace budowlane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018. 1302 t.j.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., skutkujące nieważnością postępowania, kontrola zaskarżonego wyroku mogła być dokonana tylko w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku, aczkolwiek uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest wolne od wad. Zdecydowana większość zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej koncentruje się na wykazaniu słuszności twierdzenia, że zawarty w decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z [...] czerwca 2015 r. sprzeciw wobec zgłoszonego przez S. R. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia na działkach nr [...]4 i [...]8 z obrębu [...] przy ul F. w Warszawie, nie został wniesiony w terminie. Autor skargi kasacyjnej wywodzi bowiem, że zgłoszenie złożone zostało do Prezydenta m.st. Warszawy w dniu [...] maja 2015 r., a nie [...] czerwca 2015 r., jak przyjęły organy, których ustalenia zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzając kontrolę objętej skargą decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] stycznia 2016 r. Sąd Wojewódzki uznał za prawidłowe stanowisko organów, które rozpoznawały zgłoszenie z dnia [...] czerwca 2015 r. Jak stwierdził Sąd, "losy dokumentu tożsamego co do treści a opisanego pieczęcią urzędu jako wniesionego w dniu [...] maja 2015 r., zostały szczegółowo wyjaśnione w toku postępowania odwoławczego (patrz akta administracyjne). Ustalono bowiem, że wprawdzie dokument zgłoszenia w dniu [...] maja 2015 r. został opieczętowany, to jednak nie trafił do rozpoznania po tym jak przy nieuwadze urzędnika został zabrany przez zgłaszającego inwestora – skarżącego". Dostrzegając lakoniczność zacytowanej wyżej wypowiedzi Sądu co do kwestii dotyczącej daty dokonanego przez skarżącego zgłoszenia (która już w skardze okazała się osią sporu pomiędzy stronami i z tego tylko powodu wymagała szerszych rozważań aniżeli zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, że stanowisko Sądu pierwszej instancji zasługuje ostatecznie na akceptację. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że okoliczność daty złożenia przez skarżącego zgłoszenia była przedmiotem dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zleconego organowi I instancji przez Wojewodę Mazowieckiego postanowieniami z [...] lipca 2015 r., [...] października 2015 r. i [...] listopada 2015 r. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda otrzymał bowiem od inwestora dodatkowe dokumenty w postaci odpisu zgłoszenia złożonego w dniu [...] czerwca 2015 r., potwierdzonego notarialnie za zgodność z oryginałem. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wskazuje, że do Prezydenta m.st. Warszawy wpłynęło tylko jedno zgłoszenie dotyczące zamiaru budowy ogrodzenia przez S. R. i nosi ono datę [...] czerwca 2015 r. Zgłoszenia z [...] maja 2005 r., na które się powołuje skarżący, nie ma w rejestrach prowadzonych przez Wydział Obsługi Mieszkańców (WOM) ani Wydział Architektury i Budownictwa Dzielnicy [...]. Ponadto, zgodnie z notatką pracownika WOM, datowaną na [...] maja 2015 r., S. R. stawił się w Urzędzie z zamiarem zgłoszenia wykonania robót budowlanych i pracownik ten "przystawił już nawet na kopii pisma pieczęć wpływową z datownikiem i parafką". Wskutek rozmowy, w której pracownik WOM wskazał na błędy i nieprawidłowości w zgłoszeniu (niewłaściwą datę rozpoczęcia wykonywania prac, która oznaczona została na 22 maja 2015 r., datę pisma – 4.06.2015 r. oraz brak załącznika), skarżący wycofał się ze złożenia wniosku, zabrał wszystkie dokumenty (łącznie z potwierdzeniem złożenia zgłoszenia) i opuścił Urząd. Z powodu braku danych kontaktowych nie było możliwości podjęcia działań mających na celu zwrot potwierdzenia (pismo Naczelnika WOM dla Dzielnicy [...] z 9 grudnia 2015 r.). Okoliczności wskazujących na rezygnację z podjętego w dniu [...] maja 2015 r. zamiaru złożenia zgłoszenia, skarga kasacyjne skutecznie nie podważyła. Sam skarżący w piśmie z 19 sierpnia 2015 r. (data wpływu do organu) skierowanym do Wojewody Mazowieckiego wyjaśnił zresztą, że po dokonaniu zgłoszenia w dniu [...] maja 2015 r., na co uzyskał stempel wpływu oraz podpis osoby wpisującej zgłoszenie, "z dokumentami oczekiwał na termin wykonania prac", co potwierdza przebieg wydarzeń wynikający z ustaleń poczynionych przez organy administracji. Nie można przy tym zgodzić się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, że "gdyby nawet dokument zgłoszenia w dniu [...] maja 2015 r. został opieczętowany ale nie trafił do rozpoznania po tym jak przy nieuwadze urzędnika został zabrany przez zgłaszającego inwestora – skarżącego, nie ma to dla niniejszej sprawy żadnego znaczenia". Z akt sprawy wynika bowiem, że S. R. zgłoszenie z [...] maja 2015 r. wycofał zaraz po jego złożeniu, zabierając wszystkie dokumenty łącznie z samym zgłoszeniem. O złożeniu wniosku w tej konkretnej sytuacji nie może więc decydować fakt potwierdzenia stosowną pieczęcią i datownikiem na kopii zgłoszenia, skoro z woli samego skarżącego dokument ten został wycofany i ostatecznie nie pozostał w Biurze Podawczym organu celem jego rozpoznania. Z tych przyczyn, stanowisko Sądu pierwszej instancji akceptujące ustalenia organów co do tego, że przedmiotem wniesionego sprzeciwu było zgłoszenie złożone [...] czerwca 2015 r., uznać należy za prawidłowe, mimo braku zaprezentowania w zaskarżonym wyroku szerszych rozważań w tym zakresie. Konsekwencją takiej oceny musi być z kolei uznanie, że zarzuty skargi kasacyjnej opisane w pkt I ppkt 2 lit. a i c petitum, zmierzające do wykazania, iż wyrażony decyzją z [...] czerwca 2015 r. sprzeciw złożony został po terminie przewidzianym w art. 30 ust. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, czyli po upływie 30 dni od doręczenia zgłoszenia, pozbawione są usprawiedliwionych podstaw. Nie mogły również odnieść skutku zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie przez Sąd Wojewódzki podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie oraz nieodniesienie się do zarzutów naruszenia prawa procesowego podniesionych w skardze w pkt 3 lit.c i e oraz do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinny się znaleźć w uzasadnieniu wyroku. Są to: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, przyjęto, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39). Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że kwestionowanie wyroku sądu pierwszej instancji na podstawie powołanego przepisu jest możliwe, zasadniczo tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku nie przedstawia stanu faktycznego przyjętego do wyrokowania przez ten sąd. W orzecznictwie przyjmuje się również, że z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1896/17). Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera takich wad, które uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli tego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wprawdzie oceniając prawidłowość zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego Sąd Wojewódzki ograniczył się do stwierdzenia, że "podziela stanowisko organu co do porządku prawnego, w oparciu o który rozpoznawane było przedmiotowe zgłoszenie", jednak przedstawiając stan sprawy Sąd wskazał przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, opublikowanym w Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), na podstawie których podjęte zostały obie decyzje. Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, zarówno w części dotyczącej opisu stanu sprawy, jak i w zakresie przedstawionych rozważań, wskazuje także na to, że Sąd Wojewódzki właściwie naświetlił istotę sporu w sprawie, która sprowadzała się do oceny, czy organ zachował trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego i czy w świetle art. 30 ust. 6 tej ustawy zachodziły materialnoprawne podstawy do tego, ażeby organ administracji architektoniczno-budowlanej mógł taki sprzeciw złożyć. Dlatego mimo niewątpliwych mankamentów tej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, która dotyczy rozważań w zakresie podstawy prawnej, przyjąć należy, że stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone zostało w stopniu wystarczającym do przeprowadzenia kontroli instancyjnej wyroku objętego skargą kasacyjną. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd do zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego podniesionych w skardze. Autor skargi kasacyjnej wskazał przy tym, że chodzi o zarzuty dotyczące błędnego uznania przez organy, że skarżący nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, że działka nr [...]8 nie stanowi drogi publicznej, gdyż jest własnością osób prywatnych (pkt 3 lit. c i e zarzutów skargi). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że zgłoszenie dotyczyło "inwestycji na działkach nr [...]4 i [...]8 od strony ulicy, zatem w oczywisty sposób miejsca publicznego", co można uznać za odniesienie się do zarzutu opisanego w skardze w pkt 3 lit.e dotyczącego braku podstaw do przyjęcia przez organy, że działka nr [...]8 stanowi drogę publiczną, skoro – jak podnosił skarżący – jest ona przedmiotem własności osób prywatnych. Sąd Wojewódzki istotnie nie zajął natomiast żadnego stanowiska co do trafności zarzutu skargi z pkt 3 lit.c, w którym zakwestionowano przyjętą przez organ ocenę, że S. R. nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji, gdy – jak argumentował – jest współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej numerem [...]4. Brak odniesienia się przez Sąd do tego zarzutu nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż przyczyną oddalenia skargi był fakt, że skarżący zrealizował inwestycję w dniach 12 – 13 czerwca 2015 r., a więc zaledwie kilka dni po dokonaniu zgłoszenia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że takie działanie inwestora dawało organowi podstawę do wniesienia sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż naruszało przepisy, a konkretnie art. 30 ust. 5 zdanie drugie tej ustawy. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W tej sytuacji bez znaczenia prawnego pozostawała ocena, czy skarżący ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy też go nie ma, a co za tym idzie brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutu skargi opisanego w pkt 3 lit.c nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Podniesiony w tym zakresie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegający na przyjęciu, że zamiarem skarżącego było wzniesienie ogrodzenia działek nr [...]4 i [...]8, podczas gdy ogrodzenie zostało posadowione na części działki nr [...]4 (pkt I ppkt 2 lit.b petitum skargi kasacyjnej). Po pierwsze, zamiar realizacji robót budowlanych w postaci ogrodzenia – ustawienia bramy na działkach oznaczonych numerami [...]4 i [...]8 obrębu [...] przy ul. F. w dzielnicy [...], wynika bezpośrednio z treści zgłoszenia. Po drugie, należy zgodzić się z Sądem Wojewódzkim, że kwestia tego, jak w rzeczywistości inwestycja została zrealizowana pozostaje poza zakresem badania w niniejszej sprawie, skoro bezspornym jest, że wykonano ją co najmniej w części objętej zgłoszeniem, tj. na działce nr [...]4 – jak przyznaje sam autor skargi kasacyjnej – przed upływem terminu dla wniesienia sprzeciwu przez organ. Nie są także zasadne sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, autor skargi kasacyjnej twierdzi, że "inwestycję zrealizowano w taki sposób, że nie graniczy ona z drogą, ulicą, placem, torami kolejowymi i innymi miejscami publicznymi". Niezależnie od tego, że przedmiotem badania w sprawie była ocena prawidłowości wniesienia sprzeciwu od zgłoszonego zamiaru wykonania określonych robót budowlanych (co powoduje, że sposób zrealizowania przez inwestora tego zamiaru – akcentowany w ramach argumentacji omawianego zarzutu - miał znaczenie jedynie w kontekście zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego), powiedzieć trzeba, że zgodnie z przepisami Prawa budowlanego obowiązującymi w dacie rozpoznawania sprawy przez organy administracji, obowiązkiem zgłoszenia objęta była budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m (art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego). Rację ma Sąd pierwszej instancji, że zgromadzona w sprawie dokumentacja (fotograficzna i mapowa) nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zamiar budowy dotyczył ogrodzenia od strony innego miejsca publicznego w rozumieniu zacytowanego wyżej przepisu, tzn. obszaru powszechnie dostępnego, po którym każdy bez ograniczeń mógł się przemieszczać. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem prezentowanym w skardze kasacyjnej, że skarżący nie był zobowiązany do dokonania zgłoszenia, a co za tym idzie nie istniały podstawy do złożenia sprzeciwu przez organ. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Przepis ten wprowadzony został do ustawy Prawo budowlane - ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 443) i obowiązuje od 28 czerwca 2015 r. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w decyzji objętej skargą do Sądu pierwszej instancji Wojewoda Mazowiecki wyjaśnił, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy obowiązujące po 28 czerwca 2015 r., a to z uwagi na treść art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej z 20 lutego 2015 r., który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro zgłoszenia dokonano w dniu [...] czerwca 2015 r. i z tą datą postępowanie zostało wszczęte, zacytowany wyżej art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego nie mógł mieć w stanie sprawy zastosowania, a tym samym nie mógł zostać naruszony, jak zarzuca autor skargi kasacyjnej. Niezależnie jednak od tego powiedzieć trzeba, że w stanie sprawy nie zachodziła konieczność wzywania inwestora do uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty (przewidziana w stanie prawnym obowiązującym przed 28 czerwca 2015 r. w art. 30 ust. 2 zdanie trzecie Prawa budowalnego), z uwagi na zrealizowanie inwestycji z naruszeniem art. 30 ust. 5, co obligowało organ do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy. Z przyczyn podanych już wyżej, za nietrafne uznać należy również zarzuty naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego (pkt II ppkt 3 petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (pkt I ppkt 1 petitum), które opierają się na wadliwym założeniu, że S. R. zgłosił zamiar budowy ogrodzenia [...] maja 2015 r., a w związku z tym sprzeciw został złożony z przekroczeniem 30-dniowego terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.