VIII SA/Wa 670/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi E. J.J. – W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania E. J. J. – W. (dalej: "skarżąca") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium" lub "SKO") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. (dalej: "organ I instancji" lub "Wójt") z [...] marca 2016 r. Przedmiotem tych decyzji było ustalenie skarżącej i innym współwłaścicielom nieruchomości łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie [...] zł na 2016 r. Jako podstawę prawną decyzji Kolegium wskazało art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Op"), przepisy art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 i art. 6 ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381; dalej: "upr") oraz przepisy art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849; dalej: "PodLokU" lub "upol"). Kolegium powołało się także na uchwałę Rady Gminy w C. Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. w sprawie określania wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz stosowania zwolnień na 2016 r. 2. Stan faktyczny. Wójt Gminy C. decyzją z [...] marca 2016 r. ustalił skarżącej i innym współwłaścicielom zabudowanej nieruchomości położonej we wsi B. (nr ewid. [...]) wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. w kwocie [...] zł. Wskazana wyżej nieruchomość stanowiła współwłasność skarżącej ([...]), A. R. ([...]) oraz S. B. ([...]). Wójt uwzględnił dane z ewidencji gruntów oraz dane wykazane przez podatników (współwłaścicieli nieruchomości) w informacjach o nieruchomościach i obiektach budowlanych ([...]). Z informacji tych wynikało, że przedmiotowa działka zabudowana jest dwoma budynkami mieszkalnymi odpowiednio o pow. [...] m2 oraz [...] m2. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości, skarżąca wskazała na odstąpienie przez Wójta od obowiązku wydania postanowienia wszczynającego postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie. Powołała się przy tym na decyzję SKO uchylającą decyzję wymiarową Wójta za 2015 r. Postawiła nadto zarzut naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Op. Kolegium utrzymało w mocy ww. decyzję Wójta ustalającą skarżącej i innym współwłaścicielom nieruchomości łączne zobowiązanie pieniężne na 2016 r. w kwocie [...] zł. Przedstawiło przebieg postępowania w sprawie, jej ramy prawne i powołało się na stan faktyczny ustalony przez organ I instancji. Wyjaśniło, że podstawą wszczęcia wobec skarżącej postępowania podatkowego, zakończonego decyzją wymiarową Wójta, były dokonane w 2015 r. zmiany w ewidencji, o których organ podatkowy został powiadomiony zawiadomieniami z [...] października 2015 r. oraz z [...] stycznia 2016 r. Z informacji tych wynikało, że [...] września 2015 r. nastąpiła zmiana właścicieli działki nr [...], tj. w miejsce dotychczasowego właściciela (Skarb Państwa) wpisano nowych współwłaścicieli nieruchomości (A. R. do [...] cz. oraz S. B. do [...] cz.). Zgodnie zaś z postanowieniem Sądu z [...] października 2015 r. (sygn. akt [...]) współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości stała się także skarżąca jako spadkobierca po zmarłej matce (P. J.). Kolegium podniosło, że po zmianach współwłaścicielami działki nr [...] stali się zatem skarżąca (w [...] cz.) oraz A. R. (w [...] cz.) i S. B. (w [...] cz.). SKO dodało, że działka nr [...] ma powierzchnię [...] ha i oznaczenie "[...] " dla powierzchni [...] m2 oraz oznaczenie "[...] " dla powierzchni [...] m2. Na działce posadowione są dwa budynki mieszkalne i dwa budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa. Jeden budynek mieszkalny ma powierzchnię zabudowy [...] m2, rok budowy 1986, murowany jednokondygnacyjny, drugi budynek ma powierzchnię zabudowy [...] m2, rok budowy 1987, murowany dwukondygnacyjny. Budynki gospodarcze mają powierzchnię zabudowy [...] m2 i [...] m2. Tym samym od [...] listopada 2015 r., zgodnie m. in. z art. 6 ust. 7 PodLokU i art. 6a ust.6 upr, wobec nowych współwłaścicieli zabudowanej nieruchomości powstał obowiązek podatkowy w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości, który spoczywa na nich również w 2016 r. Zarzuty odwołania SKO uznało za chybione, gdyż w świetle art. 165 § 7 Op brak było podstaw do wydawania postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie, z uwagi na złożenie przez skarżącą w styczniu 2016 r. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych ([...]). Z akt sprawy wynika nadto, że skarżącej został wyznaczony termin, o którym mowa w art. 200 § 1 Op. SKO przedstawiło przy tym stosowne wyliczenia dotyczące łącznego zobowiązania pieniężnego skarżącej i innych współwłaścicieli nieruchomości na 2016 r. ([...] zł). 3. Postępowanie sądowe. 3.1. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] lipca 2016 r. wniosła zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"). Zaskarżonej decyzji postawiła zarzut naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 ustawy z 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa. (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Op"). Wystąpiła do Sądu z następującymi wnioskami: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej uppsa) o uchylenie decyzji SKO i przekazanie sprawy celem ponownego rozpoznania odwołania od decyzji Wójta Gminy C. z [...] marca 2016 r.; w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd "wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego" z powodu naruszenia art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 130 § 1 pkt 6 Op, z ostrożności procesowej, na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) uppsa postawiła zarzuty dotyczące wydania obu decyzji wymiarowych za 2016 r. z naruszeniem art. 2a w zw. z art. 122, art. 191 i art. 165 § 1 – 5 Op, a także art. 6 ust. 7 upol oraz art. 6a ust. 6 w zw. z art. 6c upr w zw. z art. 210 § 1 pkt 4 i § 6 Op. Zdaniem skarżącej, odstąpienie od wszczęcia postępowania podatkowego w niniejszej sprawie skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów oraz niezasadnego rozstrzygnięcia powstałych wątpliwości w zakresie wykładni przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika. Druga grupa zarzutów dotyczy niezasadnego zobowiązania podatnika do zapłaty podatku w terminie [...] dni od dnia doręczenia decyzji zamiast rozłożenia płatności podatku na [...] raty, nieumieszczenie w decyzji podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia, a także niewyjaśnienie w formie prawnej i faktycznej podjętego rozstrzygnięcia w tym zakresie; skarżąca wniosła nadto: 2) na podstawie art. 135 i 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) uppsa o uchylenie decyzji SKO i stwierdzenie nieważności poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy C. z [...] marca 2016r. (znak [...]) w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ podatkowy I instancji; 3) na podstawie art. 90 § 1 uppsa o rozpoznanie skargi na rozprawie, a także zawiadomienie o jej terminie celem umożliwienia wzięcia w niej udziału i przedstawienia w formie ustnej argumentacji uzasadniającej uchylenie obu decyzji podatkowych; 4) o rozpoznanie jej skargi z uwzględnieniem materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy [...]; 5) o zasądzenie od SKO na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. 3.2. Odpowiadając na skargę, Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpiło o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznało za chybione. Nie został naruszony art. 130 § 1 pkt 6 Op, gdyż nie zachodzi tożsamość spraw, których stroną dotychczas była skarżąca. Termin płatności podatku został określony prawidłowo, gdyż w sprawie spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 47 § 1 Op. 3.3. W piśmie procesowym z [...] listopada 2016 r. zatytułowanym "uzupełnienie skargi", skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty. Postawiła nadto zaskarżonej decyzji zarzuty naruszenia przepisów art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 124, art. 210 § 1 pkt 1 – 4 Op w zw. z art. 6c ust. 2 upr w z. z § 5 ust. 1, 2 i 6 załącznika nr 1 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych w postaci instrukcji kancelaryjnej (Dz. U. nr 14, poz. 67), które to uchybienia uzasadniają zdaniem skarżącej stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Op. W uzasadnieniu tego pisma procesowego wskazała, że zastosowanie w sprawie znajduje art. 6c ust. 2 a nie ust. 1 upr. Wskazała przy tym na wadliwe – zdaniem skarżącej – zredagowanie innej decyzji, dotyczącej nieruchomości rolnych i leśnych, których skarżąca jest jedyną właścicielką, która to okoliczność uzasadnia konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, gdyż obie sprawy zostały oznaczone w ten sam sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub (i) prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "uppsa"). Zarzuty skargi Sąd uznał za chybione, zarówno procesowe, jak i materialnoprawne. Dodać należy, że działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd także nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd kierował się także zasadą wynikającą z art. 134 § 2 uppsa, dotyczącą zakazu orzekania na niekorzyść skarżącego. Podkreślenia wymaga, że Sąd nie dostrzegł kwalifikowanego naruszenia prawa przez organy orzekające w sprawie, skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu. 4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 uppsa. 4.3. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przyjęły, że w 2016 r. (od [...] listopada 2015 r.) ciąży na skarżącej i innych współwłaścicielach nieruchomości obowiązek podatkowy dotyczący podatku rolnego i podatku od nieruchomości, czego wynikiem było wydanie decyzji ustalającej skarżącej jako współwłaścicielce nieruchomości ([...] części) oraz A. R. ([...] części) i S. B. ([...] części) jako pozostałym współwłaścicielom zabudowanej nieruchomości położonej we wsi B., łączne zobowiązanie pieniężne w wysokości [...] zł za 2016 r. Organy podatkowe uwzględniły zaktualizowane ([...] października 2015 r. i [...] stycznia 2016 r.) dane dotyczące zabudowanej nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] wynikające z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę S., a także dane dotyczące przedmiotowej nieruchomości wynikające z treści złożonych przez współwłaścicieli informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych ([...]). 5.1. Ramy prawne. Zgodnie z treścią art. 130 § 1 pkt 6 Op, pracownik urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z art. 1 upr wynika, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami gruntu ( art. 3 ust. 1 pkt 1 upr). W świetle art. 4 ust. 1 upr, podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalona na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, natomiast dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. O wysokości podatku rolnego stanowi art. 6 ust. 1 upr. Stawki podatku w przedmiotowej sprawie określa zaś uchwała nr [...] Rady Gminy C. z [...] grudnia 2015 r. w sprawie określania wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz stosowania zwolnień w 2016 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 16 grudnia 2016 r. poz. 11338). Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności. Podatnikami podatku od nieruchomości w myśl art. 3 ust. 1 upol są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawę opodatkowania określa zaś przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 upol. 5.2. W realiach niniejszej sprawy organy podatkowe orzekające w sprawie trafnie ustaliły wysokość podatku rolnego przyjmując powierzchnię gruntu do jego wymiaru na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów. Podatek od nieruchomości dotyczący gruntów trafnie ustaliły zaś na podstawie informacji oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie naruszyły prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji ustalając podatek od nieruchomości dotyczący budynków na podstawie treści informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych ([...]) złożonych w listopadzie 2015 r. oraz w styczniu 2016 r. przez współwłaścicieli, którzy wykazali do opodatkowania dwa budynki mieszkalne (o powierzchni [...] m2 oraz [...] m2). 6. Za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 121 § 1 w związku z art. 130 § 1 pkt 6 Op, gdyż brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do wniosku, że przepisy te zostały naruszone przy wydawaniu zaskarżonej decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności faktycznych lub (i) prawnych, które mogłyby świadczyć o tym, że wydawanie przez Kolegium decyzji w tym samym przedmiocie, ale za 2015 r., mogło uzasadniać zarzut braku obiektywizmu i bezstronności u osób (członków Kolegium) orzekających w niniejszej sprawie. Dodać warto, że wyrokiem z 22 lutego 2017 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 669/16) Sąd oddalił inną skargę E. J. J. – W., dotyczącą decyzji SKO w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd za chybione uznał zarzuty związane z naruszeniem art. 130 § 1 pkt 6 Op z uwagi na fakt, że nie można uznać za tożsame podmiotowo i przedmiotowo spraw dotyczących zobowiązania za 2015 r., ale zakończonych w pierwszym przypadku wydaniem decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne dla skarżącej i innych współwłaścicieli nieruchomości, a w drugim przypadku wydaniem decyzji uchylającej decyzję wymiarową organu I instancji wydaną dla zmarłej matki skarżącej. Tym samym za oczywiście chybione należy uznać założenie, że decyzje wydane dla innych osób, z których jedna nie żyje, w innym przedmiocie (jedna decyzja ma charakter wymiarowy, a druga decyzja ma charakter kasacyjny), są decyzjami wydanymi w tej samej sprawie. Za decyzje wydane w tej samej sprawie nie można nadto uznać dwóch odrębnych decyzji wymiarowych za 2016 r., tj. decyzji wydanej w pierwszym przypadku dla skarżącej w związku z nieruchomościami leśnymi i rolnymi, których jest właścicielką, zaś w drugim przypadku decyzji wydanej dla skarżącej oraz innych współwłaścicieli nieruchomości nr ewid. [...] położonej we wsi B., tj. decyzji wydanej w niniejszej sprawie. W konsekwencji za oczywiście chybione należało uznać zarzuty skargi dotyczące rażącego naruszenia prawa oraz związanego z tymi zarzutami wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Op. Bezsporne jest, że łączne zobowiązanie pieniężne w niniejszej sprawie zostało ustalone dla kręgu osób, które są współwłaścicielami nieruchomości. Fakt, że łączne zobowiązanie pieniężne na 2016 r. zostało ustalone ([...] zł) na podstawie informacji ([...]) o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonych przez skarżącą (współwłaścicieli nieruchomości), świadczy o tym, że organ działał na korzyść podatników, przy tym zgodnie z zasadami ekonomiki procesowej, mając na uwadze wartość przedmiotu sporu. W świetle art. 165 § 7 pkt 2 Op należało przyjąć, że nie wystąpiły przesłanki do wydawania przez Wójta postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego za 2016 r., skoro skarżąca złożyła w styczniu 2016 r. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych ([...]). Z treści tego przepisu nie wynika, że Wójt miał obowiązek wzywania skarżącej do złożenia nowej informacji ([...]) bądź wszczynania postępowania podatkowego w sytuacji, gdy uwzględnił dane wynikające ze złożonej informacji. Tym samym za oczywiście chybione należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 165 § 1 – 5 Op. Wątpliwości skarżącej dotyczące sposobu oznaczenia akt niniejszej sprawy nie mają oraz nie mogą mieć z oczywistych względów istotnego wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, skoro wskazywane przez skarżącą okoliczności dotyczą tylko potencjalnych zagrożeń. Skarżąca nie wykazała, że w realiach niniejszej sprawy wskazywane wątpliwości mają lub mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym zarzuty skargi również w tym zakresie i związana z nimi argumentacja nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uppsa. Reasumując, za chybione lub oczywiście chybione Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi, gdyż nie mogły one odnieść pożądanego przez skarżącą skutku w postaci uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji Wójta. W konsekwencji za chybiony Sąd uznał także inny wniosek skargi dotyczący zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżona decyzja SKO jest korzystna dla skarżącej oraz dla pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, gdyż Wójt odstąpił od weryfikowania danych wykazanych w informacji ([...]). Jeżeli wolą skarżącej jest, aby zapłacić solidarnie wraz z pozostałymi współwłaścicielami nieruchomości w większej kwocie łączne zobowiązanie pieniężne, to należy złożyć nową informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych ([...]) zawierającą wszystkie niezbędne dane, oczywiście zgodne z rzeczywistością, która może stanowić dla Wójta podstawę do uruchomienia stosownego trybu nadzwyczajnego umożliwiającego realizację bez zbędnej zwłoki woli skarżącej i innych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. W przypadku braku stosownej aktywności ze strony skarżącej lub (i) innych współwłaścicieli nieruchomości, pozostaje oczekiwanie na ewentualne działania w pierwszej kolejności Wójta, który może wszcząć stosowne postępowanie podatkowe, jeżeli uzna, że dane podane przez podatników są niezgodne z rzeczywistością, zaś wszczęciu postępowania podatkowego nie sprzeciwiają się między innymi zasady ekonomiki procesowej. 7. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji niniejszego wyroku, czyli oddalił skargę.