I SA/Gd 1677/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 17 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 października 2016 r., po rozpatrzeniu wniosku K. S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 4 kwietnia 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej w [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych Decyzją z dnia 4 kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] orzekł o solidarnej odpowiedzialności K. S. - byłego Prezesa zarządu "A" Spółki z o.o. (poprzednio "B" Spółki z o.o.) wraz z ww. Spółką i K. S., za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące maj 2012 r. i czerwiec 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę i za koszty egzekucyjne. Decyzję doręczono ustanowionemu w toku prowadzonego postępowania podatkowego pełnomocnikowi K. S. na wskazany przez pełnomocnika adres elektroniczny w dniu 12 kwietnia 2016 r. Pismem wniesionym dnia 4 sierpnia 2016 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu wniosku K. S. stwierdził, że niezłożenie w terminie odwołania było wynikiem nieprawidłowego działania systemu e-PUAP, który w dniu 12 kwietnia 2016 r. wygenerował dwie tożsame decyzje i dwukrotnie wyświetlił na ekranie decyzję dotyczącą jednego z członów zarządu, tj. K. S.. Skarżący wskazał, że po kliknięciu na dwie dostarczone decyzje system wyświetlił na ekranie dwukrotnie decyzję dotyczącą K. S., po dokonaniu weryfikacji pobranych plików pracownik odpowiedzialny z odbiór poczty z systemu E-PUAP w wyniku niezawinionej omyłki, wynikającej z niedostrzeżenia, że na ekranie istnieje jeszcze jedna – inna decyzja niż ta, która została wyświetlona na ekranie, nie dokonał jej wydruku, co uniemożliwiło pełnomocnikowi skarżącego zapoznanie się z jej treścią. Skarżący wskazywał, że pliki do pobrania w obu sprawach różniły się w nieznacznym stopniu, sygnatury spraw różnią się jedynie jedna cyfrą, zatem przeoczenie to uznać należy za oczywisty błąd. W wyniku tego pełnomocnik strony nie będąc świadomym wydania decyzji wobec K. S. nie mógł złożyć w ustawowym terminie odwołania od tej decyzji. Skarżący wskazał, że 7-dnioiwy termin do złożenia wniosku został zachowany, bowiem wiedzę o błędzie systemu i będącej jego konsekwencją omyłce pracownika uzyskał po zalogowaniu się do systemu e-PUAP w dniu 2 sierpnia 2016 r. Postanowieniem z dnia 17 października 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej w [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Po przywołaniu przepisów dotyczących instytucji przywrócenia terminu organ wyjaśnił, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i nastąpić może wyłącznie w przypadku, gdy łącznie spełnione zostaną wszystkie określone w ustawie przesłania. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W orzecznictwie wskazuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, czy np. powódź lub pożar. Przy czym aby uprawdopodobnić brak swojej winy podatnik winien uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niego niezależna i ustała co najwyżej 7 dni przed dniem wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] stwierdził, że stron nie wykazała okoliczności, które świadczyłyby o braku winy w niedotrzymaniu terminu do złożenia odwołania i które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie tego terminu. O braku winy można bowiem mówić tylko wówczas, gdy istniała przyczyna, która spowodowała uchybienie terminowi, a więc gdy dokonanie czynności w ogóle nie było możliwe (w sensie obiektywnym) lub zaistniały okoliczności, w których obiektywnie nie można było wymagać od strony zachowania terminu procesowego. W tym kontekście powoływane przez pełnomocnika uchybienia związane z pracą systemu teleinformatycznego, czy też błąd pracownika kancelarii, który nie dokonał wydruku decyzji i tym samym uniemożliwił pełnomocnikowi zapoznanie się z jej treścią i podjęcie dalszych czynności nie można uznać za okoliczności wystarczające do uznania, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony. Organ wskazał, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania obejmuje swym zakresem nie tylko działania bądź zaniechania pełnomocnika, ale również działania osób trzecich upoważnionych przez pełnomocnika do dokonywania poszczególnych czynności, włącznie z czynnościami o charakterze czysto technicznym. To bowiem na będącym profesjonalistą pełnomocniku spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy i sprawowania nadzoru nad wykonywanymi czynnościami, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną obsługą lub pomocą prawną. Na profesjonalnym pełnomocniku ciąży szczególny obowiązek dbałości o terminowość i prawidłowość dokonywanych czynności procesowych. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy zasadnym jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności. Rzetelność wykonania czynności procesowych przekładać się będzie bowiem na prawo strony do obrony swoich interesów i ochrony jej praw. Organ ustalił, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została doręczona ustanowionemu w toku prowadzonego postępowania podatkowego pełnomocnikowi na wskazany adres elektroniczny na platformie e-PUAP w dniu 12 kwietnia 2016 r. W opinii organu doręczenie decyzji było prawidłowe, co potwierdza generowane przez system "Urzędowe Poświadczenie Doręczenia - UPD", zaś przyczyną nieodnotowania tego faktu było działanie pracownika kancelarii, na co zresztą sam pełnomocnik wskazywał we wniosku. Pełnomocnik strony w ustawowym terminie nie wniósł odwołania, natomiast składając odwołanie od ww. decyzji w dniu 4 sierpnia 2016 r. uchybił temu terminowi. Organ odwoławczy wskazał, że żaden z dowodów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie nie potwierdza zaistnienia podnoszonej przez pełnomocnika okoliczności, że przyczyną niezłożenia w terminie odwołania od decyzji było nieprawidłowe działania systemu e-PUAP. O nieprawidłowym funkcjonowaniu systemu e-PUAP mogłoby świadczyć np.: oświadczenia administratora platformy e-PUAP lub wydruk z systemu e-PUAP wskazującym na inną datę dostarczenia przez system dokumentu zawierającego przedmiotową decyzję. Ponadto argumentacji tej przeczy fakt, że decyzja wydana dla K. S. została w tym samym dniu skutecznie doręczona temu samemu pełnomocnikowi. Potwierdzenie odbioru ww. decyzji przez pracownika kancelarii odpowiedzialnego za odbiór poczty, bez upewnienia się (jak argumentuje pełnomocnik), że potwierdza odbiór dwóch różnych decyzji, wydanych odrębnie dla K. S. i K. S. (nawet jeśli tytuły plików do pobrania w obu sprawach różniły się w nieznacznym stopniu, a same sygnatury spraw różnią się jedynie jedną cyfrą), świadczy o braku należytej staranności. Organ wskazał, że w przypadku doręczania pism za pośrednictwem platformy e-PUAP po pobraniu przesłanego na adres skrzynki elektronicznej dokumentu istnieje nadal możliwość zapoznania z jego treścią. Powyższe dowodzi, że pełnomocnik strony nie został pozbawiony możliwości wglądu do dokumentu. Możliwość ta istniała od 12 kwietnia 2016 r., a zatem nie można stwierdzić po stronie skarżącego braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. Nadto organ nie dał wiary twierdzeniom pełnomocnika, że dopiero w dniu 2 sierpnia 2016 r. ustała przyczyna polegająca na braku wiedzy o istnieniu przedmiotowej decyzji. Przyczyna uchybienia terminu mogła ustać już co najmniej w dniu jej doręczenia, tj. w dniu 12 kwietnia 2016 r., gdyż w tym dniu zarówno pracownik kancelarii odpowiedzialny za odbiór poczty jak i sam adwokat, wiedząc o toczącym się wobec K. S. postępowaniu podatkowym w tym samym zakresie, powinien upewnić się, czy organ podatkowy pierwszej instancji rzeczywiście wydał decyzję w stosunku do tylko jednego członka zarządu Spółki. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...], wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, K. S. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 162 § 1 o.p., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że strona ma obowiązek wykazania (udowodnienia) okoliczności uzasadniających brak winy w niedochowaniu terminu do złożenia odwołania od decyzji, a nie jedynie ich uprawdopodobnienia i w konsekwencji poprzez niezasadne zaostrzenie wymogów stawianych stronie, uznanie przez organ zawinienia strony i odmówienie jej przywrócenia terminu do dokonania czynności. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że uprawdopodobnienie w przeciwieństwie do udowodnienia określonego faktu nie prowadzi do wykazania, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce, lecz jego uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie jest środkiem słabszym niż dowód, który wprawdzie nie daje całkowitej pewności wystąpienia określonej okoliczności, lecz wprowadza prawdopodobieństwo twierdzenia o pewnym fakcie. Skarżący stwierdził, że dokonując wykładni art. 162 § 1 o.p. organ w sposób nieuzasadniony zaostrzył przedmiotowe kryterium. W wydanym postanowieniu organ wskazał bowiem m.in., że strona nie wykazała okoliczności, które świadczyłyby o braku winy w niedotrzymaniu terminu. Natomiast w ocenie strony wykazanie, a więc udowodnienie takiej okoliczności, nie było na podstawie przepisu ustawy wymagane. Skarżący zauważył, że pomimo wskazywania na awaryjność systemu e-PUAP, o której świadczy chociażby niejednokrotne przesyłanie przez Urząd Skarbowy pism w sprawie K. S. nie w drodze elektronicznej, lecz pisemnie, organ nie rozpatrzył tego argumentu. Organ nie zwrócił także uwagi na to, że użytkownik platformy e-PUAP ma ograniczoną możliwość pozyskania jakiegokolwiek oświadczenia, czy wydruku w zakresie błędu systemu informatycznego. Pozyskanie takiego dokumentu prowadziłoby zresztą raczej do udowodnienia, a nie uprawdopodobnienia przedmiotowego faktu. Skarżący wskazał, że wszelkie wątpliwości dotyczące uprawdopodobnienia braku winy przez stronę w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji, która weszła do obrotu prawnego w sposób określony w art. 49 k.p.a., należy rozstrzygać na korzyść strony, uzasadnione wątpliwości co do prawidłowego funkcjonowania systemu e-PUAP, jako że nie mogą stanowić o istnieniu po stronie skarżącego winy, powinny zostać uznane za uzasadnioną podstawę do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji. Skarżący wskazał, że niezawiniony błąd pracownika odpowiedzialnego za odbiór poczty nie był wbrew twierdzeniu organu przyczyną uchybienia terminowi, lecz konsekwencją wygenerowania przez program błędnej decyzji. Brak informacji o pozostałych do odbioru dokumentach zdecydował natomiast o tym, że pełnomocnik nie miał podstaw do podejrzewania zaistniałego błędu i nie miał zatem również podstaw do ponownego pobierania plików. Skarżący zaznaczył, że o tym, iż w sprawie mamy do czynienia z oczywistym błędem, którego to wystąpienie nie stanowiło winy strony, a miało wpływ na dalszy tok postępowania, świadczy również to, że w sprawie K. S., co do której wydana została, podobnie jak w sprawie K. S., decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności, pełnomocnik po otrzymaniu rzeczonej decyzji dokonał we właściwym terminie zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. Zważając na to, że obie ww. decyzje są w swej treści tożsame, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego przyjąć należy, że gdyby pełnomocnik dysponował decyzją w sprawie K. S. także dokonałby jej zaskarżenia w terminie ustawowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w toku postępowania podatkowego została uregulowana w art. 162 o.p., który stanowi, że w razie uchybienia terminowi należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), zaś podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, przy czym jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywołany przepis art. 162 § 1 i § 2 ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Organ prawidłowo stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił w niniejszej sprawie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, pozwalającej na zastosowanie cytowanego przepisu. Ustawodawca nie wymaga od strony udowodnienia braku winy nałożył natomiast na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za brakiem winy. W sprawach o przywrócenie terminu wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2013 r., II FSK 178/12,LEX nr 1430265). Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek wykazania okoliczności w tym zakresie spoczywa na stronie. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma wątpliwości co do tego, że organ podatkowy nie ma obowiązku poszukiwania dowodów wskazujących na możliwość braku winy strony w uchybieniu terminu. Wskazać także należy, że uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu nie może ograniczać się do samych twierdzeń strony, a fakt wykazania okoliczności faktycznych stanowiących podstawę przywrócenia terminu podlega ocenie organu. Przesłankę braku winy należy oceniać, zgodnie z poglądem utrwalonym tak w judykaturze jak i w doktrynie, w świetle kryterium należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych przez podatnika, od którego należy wymagać dbałości o swoje interesy. Przyjmuje się, że o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak np. nagły atak zimy, przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp. Jednocześnie przyjmuje się, że od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. W tym zakresie sąd podziela pogląd, że przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wskazać także należy, że nie można przyjąć, by uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową, jeżeli przyczyną tego była działalność lub brak działania osób, którymi podmiot ten się posługuje. Za brak działania przedstawiciela strony odpowiedzialność ponosi bowiem sama strona (wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., sygn. II FSK 791/12 i powołane tam orzecznictwo, dostępny, podobnie jak pozostałe zacytowane w wyroku orzeczenia w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www. orzeczenia.nsa.gov.pl.) Jeden ze sposobów doręczenia decyzji, przewidziany w art. 144a § 1 o.p., stanowi doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2016 r. poz. 1030). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W związku z powyższym podstawę doręczenia decyzji stanowił art. 152a o.p., z którego wynika, że w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma, 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. Ze znajdującego się w aktach sprawy UDP - urzędowego potwierdzenia doręczenia z dnia 12 kwietnia 2016 r. wynika, że doręczana decyzja została doręczona w dniu 12 kwietnia 2016 r. (UDP k.13 akt administracyjnych). Istnienie takiego potwierdzenia uzasadnia przyjęcie domniemania, że przesyłka została doręczona adresatowi w dacie wskazanej w tym dokumencie. Ciężar obalenia tego domniemania spoczywa na stronie, która z fakt tego wywodzi skutki prawne. Wskazać także należy, że w postępowaniu administracyjnym, prawne skutki związane są z doręczeniem pisma, natomiast nie jest istotne, z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat zapoznał się z treścią doręczonego mu pisma (por. post. NSA z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 1929/09, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 555/08). Brak możliwości odbioru pisma z platformy e-PUAP, jak i brak możliwości odczytu pisma na tej platformie, mogą być uznane za okoliczności świadczące o braku winy w uchybieniu terminu, jednakże skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia tych okoliczności. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że w tym samym dniu - 12 kwietnia 2016 r. pełnomocnikowi skarżącego doręczano dwie decyzje wydane wobec K. S. i K. S.. Skarżący w złożonym wniosku wskazywał, że po kliknięciu na dwie dostarczone decyzje system wyświetlił na ekranie dwukrotnie decyzję dotyczącą K. S.. Skarżący stwierdził, że po dokonaniu weryfikacji pobranych plików pracownik odpowiedzialny z odbiór poczty z systemu e-PUAP w wyniku niezawinionej omyłki, wynikającej z niedostrzeżenia, że na ekranie istnieje jeszcze jedna – inna decyzja niż ta, która została wyświetlona na ekranie, nie dokonał jej wydruku, co uniemożliwiło pełnomocnikowi skarżącego zapoznanie się z jej treścią. Skarżący wskazywał, że pliki do pobrania w obu sprawach różniły się w nieznacznym stopniu, sygnatury spraw różnią się jedynie jedna cyfrą, zatem przeoczenie to uznać należy za oczywisty błąd. Przede wszystkim wskazać należy, że samo powołanie się na zaistnienie powyższych okoliczności nie może być uznane za uprawdopodobnienie ich istnienia. Skarżący poza powołaniem we wniosku tych okoliczności nie uwiarygodnił ich w żaden sposób. Niezależnie od powyższej oceny, wskazać należy, że powołane okoliczności nie świadczą o braku winy strony w uchybieniu terminu. Z okoliczności tych wynika, że skarżącemu doręczono obie decyzje, natomiast wskutek przeoczenia pracownika, jedna z nich nie została wydrukowana. Taki błąd nie może zostać oceniony jako oczywista omyłka. Działając z należytą starannością pracownik winien bowiem dokładnie sprawdzać nadchodząca korespondencję. Okoliczność jednoczesnego prowadzenia przez organ dwóch postępowań przeciwko K. S. i K. S. nie stanowi usprawiedliwienia zaniedbania pracownika, przeciwnie, w sytuacji uzyskania i wydrukowania decyzji o zakończeniu postępowania w stosunku do jednej z tych osób, winien on zwrócić uwagę na to czy stronie doręczono także decyzję w drugiej sprawie. Mając na uwadze wskazane wyżej kryteria oceny zachowania strony w kontekście przesłanki braku winy, o której mowa w art. 162 § 1 o.p., Sąd uznał, że organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ocenił, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały zatem na uwzględnienie. W ocenie Sądu, z wskazywanych przez skarżącego okoliczności wynikało, że termin do złożenia wniosku został zachowany. Zawarte w uzasadnieniu postanowienia odmienne rozważania organu w tej kwestii, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, organ rozpoznał bowiem merytorycznie złożony wniosek. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.