II SA/Gl 1015/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, w kwocie 1.500 zł, A. K. złożył do Sądu pismo procesowe datowane na 12 listopada 2016 r., w którym wniósł o zwolnienie z tej opłaty wywodząc, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Do pisma dołączył zaświadczenie potwierdzające fakt, iż jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. już od 2012 r. Następnie, w dniu 19 grudnia 2016 r. skarżący przedłożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oświadczył, że gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości i utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej, w kwocie 330 zł miesięcznie. Odpowiadając na wezwania do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku, A. K. sprecyzował, iż zakres jego żądania obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych (vide: pismo procesowe z dnia 13 lutego 2017 r.). Nadesłał także kopie trzech decyzji administracyjnych, mocą których przyznano mu prawo do zasiłków celowych w ramach pomocy społecznej z przeznaczeniem na dożywianie. Wywiódł przy tym (w piśmie z dnia 13 stycznia 2017 r.), że z otrzymywanych świadczeń socjalnych finansuje także zakup leków, z kolei koszty opłat za tzw. media pokrywa jego córka A. K. Na potwierdzenie tego faktu przedstawił stosowne oświadczenie, w którym osoba ta (zamieszkała pod innym niż on adresem) podała, iż opłaca rachunki ojca wydatkując na ten cel około 300 zł miesięcznie). Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku skarżącego należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego oraz z przedłożonych przezeń w toku postępowania dokumentów źródłowych wynika bowiem, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, jest osobą długotrwale bezrobotną, uzyskuje dochód wyłącznie w ramach świadczeń z pomocy społecznej i utrzymuje się korzystając z pomocy finansowej córki. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, iż wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie wiarygodny, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów związanych z niniejszym postępowaniem, bez uszczerbku w swoich koniecznych potrzebach życiowych. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. oraz w oparciu o art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.