II SA/Sz 285/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej uchyla zaskarżoną decyzję. K.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...], wydaną w postępowaniu odwoławczym w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. K.K. pełnił służbę w [...] Pułku Artylerii w S. na stanowisku służbowym młodszy strzelec – regulujący, na podstawie kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. W opinii służbowej z dnia 14 października 2014 r. żołnierz otrzymał dostateczną ogólną ocenę, nie odwoływał się od niej i stała się ostateczna. Przełożony żołnierza pismem z dnia 23 października 2014 r., zwrócił się do Dowódcy Jednostki z wnioskiem o zwolnienie K.K. z zawodowej służby wojskowej w związku z oceną jaką żołnierz otrzymał w opinii służbowej za 2014 r. Zawiadomieniem z dnia 29 października 2014 r., żołnierz został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w związku z otrzymaniem dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej oraz poinformowany o przysługujących mu prawach określonych w art. 10 K.p.a. Rozkazem personalnym z dnia [...], wydanym na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 4, art. 115 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414), Dowódca [...] Pułku Artylerii - Jednostki Wojskowej Nr [...], zwolnił starszego szeregowego K.K. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Organ I instancji wskazał na fakultatywność możliwości zwolnienia ze służby żołnierza zawodowego w wyniku otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej i charakter uznaniowy decyzji wydanej w tym przypadku, zależnej od oceny organu. Podniósł fakt otrzymania przez stronę dostatecznej ogólnej oceny z opiniowania służbowego w 2014 r. i zauważył, że zainteresowany nie wnosił odwołania od opinii, która stała się w konsekwencji ostateczna. Według organu, nie bez znaczenia dla sprawy pozostawało również długotrwałe przebywanie żołnierza na zwolnieniach lekarskich – z kilkudniową przerwą od początku grudnia 2013 r. Tym samym dyspozycyjność żołnierza pozostawiała – w opinii organu – wiele do życzenia. W związku ze zwolnieniami lekarskimi żołnierz nie przystąpił w roku bieżącym do sprawdzianu sprawności fizycznej, a w roku poprzednim otrzymał zaledwie ocenę dostateczną. Na marginesie zaznaczył, iż w związku z zastrzeżeniami zgłaszanymi przez przełożonych względem strony, z żołnierzem tym "warunkowo" zawarto kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej, dając szansę na wykazanie się i dalsze pozostanie w służbie wojskowej, której to szansy, pomimo składanych przez żołnierza ustnych zapewnień podczas rozmowy z Dowódcą Pułku, zainteresowany nie wykorzystał. Organ stwierdził, że profesjonalizacja Sił Zbrojnych RP ukierunkowana na podniesienie jakości restrukturyzowanej i ograniczanej ilościowo armii sprawia, że w służbie wojskowej pozostać mogą tylko najwyżej oceniani, najbardziej dyspozycyjni, oddani służbie, najlepsi żołnierze. Podsumowując, organ I instancji stwierdził, że interes społeczny, będący w niniejszej sprawie interesem służby, pozostaje w sprzeczności z interesem strony, wyrażającym się w chęci kontynuowania pełnienia zawodowej służby wojskowej. K.K. złożył odwołanie od ww. rozkazu personalnego, zarzucając jego wydanie z naruszeniem przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 112 ust. 1 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "K.p.a."), poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a w konsekwencji dowolną jego ocenę i błędne przyjęcie, nie mając na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, że istniały przesłanki do fakultatywnego zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej; - art. 10 K.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, tym samym pozbawienie skarżącego jako strony postępowania administracyjnego, czynnego udziału w każdym jego stadium. Według strony, pominięto szereg dowodów, których zebranie umożliwiłoby organowi obiektywne ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Nie załączono akt postępowania powypadkowego. Wypadek, którego skutkiem było przebywanie strony na zwolnieniu lekarskim, zdarzył się w drodze do służby. Brak było karty informacyjnej z dnia 27 marca 2014 r. dotyczącej leczenia szpitalnego oraz aktualnego zaświadczenia lekarskiego z którego wynikało, że odwołujący się nie mógł podjąć służby z uwagi na ograniczone możliwości ruchowe ręki. Brak było ponadto, dokumentu przyjęcia strony na planowany zabieg operacyjny, mający na celu przywrócenie sprawności ręki, karty kar i wyróżnień, jak również imiennego wykazu żołnierzy zawodowych niewykonujących obowiązków służbowych powyżej 90 dni w roku z miesiąca października 2014 r. Zauważył, że organ nie odniósł się do przyczyny pozostawiania na zwolnieniu lekarskim, która jest istotna, bowiem w dniu 2 grudnia 2013 r. odwołujący się uległ wypadkowi w związku ze służbą, co potwierdza protokół powypadkowy z dnia 14 stycznia 2014 r. Podniósł, że przeszedł jeden zabieg, oczekuje na drugi. Uraz wykluczał jakąkolwiek aktywność ruchową dłoni prawej w stopniu umożliwiającym podjęcie czynności służbowych, lecz w dalszej perspektywie było to jak najbardziej możliwe. Podkreślił, że z uwagi na niezakończenie leczenia, a tym samym nie zakończenie postępowania wypadkowego stosowną decyzją, rozkaz o zwolnieniu ze służby był przedwczesny. Uważa, że z obowiązków służbowych wywiązywał się sumiennie i starannie, zdeterminowany był w jak najszybszym powrocie do służby. Stwierdził, że nie jest prawdą, iż w związku z zastrzeżeniami zgłaszanymi przez przełożonych zawarto z nim kontrakt "warunkowo". Uzasadnienie w tym zakresie rozkazu nie zostało poparte żadnym materiałem dowodowym i jest chybione. Pragmatyka nie przewiduje instytucji warunkowego zawarcia kontraktu, jak zauważył odwołujący się. Stwierdził, że nie było zastrzeżeń do pełnionej przez niego służby. Nie był karany dyscyplinarnie. Miał pozytywne opinie służbowe, był wyróżniany. Zawsze dyspozycyjny. Wielokrotnie podejmował służby poza kolejnością. Brał aktywny udział w życiu jednostki, m.in. angażując się jako wolontariusz, był honorowym dawcą szpiku kostnego, honorowym dawcą krwi. Ma bogate doświadczenie w zakresie sztuk i systemów walki. Przedstawił byłemu Dowódcy Jednostki ofertę zorganizowania pokazów w ww. zakresie, a w dalszej perspektywie organizację stałych zajęć przez wysoko wykwalifikowanych instruktorów, co wpłynęłoby dodatnio na morale żołnierzy, a także podniosło jakość wyszkolenia. Stwierdził, że przed wydaniem kwestionowanego rozkazu, w dokumencie "Imienny wykaz żołnierzy zawodowych niewykonujących obowiązków służbowych powyżej 90 dni w roku" wskazano, że z ostatniej opinii służbowej otrzymał oceną 4, a Dowódca Jednostki zaproponował pozostawić go na zajmowanym stanowisku służbowym (wypadek w związku ze służbą) oraz rozważyć zasadność zawarcia kolejnego kontraktu. Odwołujący się wnioskował o dołączenie tego dokumentu do akt sprawy. Argumentował, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 K.p.a., w przypadku konfliktu (sprzeczności) interesu społecznego ze słusznym interesem obywateli, załatwienie sprawy przez organ administracji publicznej powinno być wyrazem pogodzenia tych interesów. Z analizowanego przepisu nie można, zdaniem strony, wysnuć wniosku o nadrzędności jednego ze wskazanych w nim interesów nad drugim – są one równorzędne. Uzyskana ogólna ocena dostateczna uwarunkowana była faktem nieprzystąpienia przez niego do egzaminu z wychowania fizycznego. Jak wyjaśnił, nieprzystąpienie do tego egzaminu było skutkiem wypadku związanego ze służbą. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 2, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. e, art. 112 ust. 1 pkt 4 , art. 115 ust. 1 i ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] uchylił rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...], w części dotyczącej terminu zwolnienia K.K. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy. Organ odwoławczy ustalił nowy termin zwolnienia z zawodowej służbowy wojskowej i przeniesienia do rezerwy na dzień 31 stycznia 2015 r., w pozostałej części utrzymał w mocy kwestionowany odwołaniem rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył fakt otrzymania przez K.K. dostatecznej oceny ogólnej w opinii służbowej oraz wystąpienia przez przełożonego żołnierza z wnioskiem o zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania ww. oceny. Zdaniem organu odwoławczego, analiza przebiegu służby odwołującego się wskazuje, iż nie jest on w stanie realizować w pełni zadań stawianych przed restrukturyzowaną i ograniczaną ilościowo zawodową armią, a pozostawienie go w służbie stałoby w sprzeczności z potrzebą stałego podnoszenia jakości armii, w której miejsce jest dla najlepszych żołnierzy. Jak wynikało wprost z opinii, od której żołnierz nawet nie próbował się odwołać, spełnia jedynie w ograniczonym zakresie wymagania co do jakości i terminowości wykonywania obowiązków/zadań, dyspozycyjności, odpowiedzialności oraz dbałości o sprzęt i mienie. O niedyspozycyjności oraz braku zdolności fizycznej pełnienia służby świadczy ponadto wysoka absencja chorobowa odwołującego się – na zwolnieniach lekarskich przebywał on do czasu wydania zaskarżonego rozkazu personalnego przez niemalże rok, a także świadczy fakt nieprzystąpienia przez niego w 2014 r. do rocznego egzaminu sprawności fizycznej oraz uzyskanie z tego sprawdzianu w 2013 roku oceny dostatecznej. Według organu, nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy fakt, że długotrwała nieobecność w służbie była konsekwencją wypadku, jakiemu żołnierz uległ w drodze do miejsca pełnienia służby – jest ona prawnie indyferentna. Organ ocenił na podstawie powołanych wyżej okoliczności, że odwołujący się nie jest w stanie ponieść ciężaru służby. Oceny tej nie mogą zmienić okoliczności powołane w odwołaniu. Nie zasługiwały na uwzględnienie – zdaniem organu – zarzuty naruszenia procedury administracyjnej. Za zbędne organ uznał przeprowadzenie dowodów z dokumentów powołanych w odwołaniu. Przyczyny niedyspozycyjności były dla organu odwoławczego bezsporne. Podsumowując, organ II instancji stwierdził, że w świetle poczynionych powyżej rozważań prawidłowe jest uznanie odwołującego się za nieprzydatnego dla dalszej służby, a zwolnienie z zawodowej służby wojskowej mieści się w granicach uznania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 8 stycznia 2015 r., K.K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł o uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniósł ponadto o uznanie tej decyzji za nieważną, z uwagi na przekroczenie terminu przewidzianego na jej wydanie. Skarżący podniósł, że posiada odpowiednie kwalifikacje do pełnienia zawodowej służby woskowej, był żołnierzem zdyscyplinowanym, lojalnym i do chwili wypadku skutecznie realizował stawiane przed nim zadania, na pewno po przeprowadzonej w pełnym zakresie rehabilitacji w dalszym ciągu będzie gotowy do wykonywania swych zadań. Zaznaczył, że nie uwzględniono w żadnej mierze sytuacji w jakiej się znajdzie po zwolnieniu ze służby, a więc nie uwzględniono jego indywidualnego interesu. Uważa, że w sposób "bezduszny" potraktowano go "jako rzecz zbędną dla potrzeb Sił Zbrojnych". Stwierdził, że nie udzielono mu dalszej pomocy. Znany jest skarżącemu inny typ rozstrzygnięć, gdzie ludzi niepełnosprawnych nie pozostawia się samotnych, a udziela im pomocy przenosząc na stanowiska, gdzie mogą dalej być wartościowymi żołnierzami. Skarżący kierując się powyższym uważa za zasadne zwrócenie sprawy organowi II instancji celem rozpatrzenia, czy nie ma dla skarżącego na innym stanowisku, gdzie mógłby on pełnić, jak sam określił, służbę dla dobra ojczyzny. Organ odwoławczy, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o oddalenie skargi K.K., podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 października 2015 r., pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wywiódł jak w skardze. Skarżący również poparł skargę i podkreślił, że na dzień dzisiejszy w związku z wypadkiem w dniu 2 grudnia (2013 r.), ma leczenie zakończone. Pełnomocnik organu wniósł i wywiódł, jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą przez organ administracji publicznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa, które były podstawą rozstrzygnięcia organu. Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji, w świetle powołanego wyżej kryterium i uznał, że skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 112 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414), zgodnie z którym, żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Dla zastosowania powołanego przepisu, niezbędne jest wykazanie, że strona podlegała opiniowaniu służbowemu, w wyniku którego otrzymała dostateczną ocenę ogólną i opinia ta jest ostateczna. Organ orzekający o zwolnieniu ze służby nie jest uprawniony do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego celem zbadania zasadności ocen sformułowanych w opinii służbowej. Sąd administracyjny rozpatrując skargę na decyzję "wykonawczą" w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego, ustala jedynie, czy zachodzi przesłanka zwolnienia oraz czy decyzja została podjęta przez właściwy organ i we właściwym trybie. Otrzymanie przez żołnierza ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej może zatem stanowić dla organu podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, jak i podstawę rozważenia pozostawienia żołnierza w służbie mimo niskiej oceny. Jest to jednak uprawnienie organu, z którego ma prawo skorzystać. Żadne względy natury osobistej żołnierza, jak: trudna sytuacja zdrowotna, rodzinna czy finansowa, nie mogą stanowić przeszkody dla zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w takiej sytuacji. Użyty w powołanym wyżej przepisie zwrot "można", świadczy o uznaniowym charakterze decyzji wydanej w omawianym zakresie. Granice uznania administracyjnego wyznacza przede wszystkim treść przepisów prawnych, a także istota i cel stosowania danej instytucji w sprawie indywidualnej. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 2486/01, opubl. w Lex nr 149543). Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza więc, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 K.p.a. ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd poddał analizie decyzję organu odwoławczego i uznał, że organ ten nie sprostał wyżej przedstawionym wymogom działania w granicach uznania administracyjnego. Organ jako przyczynę zwolnienia skarżącego wskazał na uzyskanie przez żołnierza ogólnej oceny dostatecznej, którą powiązał w ocenie spełnienia przesłanki z art. 112 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy z nieprzystąpieniem przez żołnierza do sprawdzianu sprawności fizycznej w 2014 r., spowodowanej przebywaniem na długotrwałym zwolnieniu lekarskim oraz otrzymaniem oceny dostatecznej ze sprawdzianu sprawności fizycznej w roku 2013. Ponadto akcentował niedyspozycyjność żołnierza oraz brak jego zdolności fizycznej do pełnienia służby wojskowej. W oparciu o opinię zawierającą ogólną ocenę żołnierza za 2014 r., organ odwoławczy sformułował twierdzenie, o tym, że skarżący jedynie w ograniczonym zakresie spełnia wymagania co do jakości i terminowości wykonywanych zadań oraz obowiązków, odpowiedzialności oraz dbałości o sprzęt i mienie. Zdaniem Sądu, stanowisko organu nie zostało jednak należycie uzasadnione. Kwestia wydania opinii o żołnierzu z dnia 16 października 2014 r. i zawartych w nim ocen jest bezsporna i nie była przez skarżącego kwestionowana. Sam fakt uzyskania ogólnej oceny dostatecznej przez żołnierza nie jest jednak wystarczający, dla zastosowania fakultatywnego zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Ocena organu musi być dokonana w oparciu o całokształt sprawy i odnosić się do materiału zgromadzonego w sprawie (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Następnie organ winien odzwierciedlić tę ocenę w racjach decyzyjnych, ujętych w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.). W ocenie tej organ winien uwzględnić także twierdzenia i wnioski strony. Przekonujące uzasadnienie decyzji zawiera ustosunkowanie się organu do wyjaśnień strony mogących mieć wpływ nie tylko dla ustalenia stanu faktycznego, ale także dla oceny prawnej organu, dotyczy to także etapu postępowania odwoławczego. Ma to w niniejszej sprawie istotne znaczenie, skoro skarżący w odwołaniu zakwestionował twierdzenia organu co do "warunkowego" zawarcia z nim kontraktu. Zasady funkcjonowania żołnierza w służbie określa pragmatyka tej służby, przy ocenie przydatności żołnierza nie wystarczy ogólne powołanie się na takie aspekty jak restrukturyzacja i ograniczanie ilościowo zawodowej armii, czy sprzeczność pozostawienia żołnierza w służbie z uwagi na stałe podnoszenie jakości armii, w której miejsce jest tylko dla najlepszych żołnierzy, ale wykazanie stosowną argumentacją, że taka sytuacja w przypadku skarżącego miała miejsce i dobro służby jest na tyle ważne, że bezwzględnie doznaje ograniczenia indywidualny interes strony. Dowódca jednostki ma prawo do zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby w związku z jego przydatnością w ograniczonym zakresie czy niedyspozycyjności, ale ocena poprzedzająca taką decyzję, powinna się odbywać według zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Absencja wywołana chorobą skarżącego, związana z wypadkiem w drodze do wykonywania służby i wynikłe z niej konsekwencje w postaci niedyspozycyjności, nie skłania do wniosków o zasadności rozstrzygnięcia organu o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej W wywodach swych organ winien rozważyć, czy interes służby nie pokrywa się z interesem indywidualnym żołnierza. Ocena ta powinna być oparta nie tylko na wynikach aktualnej oceny o przydatności żołnierza do służby, ale także na dotychczasowym przebiegu jego służby oraz winna uwzględniać okoliczności przemawiające na korzyść żołnierza. Skarżący w odwołaniu podnosił argumenty tego rodzaju. Jednakże organ w uzasadnieniu swej decyzji zaniechał dokonania oceny tychże okoliczności dla toczącej się sprawy. Sąd nie podziela jednocześnie twierdzeń prezentowanych w odwołaniu o konieczności analizy dokumentacji odnoszącej się do sytuacji innych żołnierzy. Organ winien bowiem każdorazowo mając na względzie indywidulną sytuację i towarzyszącej jej okoliczności konkretnego żołnierza rozważyć zasadność zastosowania przepisu z art. 112 ust. 1 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W świetle powyższych wywodów, Sąd uznał, że wydana decyzja organu odwoławczego nie tylko nie odpowiada wymogom stawianym przez art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., ale w sposób istotny narusza te przepisy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, skutkując uchyleniem tej decyzji. Brak jest natomiast podstaw do sugerowanej skargą potrzeby stwierdzenia nieważności decyzji. Bez wątpienia nie ma wpływu na ważność decyzji administracyjnej uchybienie terminów załatwienia sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawioną w niniejszym orzeczeniu ocenę prawną Sądu i poddać ocenie odwołanie skarżącego uwzględniając, że badanie przydatności żołnierza do służby winno obejmować szerszy aspekt, niż tylko uzyskanie przez niego dostatecznej oceny ogólnej w opinii służbowej i niedyspozycyjności wywołanej chorobą. Organ winien uwzględnić także dotychczasowy przebieg służby żołnierza, wystąpienie ewentualnych korzystnych dla oceny okoliczności wypełniania służby, w tym argumenty, twierdzenia i wnioski zawarte przez stronę w odwołaniu. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł, jak w sentencji wyroku.