I SA/Kr 1448/16

|Sygn. akt I SA/Kr 1448/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Urszula Zięba, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2017 r., sprawy ze skargi K.G. przy uczestnictwie J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. - skargę oddala - Decyzją z dnia 14 października 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K z dnia 11 maja 2016r. nr [...] w sprawie ustalenia K.G.(dalej: skarżący) i J.M. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016r. w kwocie 25.379 zł. Rozstrzygnięcia te zapadły na podstawie następujących ustaleń poczynionych w sprawie. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że stanowiąca współwłasność skarżącego i J.M. nieruchomość gruntowa położona w K., [...] , oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...], obręb l, jednostka ewidencyjna [...] , o powierzchni 598 m², sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane (Bi), zabudowana jest budynkiem niemieszkalnym, który objęty jest ochroną konserwatorską – wpisany do rejestru zabytków pod nr [...] na podstawie decyzji M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 24 listopada 1965r. Część budynku o powierzchni 706 m2 zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej. Pozostała część powierzchni użytkowej budynku (tj. 1.140 m2) została zadeklarowana jako powierzchnia budynków i lokali mieszkalnych. Organ podatkowy I instancji wziął pod uwagę okoliczności wskazane w postanowieniu M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 23 listopada 2015r. odmawiającego skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. zaświadczenia o utrzymaniu i konserwacji kamienicy przy Rynku w K.zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W celu potwierdzenia stanu nieruchomości w 2016r., organ podatkowy zwrócił się do M.o Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi organ uzyskał informację, że w dniu 23 listopada 2015r. wydane zostało postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o należytym utrzymaniu kamienicy, zaskarżonego następnie przez skarżącego i do dnia udzielania informacji, organ odwoławczy nie wydał rozstrzygnięcia. Z uzyskanej informacji wynika również, że przed wydaniem postanowienia, przeprowadzone zostały czynności o których mowa w art. 218 k.p.a i organ nie znalazł przesłanek do wydania zaświadczenia o żądanej treści, podkreślając jednocześnie, że od tego momentu stan zachowania obiektu nie uległ zmianie. Organ podatkowy I instancji stwierdził, że przedmiotowy nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a w konsekwencji nie podlega zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z powyższym ustalono współwłaścicielom nieruchomości wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016r. W odwołaniu skarżący zakwestionował prawidłowość ustalenia podatku od nieruchomości od budynku wpisanego do rejestru zabytków, w zakresie powierzchni budynku nie wykorzystywanej w działalności gospodarczej, wskazując że dotychczas organy podatkowe corocznie określały w decyzji podatek od nieruchomości z uwzględnieniem ulgi dla obiektu zabytkowego. Podatek był opłacany i naliczany jedynie od gruntu oraz tej części budynku, w której działają lokale użytkowe – restauracje, i nigdy nie były żądane żadne informacje ani zaświadczenia z Wydziału Zabytków co do stanu przedmiotowej nieruchomości. Po raz pierwszy w 2015r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie podatku, w którym oparto się na zaświadczeniu wydanym przez MWKZ (na wniosek Prezydenta Miasta Krakowa), przy czym w związku z jego zakwestionowaniem (zażaleniem na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o określonej treści), postanowieniem z dnia 30 marca 2015r. zawieszono z przyczyn prejudycjalnych postępowanie podatkowe za 2015r., który to stan rzeczy trwa nadal. W związku z tym, że kwestia prawidłowości wydania zaświadczenia przez MWKZ nadal nie została wyjaśniona, a rozpoznanie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, w ocenie skarżącego organ podatkowy powinien na podstawie art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zawiesić także postępowanie w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2016r. Skarżący wskazał jednocześnie, że kwestia zastosowania przez organy podatkowe zwolnienia dla obiektów zabytkowych powinna być samodzielnie przez nie rozstrzygana, albowiem przepisy prawa nie przewidują, aby ograny podatkowe mogły zwracać się do innych organów o wydanie zaświadczeń, które przesądzałyby merytorycznie stan faktyczny sprawy podatkowej. W odwołaniu podniesiono również, że żadne przepisy nie uzależniają zastosowania ulgi dla obiektów zabytkowych od zakończenia określonych prac remontowych, wskazując jednocześnie, że w przedmiotowej nieruchomości od 1997r. trwają różne prace zabezpieczająco-remontowe i modernizacyjne, których ogromne koszty ponoszą właściciele nieruchomości. Na skutek wstrzymania możliwości prowadzenia prac budowlanych przez Inspektorat Nadzoru Budowlanego nie ma żadnych możliwości ich zakończenia. Tym niemniej, wszystkie niezbędne prace zabezpieczające i remontowe są w ocenie skarżącego wykonywane, a MWKZ przyjmuje to do wiadomości i nie podnosi żadnych zastrzeżeń. Stan ten trwa już od 2006r. i nigdy nie było kwestionowane, że z powodu niezakończenie prac remontowo-konserwatorskich może nastąpić cofnięcie ulgi w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji z dnia 14 października 2016r. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, organ odwoławczy podniósł, że spełnienie warunku koniecznego uzyskania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku zgodnie z prawnymi wymogami, może być dowiedziona w dowolny, dopuszczalny prawem sposób, w tym przez merytoryczne i specjalistyczne opinie konserwatorskie jako organów prawnie umocowanych i wyspecjalizowanych w działaniach na rzecz zachowania i kultywowania zabytków. Kolegium wskazało przy tym na ustawę o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jako kształtującej w przedmiotowej sprawie w/w prawne wymogi, uprawniające do w/w zwolnienia. Podkreśliło nadto kluczowy aspekt ustalenia, czy podatnik utrzymuje i konserwuje nieruchomość w zgodzie z przepisami o ochronie zabytków, a nie okoliczność podejmowania jakichkolwiek prac na terenie nieruchomości. Organ odwoławczy zaznaczył również, że stwierdzenie okoliczności wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wymaga zajęcia stanowiska w formie, o której mowa w art. 209 Ordynacji podatkowej, nie ma więc potrzeby zawieszenia przedmiotowego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na w/w decyzję Kolegium skarżący zarzucił organowi wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz naruszenia art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Podniósł, że organ bezkrytycznie oparł się na ustaleniach M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, nie uwzględnił wszystkich dowodów z dokumentów przedłożonych i powołanych w postępowaniu za rok 2015r., o które wnosił skarżący (w skardze wymienił je szczegółowo), a nadto skarżący nie miał możliwości polemizowania z ustaleniami MWKZ w związku z tym, że Kolegium uznało, iż nie stosuje się tu trybu z art. 209 Ordynacji podatkowej. Skarżący podniósł, że stwierdzenia zawarte w postanowieniu MWKZ o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, iż "pozostałe kondygnacje są nieużytkowane, bez bieżącej konserwacji, elementy zabytkowe częściowo zdemontowane - wymagają przeprowadzenia konserwacji i ekspozycji" są sprzeczne z przepisami zarówno prawa budowlanego jak i ustawy o ochronie zabytków, nielogiczne i sprzeczne zasadami doświadczenia życiowego i rozsądku. Wskazał, że w tej części budynku zgodnie z przepisami został opracowany stosowny projekt robót remontowo-konserwatorskich, który został zatwierdzony przez WMKZ decyzją 130/16 z dnia 9 lutego 2016r. na rzecz najemcy tej części budynku, który na podstawie stosownej umowy przejął na siebie obowiązek utrzymania i konserwacji tej części budynku. Prace zostały wszczęte, ale zgodnie z prawem budowlanym wstrzymane stosownym postanowieniem organów nadzoru budowlanego. Podniósł także, że logicznie rzecz biorąc zgodnie z wydanymi decyzjami prace konserwacyjne i ekspozycja elementów zabytkowych jest ostatnim etapem prac budowlanych, a fakt uzyskania wszelkiej dokumentacji projektowej i zezwoleń oraz rozpoczęcie robót dowodzi, że obiekt zabytkowy jest placem budowy i nie może być użytkowany do ich zakończenia. W ocenie skarżącego sam fakt prowadzenia szeroko zaplanowanych robót remontowych i konserwatorskich spełnia przesłankę "utrzymywania i konserwacji zabytku zgodnie z przepisami". Nadto skarżący podkreślił, że decyzja z dnia 29 września 2006r. nr 103/06 o rozbiórce, którą wymienia w swoim postanowieniu MWKZ, została uchylna przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego 10 stycznia 2008r. i postępowanie nadal się toczy, ale nie ma żadnej prawomocnej decyzji podważającej prawidłowość prowadzonych robót budowlanych o charakterze remontowo-modernizacyjnym. Zwrócił także uwagę na art. 36 ust. 8 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz wymóg uzyskania przed wszczęciem naprawy i remontu elewacji uzyskania stosownego pozwolenia na budowę. Podniósł, że właściciele opracowali stosowny projekt budowlany i złożyli wniosek o uzyskanie pozwolenia na budowę, jednak ze względu na opieszałość Urzędu do chwili obecnej takie pozwolenie nie zostało wydane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Przedmiot sprawy odnosi się do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016r., a spór między jej stronami dotyczy kwestii, czy budynek położony w K., Rynek [...] objęty współwłasnością m.in. skarżącego podlegał w kontrolowanym roku podatkowym zwolnieniu podatkowemu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2016r., poz. 716 ze zm., dalej u.p.o.l.). Zgodnie z tym przepisem zwolnione od podatku od nieruchomości są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wobec powyższego nieruchomość może zostać zwolniona z podatku na podstawie wyżej wskazanego przepisu, jeżeli spełnione zostaną dwie przesłanki. Pierwszą z nich jest wpisanie nieruchomości do rejestru zabytków, zaś drugą, utrzymywanie i konserwacja nieruchomości, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Poza tym, nieruchomość nie może być wykorzystywania na prowadzenie działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie spornym jest jedynie, czy nieruchomość, której skarżący jest współwłaścicielem, jest utrzymywana i konserwowana, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Nieruchomość jest bowiem wpisana do rejestru zabytków, zaś powierzchnia budynku o zwolnienie której skarżący się domaga, nie jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. Istota powstałego w rozpoznawanych sprawach sporu koncentrowała się na ocenie czy zasadnie odmówiono skarżącemu prawa do skorzystania ze zwolnienia podatkowego w związku z posiadaniem nieruchomości zabytkowej a w szczególności czy przesądzające dla zaskarżonych rozstrzygnięć, były informacje zawarte w postanowieniu M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 23 listopada 2015r. nr [...]. Postanowieniem tym odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia, że utrzymuje on i konserwuje przedmiotową kamienicę zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że w związku z przeprowadzonymi oględzinami w dniu 15 listopada 2012r. M. Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał decyzję nakazującą wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie elewacji bocznych u elewacji tylnej kamienicy, która to decyzja do dnia oględzin nie została wykonana. Podczas kontroli, która odbyła się w dniu 14 stycznia 2014r. stwierdzono, że zarówno elewacja frontowa jak i elewacja tylna i boczna są w złym stanie technicznym, ponadto w pomieszczeniach widoczne są liczne zawilgocenia, zasolenia, występują nieszczelności. W dniu 25 marca 2014r. zostało wydane pozwolenie konserwatorskie na wykonanie robót budowlano-konserwatorskich związanych między innymi z remontem elewacji tylnej budynku głównego, elewacji północnej i południowej oficyny tylnej, elewacji zachodniej oficyny bocznej, które do dnia 5 listopada 2015r., czyli przeprowadzenia oględzin poprzedzających wydanie postanowienia odmownego, nie zostało zrealizowane. Również podczas tych oględzin stwierdzono, że stan techniczny pozostaje bez zmian, elewacje nadal wymagają przeprowadzenia pilnych prac remontowych. Kondygnacje, poza poziomem piwnic i parteru, na których prowadzone są funkcje gastronomiczne, są nieużytkowane, bez bieżącej konserwacji, elementy zabytkowe częściowo zdemontowane – wymagają przeprowadzenia konserwacji i ekspozycji. W ocenie Sądu dla oceny przesłanki spełnienia wymogów do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. wystarczające były informacje przedstawione w wyżej wskazanym postanowieniu kompetentnego organu. Powyższa konstatacja jest uzasadniona, gdyż przepis statuujący sporne zwolnienie – art. 7 ust 1 pkt 6 u.p.o.l – nie ustanawia żadnych szczególnych reguł dowodowych czy proceduralnych dla wykazania przesłanek określanego zwolnienia. Stanowi on jedynie, że "zwalnia się od podatku od nieruchomości, grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" Zgodnie zatem z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2017, poz. 201 ze zm. – dalej O.p.) jako dowód można i należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem podstawą do wydania rozstrzygnięcia w sprawie jest wszelki materiał dowodowy, który organ może zgromadzić zgodnie z zasadami postępowania dowodowego. Jednakże spełnienie warunku koniecznego, jakim jest utrzymanie i konserwacja zabytku odpowiednio do wymogów przepisów o ochronie zabytków, w pierwszej kolejności powinno być dowiedzione poprzez pozyskanie informacji od właściwego rzeczowo organu administracji publicznej. Skoro organy podatkowe nie dysponują wiedzą pozwalającą ocenić stan zabytku i sposób jego konserwacji, to prawidłowym jest wystąpienie organu podatkowego do właściwego rzeczowo wojewódzkiego konserwatora zabytków o udzielenie informacji. Takie postępowanie należy uznać za właściwe w świetle przepisów o postępowaniu dowodowym tj. art. 122, art.123 § 1, art.187 § 1 i art. 191 O.p., bowiem tym sposobem organ podatkowy dążył do zebrania potrzebnego materiału dowodowego uzasadniającego bądź negującego możliwość skorzystania przez skarżącego z wymienionego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwolnienia od podatku od nieruchomości. Zdaniem Sądu, skoro kontrolę w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami sprawuje wojewódzki konserwator zabytków (art. 38 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), to właśnie do wojewódzkiego konserwatora zabytków powinien zwrócić się organ podatkowy, bądź strona, o zajęcie stanowiska odnośnie należytego utrzymania nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Organ konserwatorski jest bowiem właściwy do określenia, czy dany zabytek jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą bez znaczenia pozostaje forma w jakiej następuje zajęcie stanowiska. Przepisy prawa materialnego nie przewidują bowiem w tym zakresie obowiązku współdziałania organów w trybie art. 209 Ordynacji podatkowej. Stanowisko takie zaaprobowane zostało w szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2016r. (sygn. akt II FSK 2487/14 – orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym podkreślono, że wojewódzki konserwator zabytków, właściwy jest do określenia, czy dany zabytek jest, czy też nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Opinia wojewódzkiego konserwatora zabytków wydana w tym zakresie, korzysta z waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Dopiero skuteczne zanegowanie tego dokumentu, mogłoby stanowić podstawę do przyjmowania odmiennych ocen oraz formułowania innych wniosków w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości. W ocenie Sądu, skoro stanowisko właściwego organu przyjęło formę postanowienia, jego podważenie może nastąpić poprzez wyeliminowanie tego postanowienia z porządku prawnego. Z akt sprawy nie wynika, aby postanowienie to zostało uchylone. Również skarżący, poza stwierdzeniem, że złożył na nie zażalenie, nie przedstawił postanowienia organu odwoławczego o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Dopóki zatem postanowienie to nie zostanie uchylone, korzysta z domniemania prawdziwości i wywołuje skutki prawne. W tych okolicznościach Sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych, że brak było podstaw do przyjęcie istnienia przesłanki do zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l., albowiem sam fakt wpisania przedmiotowej nieruchomości do rejestru zabytków jest niewystarczający. W tym kontekście bez znaczenia są przyczyny powstania spostrzeżonych na zabytkowej nieruchomości nieprawidłowości. Przesłanki zwolnienia określane są bowiem w odniesieniu do stanu nieruchomości zabytkowej w danym roku podatkowym, nie zaś do możliwości, zaangażowania czy dobrej woli jej właściciela. Dla skorzystania ze zwolnienia podatkowego nie wystarczy wykonanie jakichkolwiek prac na nieruchomości, kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy podatnik utrzymuje i konserwuje nieruchomość zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a nie czy podejmuje jakiekolwiek działania w tym zakresie. Z postanowienia M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wprost wynika, że kamienica, poza częścią, w której prowadzona jest działalność gastronomiczna, nie jest prawidłowo utrzymywana i konserwowana. Jakkolwiek ustawa o ochronie i opiece nad zabytkami nie wyjaśnia wprost, co to znaczy, że obiekt jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z wymogami i zaleceniami konserwatorskimi, niemniej jednak pewne wskazówki zawarte są chociażby w art. 5 ustawy, który precyzuje obowiązki właściciela wobec nieruchomości zabytkowej. Z tego przepisu jasno wynika, że prawidłowo utrzymywany obiekt powinien być użytkowany i to w sposób umożliwiający dostęp do obiektu jak największej grupie społeczeństwa i powinien znajdować się w dobrym stanie technicznym, co oznacza, że prace restauratorskie, konserwatorskie i roboty budowlane powinny być wykonywane na bieżąco. Skarżący wskazał, że podjął określone prace, które na danym etapie z uwagi na konieczność uzyskania wymaganych zezwoleń, były możliwe do podjęcia. Wnioskował w tym zakresie o przeprowadzenie dowodów z dokumentów przedłożonych w sprawie dotyczącej 2015r., która została zawieszona przez organ podatkowy. Kolegium dowodów takich nie przeprowadziło, czym jego zdaniem naruszyło art. 180 O.p. i w konsekwencji orzekało wbrew dyspozycji art. 187 O.p. W ocenie Sądu zarzuty te są nieuzasadnione. Wnioski dowodowe skarżącego zawarte w odwołaniu od decyzji zmierzały do wykazania, że współwłaściciele podjęli szereg czynności zmierzających do wyremontowania kamienicy i utrzymywania jej oraz konserwowania, zgodnie z ustawą o ochronie zabytków i opieki nad zabytkami. Faktem jest, że Kolegium nie przeprowadziło dowodów z akt sprawy ustalenia zobowiązania podatkowego za 2015r. Niemniej jednak przeprowadzenie takiego postępowania było zbędne. Kolegium w zaskarżonej decyzji nie zaprzeczyło bowiem, że współwłaściciele podjęli takie działania (str. 8 decyzji), wskazało jednak, że ich podjęcie, nie może skutkować stwierdzeniem, iż kamienica utrzymywana jest w stanie, który uzasadnia zastosowanie ulgę. Wobec powyższego, brak przeprowadzenia tych dowodów, nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący załączył przy tym do skargi dokumenty, które jego zdaniem powinny skłonić Kolegium do przyjęcia, że kamienica jest utrzymywana i konserwowana w stopniu uzasadniającym zastosowanie ulgi. Podkreślić w związku z tym należy, że dowody te znane były M. Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków, gdyż jest ich adresatem bądź autorem. Pomimo tego wydał wskazane we wcześniejszej części postanowienie. Skoro jak wspomniano we wcześniejszej części uzasadnienia, to odpowiedni organ konserwatorski posiada specjalistyczną wiedzę w zakresie opieki nad zabytkami i pomimo znajomości wskazywanych dokumentów, stwierdził, że kamienica nie jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, Kolegium nie miałoby podstaw do podważania tego stanowisko. W przeciwnym wypadku należałoby stwierdzić, że stanowisko M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wyrażone w wydanym przez niego postanowieniu, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż Kolegium mogłoby samodzielnie stwierdzić, że kamienica jest utrzymywana i konserwowana w sposób pozwalający zastosować zwolnienie podatkowe. Sąd stoi jednak na stanowisku, czemu dał wyraz we wcześniejszej części uzasadnienia, w tym powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2016r., że stanowisko organu konserwatorskiego ma decydujące znaczenia dla uznania, czy zwolnienie może zostać zastosowane. Oznacza to tym samym, że podjęcie opisywanych przez skarżącego czynności, nie mogło doprowadzić do uznania przez Kolegium, że w sprawie należy zastosować zwolnienie o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Wobec stwierdzenia w niniejszej sprawie braku występowania wszystkich przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., a w konsekwencji nie korzystania przez przedmiotowy budynek z tego zwolnienia, budynek niemieszkalny w części nie zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej podlegał opodatkowaniu według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 punkt 2 lit e) u.p.o.l., tzn. dla budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, natomiast w części zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej podlegał opodatkowaniu według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 punkt 2 lit b) u.p.o.l., tzn. dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunt położony pod przedmiotowym budynkiem, jako nie wpisany indywidualnie do rejestru zabytków, także nie podlega zwolnieniu art. 7 ust. 1 punkt 6 u.p.o.l., a zatem, podlega opodatkowaniu według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 punkt 1 lit a) u.p.o.l., tzn. dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków. Reasumując, kontrola sądowoadministracyjna w przedmiotowej sprawie przeprowadzona w oparciu o kryterium legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej eliminację z obrotu prawnego. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie jest merytorycznie prawidłowe i wydane zostało w wyniku postępowania przeprowadzonego zgodnie z obowiązującymi zasadami procesowymi, wynikającymi z Ordynacji podatkowej. Sąd uznał, że zgromadzono wystarczający materiał dowodowy, będący podstawą ustalenia stanu faktycznego sprawy, a także prawidłowo w sposób rzetelny ustalono stan faktyczny. Zdaniem Sądu oceny i wnioski w tym zakresie odpowiadają natomiast wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie mając cechy dowolności i nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.).