IV SA/Wr 48/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 1994 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 grudnia 2016 r. Z. K. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 1994 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] września 1993 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu skarżąca podała, że opisane na wstępie decyzje zostały wydane bez uwzględnienia istotnych dokumentów w sprawie, tj. orzeczenie lekarskiego z dnia 25 stycznia 1993 r. oraz pisma Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] marca 1993 r., którymi stwierdzono narażenie strony na chrom występujący w miejscu pracy. W świetle wskazanych dokumentów, które zostały wydane stronie dopiero w dniu 5 listopada 2014 r., rozstrzygnięcia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej należało uznać za rażąco naruszające prawo. Takie wnioski płyną również z pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 22 lipca 2008 r. Uzupełniając swoją skargę pismami z 30 stycznia 2017 r., 21 lutego 2017 r. oraz 24 lutego 2017 r. skarżąca wskazała, że o rażącym naruszeniu przez organy sanitarne przepisów prawa, w tym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, świadczy także m.in. pismo D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 8 czerwca 2011 r. Strona podkreśliła również, że wskazane dowody nie zostały powołane w skardze na przedmiotową decyzję, rozpoznanej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 22 września 1994 r., sygn. akt SA/Wr 741/94. Skarżąca nadmieniła ponadto, że w sprawie weryfikacji kwestionowanej decyzji wszczęła liczne postępowania administracyjne, z których ostatnie dotyczyło zmiany rozstrzygnięcia w trybie art. 154 k.p.a. W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., będący następcą Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., wniósł o jej odrzucenie. Organ podał, że zakwestionowana przez stronę skarżącą decyzja była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 22 września 1994 r., sygn. akt SA/Wr 741/94 oddalił wniesioną skargę. Inspektor Sanitarny wskazał również, że skarżone przez stronę rozstrzygnięcie z dnia 7 lutego 1994 r. zostało poddane weryfikacji w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, lecz organ decyzją z dnia 18 listopada 2015 r. odmówił jego uchylenia, a Główny Inspektor Sanitarny podtrzymał w całości to stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że wniesienie skargi, a następnie jej rozpoznanie, wywołuje skutki zarówno procesowe jak i materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z rozpoznaniem skargi jest tzw. powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało prawomocnie zakończone postępowanie i nie można w tym samym zakresie zainicjować w przyszłości kolejnej sprawy. Powyższa zasada została unormowana w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiącym o obowiązku odrzucenia skargi jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wobec tego stwierdzenie, że sprawa została już prawomocnie osądzona stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przed sądem administracyjnym (Naczelnym Sądem Administracyjnym – Ośrodkiem Zamiejscowym we Wrocławiu) wyrokiem z dnia 22 września 1994 r., sygn. akt SA/Wr 741/94 została już prawomocnie zakończona sprawa ze skargi Z. K. na opisaną na wstępie decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W.. Mając powyższe na uwadze, że obie sprawy są zatem tożsame zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu, skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła okazać się skuteczna. Na powyższą ocenę nie miała wpływu powołana przez skarżącą okoliczność, że w skardze wniesionej w 1994 r. nie przedstawiła dowodów w postaci orzeczenia lekarskiego z dnia 25 stycznia 1993 r., czy też pisma Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 3 marca 1993 r. Podobnie jak i bez znaczenia dla niniejszej sprawy były wnioski, jakie skarżąca wywiodła z analizy innych dokumentów, w tym pism organów sanitarnych z dnia 22 lipca 2008 r. oraz z dnia 8 czerwca 2011 r. W toku postępowania skargowego sąd nie jest bowiem uprawniony do ponownej oceny materiału dowodowego w prawomocnie zakończonej sprawie. Nie może on także wziąć pod uwagę tych twierdzeń i wniosków strony, które mogły być zawarte w rozpoznanej już skardze, lecz z różnych przyczyn strona ich wówczas nie podniosła. Ocena zaś skarżącej, że kwestionowana decyzja rażąco narusza prawa może natomiast zostać zweryfikowana przez sąd administracyjny, ale dopiero po przeprowadzeniu stosownego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego przez właściwe organy sanitarne. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej prze sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne oraz postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na który służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd zobligowany był zatem do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.