VII SA/Wa 368/17

Dnia 6 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi [...] Spółka Jawna na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] maja 2016 r. W skardze na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia Spółka Jawna [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] maja 2016 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano na grożącą szkodę poprzez utratę płynności finansowej i straty materialne wywołane egzekucją grzywny, której nałożenie nie miało podstaw prawnych i jest obarczone wadą nieważności. Wskazano również, że prowadzone jest także drugie postępowanie w stosunku do drugiego nośnika reklamowego na tym samym dachu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek jest niezasadny, a to z kilku powodów. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. Wobec tego należy stwierdzić, że podnoszone we wniosku okoliczności nie wskazują w żaden sposób na możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że w wyniku wykonania postanowienia zaistniałoby niebezpieczeństwo, o którym mowa w przytoczonym powyżej przepisie. Nie wiadomo bowiem jak kształtuje się sytuacja finansowa skarżącej, a tym samym jaki wpływ ma ewentualne uiszczenie 50.000 zł grzywny na sytuację finansową skarżącej. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów uprawdopodobniających możliwość wyrządzenia w majątku spółki wskazanej przez nią szkody, czy też wystąpienia nieodwracalnych skutków, jak choćby świadczących o wprowadzeniu przez skarżącą rygorystycznej polityki finansowej lub dokumentów świadczących o aktualnej kondycji finansowej spółki. Wskazać ponadto należy, że rozwiązania prawne przyjęte w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., przewidują możliwość ochrony strony skarżącej. Zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ochronę skarżącego reguluje również instytucja zwrócenia grzywny. Według art. 126 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Po drugie, wniosek nie obejmuje zaskarżonej decyzji. Tymczasem, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Wskazuje na to wyraźnie ww. przepis, zgodnie z którym sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu. Dopiero więc, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w innym postępowaniu w granicach tej samej sprawy, nie jest również możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku skarżącego, sąd nie może wpierw wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011r., sygn. akt II OSK 1835/10). Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że kwestia zasadności nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.