II SA/Wa 206/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] o cofnięciu M.K. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. b tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. W powyższych przypadkach nie jest zatem konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów, bowiem zgodnie z wolą ustawodawcy, osoba skazana do czasu zatarcia skazania broni posiadać nie może. Nie mają przy tym znaczenia żadne, nawet korzystnie świadczące o stronie opinie zarówno wśród myśliwych, czy z miejsca pracy, gdyż nie eliminują one z obrotu prawnego prawomocnego wyroku. Przepisy te mają charakter obligatoryjny i wiążą organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia sprawy. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że M.K. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w P. z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt [...] został uznany winnym zarzucanego mu czynu, tj. przestępstwa z art. 220 § 2 k.k. (przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową) oraz art. 157 § 2 i 3 k.k. (przeciwko życiu i zdrowiu) w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to, na podstawie art. 220 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k., skazano go na karę grzywny. Popełniony przez stronę czyn wyczerpał znamiona dwóch zbiegających się nieumyślnych przestępstw z art. 220 § 2 i art. 157 § 2 i 3 k.k. w związku z czym Sąd wymierzył jej karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą. Ponadto jedno z popełnionych przez nią przestępstw stypizowane jest w rozdziale XIX k.k. jako przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu (art. 157 § 2 i 3 k.k.). Biorąc powyższe pod uwagę skoro ustawodawca z góry rozstrzygnął, że przesłankę zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu to organy Policji były zobowiązane cofnąć M.K. pozwolenie na broń. Argument zaś strony, że pomimo zakwalifikowania czynu jako przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu nie można zaliczyć jej do grona osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy, należy uznać za bezzasadny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.K. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o broni i amunicji, polegające na nieuzasadnionym cofnięciu mu pozwolenia na broń poprzez automatyczne przyjęcie, że należy on do grona osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, podczas gdy charakter czynu, za który został skazany nie pozwala na uznanie stanowiska organu odwoławczego za prawidłowe. Wnoszący skargę wskazał, że czyn, którego nieumyślnie się dopuścił jest przestępstwem, które nie należy do katalogu przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, ale przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową. Dopiero w konsekwencji naruszenia obowiązków z zakresu nadzoru pracowniczego doszło do nastąpienia skutku opisanego w art. 15 § 2 i 3 k.k. W tej sytuacji choć formalnie kwalifikacja prawna zdarzenia obejmuje nieumyślny czyn zabroniony przeciwko życiu i zdrowiu to w tym przypadku nie sposób jest przyjąć, że należy on do grona osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu; przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim M.K. był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...] w P. z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt [...], którym skarżący został uznany winnym tego, że w dniu [...] października 2013 r. w P., będąc odpowiedzialnym za bezpieczeństwo i higienę pracy, nieumyślnie nie dopełnił obowiązku w ten sposób, że ustawił na maszynie oprzyrządowanie do przebijania rur bez zamontowania osłony będącej na wyposażeniu przyrządu, spełniającej zadanie zabezpieczenia strefy niebezpiecznej docisku siłownika przed ingerencją ręki pracownicy, przez co naraził wskazaną pokrzywdzoną na bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i nieumyślnie spowodował u niej obrażenia w postaci otwartego złamania paliczka podstawnego i dystalnego kciuka prawego, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ruchu – ręki prawej na czas dłuższy aniżeli dni siedem w rozumieniu art. 157 § 1 k.k., tj. o przestępstwo z art. 220 § 2 k.k. (przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową) oraz art. 157 § 2 i 3 k.k. (przeciwko życiu i zdrowiu) w zw. z art. 11 § 2 k.k. W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że popełniony przez skarżącego czyn wyczerpał znamiona dwóch zbiegających się nieumyślnych przestępstw z art. 220 § 2 i art. 157 § 2 i 3 k.k., a zatem w sprawie została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż M.K. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b powołanej ustawy. Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za nieumyślne przestępstwo, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Tak więc w przypadku zaistnienia prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo nieumyślne na wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni nie mają wpływu pozytywne dla skarżącego opinie wśród myśliwych czy z miejsca pracy. Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji zasadnie powołał w zaskarżonej decyzji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1659/13 (dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że "...każda z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji może stanowić oddzielną i samodzielną przyczynę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a i w pkt b, które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, to przesłanki, które każde oddzielnie, stanowi podstawę obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawodawca wyszedł zatem z założenia, że każde przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 a) i b) stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe, z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia...". Należy podkreślić, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy – powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Zarzut zaś skarżącego dotyczący naruszenia art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5, nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie miał on zastosowania w przedmiotowej sprawie. Reasumując, w ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął spełnienie przesłanek materialnoprawnych do cofnięcia M.K. pozwolenia na broń, a zatem kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.