II SA/Wa 1462/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Kwiecińska Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną w celach sportowych – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania R.J. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną w celach sportowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, iż organ I instancji cofnął R.J. pozwolenie na broń palną do celów sportowych na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w związku z ustaleniem, że figuruje on jako osoba skazana w Krajowym Rejestrze Karnym za popełnienie przestępstw karnoskarbowych: • za popełnienie czynu z art. 83 kks (udaremnianie przeprowadzenia czynności kontrolnych w okresie od 28.11.2002 r. do 10.02.2003 r., k. 77) – prawomocny od dnia [...]02.2004 r. wyrok Sądu Rejonowego w J., sygn. akt [...]; • za popełnienie przestępstw skarbowych z art. 107 § 1 i 3 kks (organizowanie, prowadzenie i urządzanie w okresie od 11.10.2003 r. do 10.06.2006 r. gier na automatach w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, k.80) – prawomocny od dnia [...].02.2007 r. wyrok Sądu Rejonowego w S., sygn. akt [...]; • za popełnienie czynu z art. 76 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks i art. 9 § 3 kks (wprowadzenie w błąd Urzędu Skarbowego w J., co do wysokości należnego podatku i narażenie na nienależne odliczenie należności publicznoprawnej w podatku VAT na łączną kwotę 275.434,00 zł, k.70) – prawomocny od dnia [...]07.2007 r. wyrok Sądu Rejonowego w J., sygn. akt [...]. Strona złożyła wniosek o uzupełnienie powyższej decyzji o wskazanie podstawy prawnej obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń wobec osoby, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Postanowieniem z dnia [...].01.2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji odmówił uzupełnienia własnej decyzji wskazując, iż art. 111 § 1 kpa nie wymienia możliwości uzupełnienia decyzji o podstawę prawną, ponadto podstawa taka została w decyzji zamieszczona. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8 77 § 1 i 107 § 1 i 3 kpa, poprzez brak zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego i brak wskazania okoliczności, poza wyrokiem skazującym, na podstawie których organ I instancji wywiódł, iż spełnia ona przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie strona zaskarżyła postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji wskazując, iż rozstrzygnięcie organu I instancji winno brzmieć: "orzekam o obligatoryjnym cofnięciu ..." i winno ono wynikać z podstawy prawnej wskazanej decyzji. Organ odwoławczy nie podzielił tych zarzutów i, wskazując na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stwierdził, że w niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści tego przepisu w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że ustawodawca a priori rozstrzygnął, iż istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Natomiast samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w przywołanym przepisie prawa materialnego, w drodze postępowania dowodowego. Tym samym zarzuty strony o nie ustaleniu okoliczności popełnienia przez nią czynów, ich społecznej szkodliwości a także jej cech osobowościowych jako posiadacza broni oraz braku wykazania związku między rodzajem popełnionych przestępstw, naruszonych w ich wyniku dóbr chronionych i zachowaniem sprawcy a gwarancją prawidłowego posiadania broni są bezpodstawne. Okoliczności te były brane pod uwagę przed nowelizacją przepisów ustawy o broni i amunicji wprowadzonych ustawą z dnia 05.01.2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. nr 38, poz. 195), tj. przed 10.03.2011 r., a postępowanie wobec strony toczy się od [...].08.2013 r. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne lub za przestępstwa skarbowe. Bezspornym jest natomiast, iż R.J. został skazany za popełnienie czynów z art. 76 § 1 kks, 83 kks i 107 § 1 i 3 kks, a więc umyślnych przestępstw skarbowych. Ustalenie to jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. W takim przypadku ustawa sama rozstrzyga, iż zagrożenie dla wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dóbr wynika, m. in. ze skazania za takie przestępstwa, a zatem osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno, a wydane - w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy należy cofnąć. Dlatego żadne argumenty przedstawione przez stronę w odwołaniu, nie mogą zmienić sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Nie niwelują bowiem zapadłych wobec niej prawomocnych wyroków sądów, które nie uległy jeszcze zatarciu. Jednocześnie fakt wniesienia przez Prokuraturę Rejonową w O. aktu oskarżenia strony o popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 kpa nie stanowił podstawy do cofnięcia jej pozwolenia na broń, organ I instancji wskazał jedynie, iż ustalenia takiego dokonano w trakcie postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie R.J. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji wobec wydania jej bez podstawy prawnej jako, że skarżący posiada status niekaranego, a jego karalność została wskazana jako jedyna przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń, oraz uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie wobec braku przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swoją argumentację przestawioną w odwołaniu od decyzji [...] Komendanta wojewódzkiego Policji i we wnioskach o wstrzymanie wykonania decyzji i o jej uzupełnienie. Podkreślił, iż wskazane jako podstawa cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni przepisy nie przewidują automatyzmu przy orzekaniu o tego rodzaju sprawach i nie konstruują nakazu cofnięcia pozwolenia z tej tylko przyczyny, że posiadacz broni był prawomocnie skazany. Wymagają natomiast wykazania, że popełnione czyny są tego rodzaju że posiadacz nie daje rękojmi użycia broni w celach czy zgodnie z prawem i w związku z tym stanowi zagrożenie dla siebie, porządku czy bezpieczeństwa publicznego. Tymczasem w toku postępowania organu obu instancji utrzymywały, że sam fakt prawomocnego skazania jest wystarczający do cofnięcia pozwolenia na broń. Wobec powyższego zasadniczą kwestią w sprawie jest że w dacie wydania decyzji przez Komendanta Głównego Policji tj. [...].03.2014 r. skarżący nie miał statusu skazanego prawomocnym wyrokiem. Sąd Rejonowy w J. postanowieniem z dnia [...].03.2014 r. stwierdził, po przeprowadzeniu postępowania, że skarżący daje rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego, a zatem na potrzeby niniejszego postępowania nie można przyjąć, że stwarza on zagrożenie dla siebie lub porządku czy bezpieczeństwa publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Nadto wskazał, że w dacie wydania decyzji przez Komendanta Głównego Policji, postanowienie Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie uwzględnienia wniosku R.J. o zatarcie skazania, sygn. akt [...] nie było jeszcze prawomocne w związku z czym nie można twierdzić, że w dacie tej skarżący nie miał statusu skazanego i nie figurował w Krajowym Rejestrze Karnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu rzeczy istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, zatem Sąd nie może brać zasadniczo pod uwagę zmian stanu faktycznego lub prawnego, które miały miejsce już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Materialno-prawną podstawę decyzji cofającej pozwolenie na posiadania broni palnej w celach sportowych stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z wyżej powołanymi regulacjami prawnymi, pozwolenie na broń cofa się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Do osób takich ustawodawca zaliczył m.in. skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Podkreślić należy, iż sformułowanie, jakim ustawodawca posłużył się w przepisie art. 18 ust. 1 ustawy – "właściwy organ Policji cofa" – jednoznacznie wskazuje na to, że po stronie organu istnieje obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobie spełniającej przedmiotowe przesłanki. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest, że skarżący prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] stycznia 2004 r. w sprawie [...] został uznany winnym czynu z art. 83 ustawy kodek karny skarbowy, zaś wyrokiem z dnia [...] listopada 2007 r. sygn.. akt [...] został uznany winnym popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 9 § 3 k.k.s. Natomiast Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia [...] stycznia 2007 r. , sygn. akt [...] uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 107 § 3 kodeksu karnego skarbowego. W świetle powyższego, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej w celach sportowych. Organ nie miał przy tym obowiązku rozważenia, czy skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. To sam ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy szczegółowo określił, jakie osoby stanowią określone w tym przepisie zagrożenie. Zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu, taką osobą, stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, jest osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Wystarczy przy tym jednorazowe skazanie, co jednoznacznie wynika z brzmienia omawianego przepisu. W sytuacji ziszczenia się powyższej przesłanki organ Policji nie jest obowiązany do badania innych okoliczności, w tym odnoszących się bezpośrednio do posiadacza pozwolenia na posiadanie broni. Skarżący nie może skutecznie powoływać się na informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż dnia [...] czerwca 2014 r. nie figurował w kartotece karnej tego Rejestru, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji została wydana w dniu [...] marca 2014 r. Zasadnie też podnosi organ w odpowiedzi na skargę, iż wydane dnia [...] marca 2014 r. postanowienie Sądu Rejonowego w J. dotyczące zatarcia skazania, jak sam skarżący stwierdza w skardze "nieznane organowi II instancji w chwili wydawania decyzji", w dacie wydania decyzji nie było prawomocne. Reasumując stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego organ dokonał prawidłowej interpretacji zastosowanego w sprawie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji i podejmując decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń palną w celach sportowych, nie naruszył podniesionych w skardze przepisów prawa. Wyjaśnić przy tym należy, że na postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie przysługuje zażalenie, a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego. Niemniej jednak w kwestii wstrzymania wykonania decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji Sąd wypowiedział się w postanowieniu z dnia [...] października 2014 r. Natomiast postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia zaskarżonej decyzji było przedmiotem oceny Sądu w ramach kontroli zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w wyroku.