II SA/Rz 1620/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji unieważniającej wydane dokumenty pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi Prokuratora Okręgowego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wydana w sprawie uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu i unieważnienia wydanych dokumentów pojazdu. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 22 kwietnia 2014 r. wpłynęło do Starosty [...] pismo Prokuratury Okręgowej informujące, iż umowa sprzedaży pojazdu zawarta pomiędzy H. N. a R. U. z dnia 1 października 2011 r. zawarta w Z. jest fałszywa, albowiem H. N. nie był właścicielem pojazdu i posłużył się przed Prezydentem Miasta [...] skradzionymi na terenie Niemiec dokumentami. W związku z tym decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Prezydent Miasta [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] września 2011 r. nr [...] o rejestracji samochodu osobowego marki Peugeot 308 SW nr VIN: [...]. W ocenie organu powyższa okoliczność uzasadniała wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 K.p.a., tj.; wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności, które nie były znane organowi w dniu wydawania decyzji, zaistniała przyczyna wznowienia postępowania. Są to nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które ujawniły się dopiero po wydaniu decyzji o rejestracji pojazdu, a dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], Starosta uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] o rejestracji pojazdu i unieważnił wydane dokumenty pojazdu marki Peugeot 308 SW nr VIN: [...]. R. U. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła odwołanie od ww. decyzji podnosząc, iż nie jest ona słuszna, ponieważ na podstawie szwedzkiego rejestru danych ww. pojazd nie został zgłoszony jako skradziony i został wyrejestrowany w Szwecji 3 grudnia 2013 r. o czym świadczy pismo Swedish Transport Agency z dnia 12 marca 2015 r. Nadto pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. [...] Prokuratura Okręgowa wyraźnie wskazała, iż nr identyfikacyjne VIN nie zostały przerobione, pojazd nie został skradziony a zakupiony przez ustalone osoby i w związku z powyższym R. U. jest jego właścicielem. SKO decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prokurator Okręgowy skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na powyższą decyzję SKO. WSA wyrokiem z dnia 2 marca 2016 r., sygn. II SA/Rz 928/15 - uchylił decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2015 r. Sąd wskazał, iż w toku postępowania administracyjnego radca prawny J. S. nie złożył dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania R. U. w postępowaniu administracyjnym. Dokumentu takiego nie złożył także w postępowaniu sądowym. Na pytanie Sądu w toku rozprawy w dniu 2 marca 2016 r. upoważniona przez radcę prawnego J. S. - aplikant oświadczyła, że takie pełnomocnictwo zostało mu udzielone, nie dysponowała nim jednak i nie była w stanie go okazać Sądowi. W ocenie WSA zachodzi więc istotna wątpliwość co do tego, czy odwołanie od decyzji organu I instancji złożył prawidłowo umocowany pełnomocnik. SKO zaniechało wezwania pełnomocnika o dokument pełnomocnictwa i rozpoznało złożone przezeń odwołanie. Świadczy to o naruszeniu art. 64 § 2 w zw. z art. 140 i art. 33 § 3 K.p.a. w stopniu, który mógł przełożyć się na wynik sprawy. Zdaniem Sądu prowadzenie postępowania bez wezwania do usunięcia braku pełnomocnictwa czy innych wymagań oznacza wadliwość postępowania i to w postaci kwalifikowanej. W takim przypadku mamy bowiem do czynienia z działaniem organu odwoławczego "z urzędu", co narusza zasadę skargowości (art. 127 § 1 K.p.a.) i stanowi o rażącym naruszeniu prawa. W tej sytuacji Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpoznaniu sprawy - SKO decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Kolegium mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., nie zgodziło się z poglądem, iż dokumenty (tj. karta pojazdu i dowód rejestracyjny wydany przez Prezydenta Miasta Z. oraz umowa kupna-sprzedaży z dnia 1 października 2011 r. zawarta pomiędzy H. N. a R. U.) na podstawie których dokonano rejestracji pojazdu w Starostwie Powiatowym w [...] okazały się fałszywe, albowiem były one wydane przez uprawniony do tego organ, a nadto żaden uprawniony organ nie zanegował ich autentyczności, w tym ww. umowy kupna-sprzedaży. W ocenie organu odwoławczego żaden z organów nie podważył faktu, iż H. N. był właścicielem ww. pojazdu i dokonał jego sprzedaży R. U. zgodnie z prawem, a okoliczność posłużenia się przez H. N. przed Prezydentem Miasta [...] skradzionymi i sfałszowanymi dokumentami świadczącymi o niemieckim pochodzeniu pojazdu były przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ. W powyższej sprawie organ I instancji nie zebrał pełnego i wystarczającego materiału dowodowego, a zatem wydana decyzja jest co najmniej przedwczesna. W toku prowadzonego postępowania organ powinien uwzględnić dokumentację zebraną przez pełnomocnika strony, która w sposób jednoznaczny wskazuje na szwedzkie pochodzenie pojazdu a także dokonać właściwej ocenę pozostałego w sprawie materiału dowodowego. W przypadku dalszych wątpliwości organ I instancji powinien wystąpić do Swedish Transport Agency o pisemne wyjaśnienia dotyczące pochodnia ww. pojazdu oraz uzyskać od tego organu ewentualną uwierzytelnioną kopię dokumentów pojazdu a będących ewentualnie w posiadaniu szwedzkiego organu. Prokurator Okręgowy skierował do WSA skargę na decyzję SKO z dnia [...] września 2016 r. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów postępowania, a to art. 138 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., polegającą na uchyleniu w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, celem uzupełnienia materiału dowodowego i dokonania ponownej oceny dowodów, w sytuacji, gdy postępowanie Starosty [...] jest kompletne i zachodziły podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. o rejestracji samochodu Peugeot 308 SW z tego powodu, że wcześniejsza decyzja, na podstawie której dokonano rejestracji tego pojazdu, została ostatecznie uchylona i wobec tego decyzja Starosty [...] utraciła swoją podstawę prawną, przy czym obraza ta mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu Prokurator wskazał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. została oparta na decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r., o pierwszej rejestracji w kraju pojazdu. Decyzja o kolejnej rejestracji pojazdy należy do kategorii decyzji zależnych, albowiem jej byt prawny uzależniony jest od innego rozstrzygnięcia. Powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. I OSK 1415/10, wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. III SA/Łd 422/13. Uchylenie poprzedniej decyzji sprawia, że decyzja zależna traci swoje umocowanie prawne. W sprawie Prezydent Miasta [...] ostateczną decyzją uchylił własną decyzję o rejestracji i orzekł o odmowie jego zarejestrowania. W takiej sytuacji organ dokonujący kolejnej rejestracji (Starosta Powiatu [...]) jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany do uchylenia (w trybie wznowienia) – własnej decyzji i odmówienia rejestracji pojazdu, co powinno nastąpić na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Nadto Prokurator wskazał na rażące naruszenia prawa przez Starostę polegające na zamieszczeniu w decyzji rozstrzygnięcia o unieważnieniu dokumentów komunikacyjnych, które nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. W kontekście poczynionych uwag Prokurator uznał, że Kolegium powinno utrzymać w mocy decyzję w zakresie uchylenia decyzji pierwotnej i odmowie rejestracji pojazdu oraz uchylić decyzję w zakresie unieważnienia dokumentów komunikacyjnych i umorzyć w tym zakresie postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. pełnomocnik uczestniczki wniósł o oddalenie skargi, zarzucając upływ terminu 5 lat wynikającego z art.146 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów, wykazała, że skarga jest zasadna. W sprawie bezspornym jest, że decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r Prezydent Miasta [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] września 2011 r. nr [...] o rejestracji samochodu osobowego marki Peugeot 308 SW numer [...] na rzecz H. N., na podstawie której wydano dowód rejestracyjny nr [...], tablice rejestracyjne [...], kartę pojazdu [...]. Organ ten uchylając własną decyzję jednocześnie odmówił rejestracji pojazdu i unieważnił wydany wcześniej dowód rejestracyjny. Uczestniczka nie kwestionuje również, że ten dowód rejestracyjny został przez nich dołączony do wniosku z dnia 12 października 2011 r. o zarejestrowanie pojazdu, a zatem stanowił on jeden z dokumentów traktowanych przez organ jako podstawa do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. o zarejestrowaniu pojazdu na jej rzecz. W tym miejscu podkreślić należy, że ustawodawca co prawda w art. 16 § 1 K.p.a. zawarł zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zgodnie z którą decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w toku instancji, są ostateczne, jednak jednocześnie wskazano, że wzruszenie takich aktów może nastąpić w trybie określonym przez ustawę. Takim szczególnym trybem jest wznowienie postępowania, opisane w art. 145 § 1 K.p.a. Instytucja ta ma na celu usuwanie wad, jakimi są obarczone ostateczne decyzje administracyjne czy wręcz eliminację takich orzeczeń z obrotu prawnego w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji powołały się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 i 5 K.p.a. SKO decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium nie zgodziło się z poglądem, iż zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Wskazało, że dokumenty, na podstawie których dokonano rejestracji pojazdu w Starostwie Powiatowym w [...] nie były fałszywe, albowiem były one wydane przez uprawniony do tego organ, a nadto żaden z uprawnionych organów nie zanegował ich autentyczności, w tym umowy kupna-sprzedaży. W ocenie organu odwoławczego żaden z organów nie podważył faktu, iż H. N. był właścicielem przedmiotowego samochodu i dokonał jego sprzedaży na rzecz uczestniczki zgodnie z prawem, a okoliczność posłużenia się przez niego przed Prezydentem Miasta Z. skradzionymi i sfałszowanymi dokumentami świadczącymi o niemieckim pochodzeniu pojazdu były przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ. Jednocześnie nie odniósł się do drugiej wskazanej przez organ pierwszej instancji przesłanki wznowienia postępowania to jest przepisu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W sprawie niniejszej pierwotna decyzja o rejestracji pojazdu została objęta postępowaniem wznowieniowym. Decyzja ta została wydana w określonym stanie faktycznym, w oparciu o złożone wówczas dokumenty, na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Skoro Prezydentem Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r. uchylił swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie o rejestracji przedmiotowego samochodu, które to rozstrzygnięcie stanowiło podstawę decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], to tym samym odpadła przesłanka do rejestracji pojazdu na rzecz uczestniczki. W takiej sytuacji zaistniała więc podstawa do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Uchylając decyzję o rejestracji pojazdu na rzecz uczestniczki w związku z brakiem podstaw do jego rejestracji, a w zaistniałych w sprawie okolicznościach – także odmawiając mocą nowej decyzji rejestracji przedmiotowego samochodu na rzecz strony, organ pierwszej instancji orzekając we wznowionym postępowaniu administracyjnym prawidłowo zatem wypełnił dyspozycję art. 151 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. W ocenie Sądu okoliczność, że organ pierwszej instancji wskazał błędną podstawę prawną wznowienia postępowania nie daje podstawy dla Kolegium, aby uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać do ponownego oraz albowiem uchylenie decyzji w toku instancji z powodu błędnego powołania podstawy prawnej decyzji oraz niewłaściwego jej uzasadnienia jest sprzeczne z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Wadliwości takie powinien usunąć organ odwoławczy. Jeżeli organ administracji państwowej działający w trybie odwoławczym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego w sprawie i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 136 K.p.a.), ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia (zob. niepublikowany wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 6 października 1987 r., SA/Wr 520/87). Należy wskazać, że zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten należy stosować ostrożnie, wyjątkowo, z uwzględnieniem okoliczności sprawy, stanowi bowiem pewien wyłom w konstrukcji postępowania odwoławczego w postępowaniu administracyjnym, gdyż regułą powinno być ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ drugiej instancji, co sprzyja celowi szybkości i sprawności działania organów administracji. Organ drugiej instancji może, więc wydać decyzję o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania, co powinno być jednak wyjątkiem od reguły, ale tylko wówczas, gdy zostaną spełnione przesłanki określone wyżej wymienionym przepisie. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji. Kolegium, uchylając decyzję organu pierwszej instancji stwierdziło, że nie zebrał on w pełnego i wystarczającego materiału dowodowego, a zatem wydana decyzja jest co najmniej przedwczesne. Zaleciło, aby w toku postępowania organ uwzględnił dokumentację zebraną przez pełnomocnika strony, która w sposób jednoznaczny wskazuje na szwedzkie pochodzenie pojazdu, a także aby dokonał właściwej oceny pozostałego w sprawie materiału dowodowego. W przypadku dalszych wątpliwości organu pierwszej instancji powinien wystąpić do Swidish Transport Agency o pisemne wyjaśnienie dotyczące pochodzenia wyżej wymienionego pojazdu oraz uzyskania od tego organu ewentualną uwierzytelnioną kopię dokumentów pojazdu a będących ewentualnie w posiadaniu szwedzkiego organu. Zdaniem Sądu ocena decyzji pierwszej instancji, jak i wytyczne Kolegium co do zakresu uzupełnienia postępowania dowodowego są błędne. Po pierwsze należy wskazać, że zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2017.128, tekst jednolity) rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy. Z materiału zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że zarejestrowanie przedmiotowego pojazdu na terenie kraju nastąpiła w wyniku decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. Później o uchylenie w tej decyzji nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia faktu rejestracji przedmiotowego samochodu na terytorium kraju. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 13 listopada 2012 sygn. akt I OSP 2/12 w doktrynie i orzecznictwie sądowym nie jest sporne, że zastosowanie sankcji wzruszalności powoduje pozbawienie decyzji zdolności do wywołania skutków prawnych na przyszłość, a zatem decyzja wywoływała uznane przez prawo skutki prawne, a jej uchylenie pozbawiało skutków prawnych od chwili uchylenia (ex nunc). Z przepisu art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy o ruchu drogowym. wynika, że rejestracji pojazdu dokonuje się między innymi na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Dowód ten jest niezbędny do zarejestrowania samochodu i winien być on dołączony do wniosku o rejestrację. Jego brak stanowi przeszkodę do rejestracji pojazdu (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2006r. sygn. akt I OSK 1005/05, Lex nr 265787 oraz wyrok WSA w Łodzi z 17 listopada 2010r. sygn. akt III SA/Łd 436/10, Lex nr 758199). W rozpoznawanej sprawie w dniu 30 września 2011 r. sporny pojazd został zarejestrowany w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta [...]. Decyzja ta po wznowieniu postępowania, została jednak uchylona i odmówiono zarejestrowania tego pojazdu. W tej sytuacji wydany w oparciu o uchyloną decyzję administracyjną dowód rejestracyjny stracił ważność, tym samym w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka do zarejestrowania samochodu na uczestniczkę, gdyż nie przedstawiła ona ostatniego dowodu rejestracyjnego. Nie zostały zatem spełnione ustawowe przesłanki do rejestracji spornego pojazdu. Dlatego prowadzenie postępowania w celu ustalenia przy przedmiotowych pojazd był wcześniej zarejestrowanej na terenie Szwecji nie ma znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Po drugie Kolegium wskazuje na dokumentację zebraną przez pełnomocnika strony (uczestniczki). W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 19 marca 2015 r. pełnomocnik uczestniczki powołuje się na pismo Swidish Transport Agency z dnia 12 marca 2015 r., dołączając pismo tej agencji z jej tłumaczeniem. Należy zauważyć. że dołączone do odwołania pismo, opatrzonej jest datą 12 marca 2011 r., a nie jak wskazuje to pełnomocnik uczestniczki datą 12 marca 2015 r. Ponadto pismo to nie zawiera żadnych danych, które dałyby podstawy do stwierdzenia, iż dotyczy ono przedmiotowego pojazdu. Należy wskazać, że z pisma tego wynika, iż pojazd, którego dotyczy to pismo został wyrejestrowany w Szwecji z dniem 3 grudnia 2013 r. w sytuacji, gdy pojazd będący przedmiotem rozpoznawanej sprawy został zarejestrowane na terenie w kraju w dniu 30 września 2011 r. (decyzji Prezydenta Miasta [....] z dnia [...] września 2011 r. nr [...].). Nadto z informacji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia 13 października 2014 r. udzielonej Starostwu Powiatowemu w [...] (karta - 26) wynika, że pojazd marki Peugeot 308 SW o numerze VIN: [...] od dnia 7 lipca 2011 r. był zarejestrowany na osobę S. T. W dniu 18 sierpnia 2011 r. pojazd ten został wyrejestrowany lecz strona szwedzka nie podała przyczyn wyrejestrowania. Natomiast z informacji uzyskanej do Swidish Transport Agency przez Starostwo Powiatowe w [...] ( karta - 37) wynika, że przedmiotowy pojazd został wyrejestrowany z powodu złomowania, a stosowny certyfikat zniszczenia został wystawiony przez posiadającą uprawnienia stację złomowania pojazdów w Norwegii. Powyższe okoliczności wskazują, że uzupełnienie materiału dowodowego wskazanym przez Kolegium jest zupełnie zbędne. Odnosząc się do zarzutu złożonego przez pełnomocnika uczestniczki na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r., należy uznać go za niezasadny. Zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Jak wynika z akt sprawy decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2011 r. o zarejestrowaniu samochód Peugeot 308 SW doręczono uczestniczce w dniu 24 listopada 2011 r. Decyzja, w której Starosta [...], uchylił w całości decyzję własną z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] o rejestracji pojazdu unieważniając dokumenty komunikacyjny dopuszczające pojazd do ruch oraz odmówił jego rejestracji wydana została 24 lutego 2015 r., a więc nie upłynął jeszcze termin 5 lat, o którym mowa wyżej w przywołanym przepisie. Mając powyższe na uwadze należy uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. dlatego też należało orzec jak w wyroku w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.