V SA/Wa 1233/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2017 r. ze skargi T. S. na postanowienie Ministra Finansów (obecnie: Minister Rozwoju i Finansów) z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Przedmiotem skargi [...] (dalej: "Skarżący", "Strona" lub "Zobowiązany") jest postanowienie Ministra Finansów (dalej: "Minister" lub "organ II instancji") [...] z [...] lutego 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z [...] września 2015 r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę. Kontrolowane rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Organ egzekucyjny - Dyrektor I Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] - prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec [...] na podstawie tytułów wykonawczych z [...] lipca 2015 r. nr od [...] do [...] i od [...] do [...] obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W celu wyegzekwowania należności objętych wskazanymi tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny zawiadomieniami z 23 lipca 2015 r. o numerach od [...] do [...] dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą - w [...] . Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone Zobowiązanemu 4 sierpnia 2015 r. Dłużnikowi zajętej wierzytelności przedmiotowe zawiadomienie doręczono również 4 sierpnia 2015 r. W odpowiedzi [...] . pismem z 17 sierpnia 2015 r. poinformowała, że wynagrodzenie jakie posiada [...] nie podlega zajęciu, ponieważ jest równe najniższemu wynagrodzeniu. Pismem z 18 sierpnia 2015 r. Zobowiązany działając przez pełnomocnika ustanowionego tego samego dnia wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w W.skargę na zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] września 2015 r. nr [...] oddalił skargę na czynność egzekucyjną wskazując, iż została ona dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zobowiązany działając przez pełnomocnika wywiódł zażalenie na to rozstrzygnięcie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie czynności egzekucyjnej organu egzekucyjnego, polegającej na zajęciu wynagrodzenia za pracę w T. Sp. z o.o. Pełnomocnik Skarżącego zarzucił nierozpoznanie istoty sprawy, polegające na przyjęciu, że podniesiony w skardze z 18 sierpnia 2015 r. zarzut nie jest zarzutem formalno-prawnym, wobec czego nie może być rozpoznany w ramach przysługującej skargi na czynności egzekucyjne. Pełnomocnik Skarżącego zarzucił ponadto niewyjaśnienie i niewskazanie jakie argumenty prawne i faktyczne legły u podstaw przyjęcia, że wskazane przez Skarżącego przepisy nie stanowią podstaw do formułowania zarzutu formalnoprawnego, a tym samym nie wyjaśnienie charakteru zarzutu podniesionego w skardze oraz brak uzasadnienia stanowiska wraz ze wskazaniem podstawy prawnej i faktycznej odnoszącej się do konieczności skorzystania z instytucji zarzutów albo wniosku o umorzenie postępowania. Minister Finansów kontrolowanym obecnie postanowieniem z [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z (...) września 2015 r. w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną uznając jego słuszność pod względem faktycznym i prawnym. Pismem z 11 kwietnia 2016 r. Zobowiązany zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie wydane przez Ministra. W skardze zostały sformułowane następujące zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a." poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, pomimo naruszenia przepisów dającego podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Wobec tego zasadnym będzie zawarcie w uzasadnieniu wytycznych dla organu administracji i nakazania temu organowi administracji prawidłowego doręczenia pism pełnomocnikowi, co najmniej od momentu ustanowienia pełnomocnika, tj. od 18 lutego 2009 r. wobec tego, że pełnomocnik przy pierwszej czynności proceduralnej przedłożył do akt sprawy (akta egzekucyjne - tom I akt) odpis pełnomocnictwa, który jak wynika z akt został urzędowo poświadczony za zgodność z oryginałem 18 maja 2009 r., co w konsekwencji skutkowało pominięciem strony w niniejszym postępowaniu. 2. naruszenie art. 40 § 2 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i doręczanie pism w sprawie bezpośrednio Stronie zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi od 18 lutego 2009r., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozbawiło stronę czynnego udziału w znacznej części postępowania, ponieważ Strona mogła wskazać na takie okoliczności i dowody, które pozwoliłyby ustalić pełny stan faktyczny; 3. naruszenie art. 61 w związku z art. 59 § 2 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącemu, w sytuacji w której nie ujawniło się źródło dochodu ani majątek przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych, a wcześniej prowadzone postępowania egzekucyjne wobec zobowiązanego zostały umorzone z urzędu; Organy obu instancji uznały prawdopodobnie, iż zarzut skargi a dalej zażalenia, naruszenia wyżej wymienionych przepisów jest zarzutem materialnoprawnym, stanowiącym podstawę uruchomienia odrębnego trybu zaskarżenia. Organy obu instancji nie wskazały na tok myślenia, który doprowadził je do przyjęcia, że zarzut wskazywany przez stronę jest zarzutem materialnoprawnym i jednocześnie dlaczego nie jest zarzutem formalnoprawnym. W sytuacji w której w uzasadnieniu postanowień brak jest w którymkolwiek miejscu argumentacji, która przekonałaby stronę, że stanowisko organu jest prawidłowe. Organ wskazał enigmatycznie, że tak jest, bo wskazuje na to orzecznictwo. Wypełnienie przesłanek z art. 61 u.p.e.a., zdaniem Strony uniemożliwia wszczęcie egzekucji. Organ nie podał również, że nie ujawnił się majątek lub źródła dochodu przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Co więcej znany jest organowi fakt umorzenia z urzędu postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. czego organ nie kwestionował. 4. art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez pozbawienie Skarżącego prawa do lojalnego, rzetelnego postępowania, w ten sposób, że doszło do pominięcia strony w postępowaniu poprzez doręczanie pism bezpośrednio stronie, zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi. Formułując w ten sposób zarzuty, Skarżący wniósł: I. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia; II. z uwagi na wadliwość także postanowienia I instancji, na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie także postanowienie organu I instancji; III. na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zwrot od organu administracji publicznej na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przed sądem administracyjnym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego stwierdził, że organ II instancji oddalił zażalenie Strony, bo prawdopodobnie uznał, iż zastosowała niewłaściwy środek zaskarżenia tj. skargę zamiast zarzutów, ponadto organ nie wyargumentował dlaczego uznał, iż podnoszony zarzut nie jest zarzutem formalnoprawnym. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia brak jest argumentacji, która stanowiłaby podstawę do przyjęcia, iż zarzut naruszenia art. 61 u.p.e.a. w związku z art. 59 § 2 u.p.e.a. jest zarzutem materialnoprawnym, stanowiącym podstawę do uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia opisano przebieg postępowania w zakresie pominięcia pełnomocników Strony w postępowaniu egzekucyjnym poprzez doręczanie pism Zobowiązanemu a nie pełnomocnikowi. W uzasadnieniu skargi wskazano również, iż "pełnomocnik dostrzegł niepokojącą prawidłowość polegającą na wyekstrahowaniu przez organ I instancji z akt jednie nieznacznej części akt przekazanych organowi odwoławczemu, co pozwala przypuszczać, że być może organ II instancji nie orzekał na podstawie całości akt sprawy". Według pełnomocnika Strony organu obu instancji nie badały prawidłowości doręczeń przez pryzmat treści art. 40 § 2 k.p.a., a skupiły się na irrelewantnej kwestii charakteru zarzutu podniesionego w zażaleniu, która ze względu na wadliwość doręczeń pozostaje drugoplanowa. Zdaniem pełnomocnika organ II instancji winien był poprzedzić wydanie postanowienia przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego, rozpatrzeć cały zebrany materiał dowodowy znajdujący się w akiach sprawy, w tym sprawę pełnomocnictw i prawidłowość doręczenia pism Stronie. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (w tym przypadku – postanowienie) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając niniejszą sprawę w ramach wskazanych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy na wstępie wskazać, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa postępowanie i środki przymusowe stosowane w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Jednocześnie zawiera gwarancje i procedury, które stwarzają możliwość podjęcia prawnej weryfikacji czynności egzekucyjnych oraz przewiduje określone następstwa, gdy czynności te zostały podjęte z naruszeniem ustawy. Gwarancje te służą zobowiązanemu w zależności od rodzaju i momentu naruszenia jego interesu prawnego, przy czym ustawa nie przewiduje możliwości stosowania zamiennych środków ochrony przy naruszeniu tego samego dobra prawnego. Zgodnie z przepisem art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje m.in. skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W postępowaniu tym bada się zgodność z przepisami prawa i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy przy tym zwrócić uwagę na fakt, że skarga może dotyczyć tylko takich okoliczności, które nie są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia, co jest również zgodne z przyjętą linią orzecznictwa, wskazującą, że w skardze można podnieść okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia (zob. wyrok NSA SA/Kr 206/96 niepubl., jak również: wyrok z dnia 9 lipca 2008 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 644/08, LEX nr 489600, oraz z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 379/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W związku z tym, przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne, to jest działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, którym w tym przypadku było zajęcie z wynagrodzenia za pracę. Sąd uznaje skargę za bezzasadną i w całości akceptuje stanowisko Ministra wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Stosownie do art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu. Skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Należy przy tym mieć na uwadze, co już wspominano, że w ramach postępowania w tym trybie, ocenie podlegają jedynie czynności typu wykonawczego dokonane przez organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania, pod kątem ich zgodności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Zgodnie z art. 7 u.p.e.a. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. W kontrolowanej sprawie organ egzekucyjny zawiadomieniami z 23 lipca 2015 r. o numerach od [...] do [...] zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. tj. zajęcie wynagrodzenia za pracę w [...] . Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone Zobowiązanemu 4 sierpnia 2015 r. Dłużnikowi zajętej wierzytelności przedmiotowe zawiadomienie doręczono również 4 sierpnia 2015 r. W odpowiedzi [...] . pismem z 17 sierpnia 2015 r. poinformowała, że wynagrodzenie jakie posiada [...] nie podlega zajęciu, ponieważ jest równe najniższemu wynagrodzeniu. Do zajęcia wynagrodzenia za pracę wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę", który na dzień dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 655). Oceniając prawidłowość przeprowadzonej czynności egzekucyjnej w postanowieniu Ministra zasadnie wskazano, iż została ona dokonana z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 72 u.p.e.a. Zgodnie z art. 72 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu. Zgodnie z § 4 pkt 1 powołanego art. 72 jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu do pracodawcy zawiadamia się również zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia. Zakwestionowana przez pełnomocnika Zobowiązanego czynność egzekucyjna została dokonana zawiadomieniem spełniającym wymogi określone w art. 67 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zastosowanie środka egzekucyjnego było, więc zgodne z przepisami prawa regulującymi tę kwestię. W zaskarżonym postanowieniu Ministra prawidłowo odniesiono się też do zarzutu braku rozpoznania istoty sprawy zauważając, że w ramach postępowania wszczętego skargą na czynność egzekucyjną z (...) sierpnia 2015 r. (wraz z dołączonym pełnomocnictwem z tego samego dnia dla profesjonalnego pełnomocnika) badaniu podlegała tylko prawidłowość dokonania przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę zawiadomieniami z 23 lipca 2015 r. o numerach od [...] do [...] oraz zgodność tej czynności egzekucyjnej z przepisami prawa. Organ nadzoru w prowadzonym postępowaniu nie badał natomiast zasadności innych podnoszonych w tej skardze zarzutów, m.in. niedopuszczalności postępowania czy też braku podstawy ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W zaskarżonym postanowieniu Ministra Finansów wyjaśniono również Skarżącemu, że podnoszone w zażaleniu kwestie winny być przedmiotem odrębnych postępowań np. postępowania w sprawie zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 § 6 pkt 3 u.p.e.a. czy też umorzenia postępowania zgodnie z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Słusznie wskazano przy tym, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialno-prawne stanowiące podstawę ewentualnego uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. W ramach postępowania egzekucyjnego Strona posiada ochronę prawną na każdym jego etapie. Stąd zagadnienia mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 34 u.p.e.a lub 59 u.p.e.a. Prawidłowo poinformowano przy tym Zobowiązanego, że postępowanie skargowe nie może być traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia w ramach, którego można skutecznie podnosić także kwestie podlegające rozpoznaniu w odrębnych trybach postępowania. Przy tym ogólna reguła postępowania określona w art. 19 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, co również wyklucza rozstrzyganie w szerszym zakresie niż przewidziany dla danego trybu postępowania. Zasadnie zauważono również, iż organ nadzoru w przedmiotowej sprawie prawidłowo dokonał oceny czynności egzekucyjnej badając, czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego, organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących zastosowanie tego środka. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia prawa majątkowego zawiadomieniami z 23 lipca 2015 r. o numerach od [...] do [...] stanowiącego wynagrodzenie w [...] . naruszono przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja z wynagrodzenia za pracę. Zaskarżone postanowienie Ministra zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym wyjaśniono podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia, przy czym nie ograniczono się jedynie do powołania konkretnego przepisu, lecz zawarto także umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa i wykazano związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie właściwie oceniono stan faktyczny oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie naruszając zasady prawdy obiektywnej. Sąd stoi na stanowisku, że Skarżącemu reprezentowanemu przez profesjonalnego pełnomocnika w sposób wyczerpujący wyjaśniono przyczyny braku możliwości rozpoznania podniesionej materii umorzenia z urzędu wcześniej prowadzonych postępowań egzekucyjnych wskazując jaki jest właściwy tryb postępowania w tym zakresie. Zatem za chybiony należy uznać podnoszony w skardze zarzut braku poddania ocenie kwestii prawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego Podobnie argumenty pełnomocnika Strony dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jak i Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności pozostają niezasadne. W skardze Strona formułuje też zarzuty naruszenie przepisów art. 40 § 2 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 7-8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez "doręczanie pism w sprawie bezpośrednio Stronie zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi od 2009 r." Są to okoliczności, które nie były podnoszone uprzednio ani w skardze na czynność egzekucyjną, ani w zażaleniu. Z uzasadnienia skargi można wnioskować, że nowo podnoszony zarzut dotyczy pominięcia pełnomocnika przy doręczaniu odpisów tytułów wykonawczych nr od [...] do [...] i od [...] do [...] i zawiadomień o zajęciu z dnia 23 lipca 2015 r. o numerach od [...] do [...] . Sąd wyjaśnia zatem, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego ciążących na nim obowiązków. Postępowanie to polega na stosowaniu określonych środków przymusu, które skierowane są do majątku zobowiązanego. Zatem zarówno o wszczęciu egzekucji jak i stosowaniu środków przymusu przez organ egzekucyjny zobowiązany powinien być informowany bezpośrednio przez ten organ, a nie przez pełnomocnika. Z tych też względów w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania wysłanie odpisów tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu wynagrodzenia za pracę nastąpiło bezpośrednio na wskazany w tytule wykonawczym adres Zobowiązanego a nie pełnomocnika. Jednocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tejże ustawy nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oznacza, że przepisy te mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełnić, a nie modyfikować ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie ma ono przy tym jednolitego charakteru i w rezultacie przepisy kodeksu mogą być stosowane bez żadnych zmian w ich dyspozycji, mogą być stosowane ze zmianami, a mogą też w ogóle nie mieć zastosowania, przede wszystkim z uwagi na ich bezprzedmiotowość lub sprzeczność z przepisami dotyczącymi egzekucji administracyjnej. Przepis art. 32 k.p.a., stanowiący, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania, niewątpliwie ma zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy jednak mieć na uwadze, iż czynności podejmowane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wynikające z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają charakter szczególny i wymagają osobistego działania zobowiązanego. Kwestionowana czynność polegająca na doręczeniu odpisów tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu jest czynnością, która bez wątpienia wyłącza udział pełnomocnika. Zajęcie wynagrodzenia za pracę Zobowiązanego jest czynnością organu egzekucyjnego skierowaną bezpośrednio do majątku zobowiązanego, w wyniku której dochodzi do zajęcia praw zobowiązanego, przysługujących mu w związku z zawarciem umowy z pracodawcą . Ponadto należy zauważyć, iż przepis art. 72 u.p.e.a. regulujący tryb postępowania organu egzekucyjnego przy dokonywaniu zajęcia wynagrodzenia za pracę w § 4 powołanego artykułu jednoznacznie stanowi, że organ egzekucyjny ma obowiązek doręczenia zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę i odpisu tytułu wykonawczego, o ile wcześniej nie został doręczony, bezpośrednio zobowiązanemu. Doręczenie zatem odpisów zawiadomień o zajęciu wynagrodzenia za pracę i odpisów tytułów wykonawczych pełnomocnikowi ustanowionemu w 2009 r. nie byłoby wobec treści wskazanych przepisów i przedstawionej argumentacji działaniem prawidłowym. Znamienne, że składając skargę na czynność egzekucyjną Zobowiązany ani nie korzystał z pomocy pełnomocnika ustanowionego w 2009 r. i nie powoływał się na ówcześnie udzielone pełnomocnictwo. Żaden z zarzutów skargi nie wskazuje na konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego roztsrzygnięcia. Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.