II OZ 387/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2017 r. w zakresie odrzucenia skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 680/16 ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - P.p.s.a., odrzucił skargę M. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 grudnia 2016 r. skarżący został wezwany odpowiednio do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł i do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy, bądź nadesłanie odpisu skargi zawierającej własnoręczny, oryginalny podpis. W obu zarządzeniach wskazano termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącemu w dniu 4 stycznia 2017 r., zatem termin do uiszczenia wpisu i podpisania skargi upłynął z dniem 11 stycznia 2017 r. W zakreślonym terminie skarżący uiścił wpis od skargi, ale jej nie podpisał. Zaistniała zatem podstawa do odrzucenia skargi przewidziana w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Wskazał, że w dniu 4 stycznia 2017 r. doręczono mu tylko dwa pisma, tj. odpowiedź na skargę Wojewody [...] i zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wbrew ustaleniom Sądu wśród pism nie było wezwania do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego odpisu. Należy zatem uznać, że skarżący nie został wezwany do podpisania skargi. Ocena Sądu pierwszej instancji jest, w ocenie skarżącego, błędna, bo zakłada nieracjonalne zachowanie M. K., który z jednej strony uiszcza wpis od skargi, a z drugiej - świadomie (bo zdaniem Sądu otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych) nie uzupełnia tych braków, by skarga została odrzucona. Taki sposób postępowania przeczy zdrowemu rozsądkowi i pośrednio świadczy o tym, że drugie z wezwań (do podpisania skargi) nie zostało skarżącemu doręczone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga jako pierwsze pismo skarżącego w postępowaniu sądowym powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 46 § 1 i 2 P.p.s.a., a ponadto zawierać elementy określone w art. 57 § 1 P.p.s.a. – właściwe tylko dla tego szczególnego pisma procesowego. Jednym z wymogów formalnych skargi jest, aby zawierała ona podpis osoby wnoszącej skargę, a w przypadku wniesienia jej przez pełnomocnika – jego podpis z załączeniem do skargi pełnomocnictwa. Brak podpisu skargi należy traktować jako brak formalny, który może być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 grudnia 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2016r. nr [...] poprzez podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy bądź nadesłanie odpisu skargi zawierającego własnoręczny, oryginalny podpis - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. 14). Przy pismach z tej samej daty, tj. 9 grudnia 2016 r. wysłano do skarżącego odpis odpowiedzi na skargę (k. 15) i odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 grudnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (k. 16). Wszystkie powyższe pisma zostały skarżącemu doręczone w jednej przesyłce w dniu 4 stycznia 2017 r., czego dowodem jest potwierdzenie odbioru (k. 17), z którego wynika, że przesyłka zawierała także wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie albo nadesłanie podpisanego własnoręcznie odpisu. Potwierdzenie to stanowi dokument urzędowy, a zatem jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Argumentacja zawarta w zażaleniu nie stanowi podstawy do podważenia powyższego dokumentu. Z tych przyczyn nie można uznać za trafne twierdzenia skarżącego o niewezwaniu go do podpisania skargi. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji ustalił prawidłowo, że wezwanie do uzupełnienia braku skargi poprzez jej podpisanie albo nadesłanie podpisanego odpisu zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 stycznia 2017 r., ale brak ten w zakreślonym terminie (tj. do 11 stycznia 2017 r.) nie został uzupełniony, co uzasadniało zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i odrzucenie skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.