VI SAB/Wa 27/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2016 r. sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w rozpoznaniu wniosku o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niezalegania z opłatą abonamentową 1. zobowiązuje Krajową Radę Radiofonii i Telewizji do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] grudnia 2014 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz R. B. kwotę 100 (słownie sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 2 czerwca 2016 r. R. B. (dalej również jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej również jako "organ" lub "KRRiT") polegającą na nierozpoznaniu złożonego przez niego w dniu [...] grudnia 2014 roku wniosku o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niezalegania z opłatą abonamentową. Skarżący wniósł jednocześnie o zobowiązanie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do wydania aktu lub dokonania czynności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Stan sprawy przedstawia się następująco: Pismem z dnia [...] grudnia 2014 roku skarżący zwrócił się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z wnioskiem o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niezalegania z opłatą abonamentową. W uzasadnieniu wskazał, że wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, w trakcie którego zwrócił się do Poczty Polskiej S. A. o przesłanie mu potwierdzenia zawiadomienia o nadanym numerze identyfikacyjnym odbiornika telewizyjnego. W odpowiedzi operator pocztowy powiadomił skarżącego, że nie został zobligowany do wysyłania korespondencji w postaci zawiadomień o nadaniu numeru identyfikacyjnego listem poleconym. Zdaniem skarżącego stanowisko powyższe jest błędne, ponieważ rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) Poczta Polska S. A. została zobowiązana do zawiadamiania o nadaniu posiadaczom odbiorników numerów identyfikacyjnych, stanowiących dowód zarejestrowania tych odbiorników, z czym został powiązany obowiązek wnoszenia opłat za ich używanie. Skarżący we wniosku wskazał, że brak skutecznej informacji o nadaniu numeru identyfikacyjnego jest równoznaczny z brakiem rejestracji odbiornika i równocześnie brakiem obowiązku wnoszenia opłat za jego używanie. W tej sytuacji skarżący wniósł o ustalenie, że nie zalega z opłatą abonamentową. Pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. organ, działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej też jako k.p.a.), wezwał skarżącego do sprecyzowania w terminie 7 dni złożonego przez niego pisma poprzez wskazanie, czy pismo to jest wystąpieniem z wnioskiem o umorzenie lub rozłożenie zaległości w płatności opłat abonamentowych na raty. Organ wyjaśnił, że nieusunięcie braku wniosku w terminie zakreślonym przez organ administracji powoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący podkreślił, że domaga się rozstrzygnięcia, iż nie zalega z opłatą abonamentową za odbiornik telewizyjny. Wskazał ponadto na popełniony przez organ błąd w dacie jego pisma. Następnie organ pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. w oparciu o przepis art. 64 § 2 k.p.a. wezwał ponownie skarżącego do sprecyzowania w terminie 7 dni złożonego przez niego pisma. Organ zwrócił się o sprecyzowanie przez skarżącego prośby i wystąpienie z wnioskiem o umorzenie lub rozłożenie zaległości w płatności opłat abonamentowych na raty. Organ pouczył skarżącego, że nieusunięcie braku wniosku w terminie zakreślonym przez organ administracji powoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Skarżący w odpowiedzi wyjaśnił, że domaga się rozstrzygnięcia o niezaleganiu przez niego z opłatą abonamentową. Podkreślił, że jego zdaniem Poczta Polska S. A. pełni jedynie rolę inkasenta a rolę organu podatkowego pełni KRRiT. Dlatego też do tego organu zwrócił się z wnioskiem o rozstrzygnięcie, że opłata abonamentowa w jego przypadku jest nienależna. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. organ, w oparciu o przepis art. 9, art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zawiadomił skarżącego, że w związku z nieusunięciem w ciągu 7 dni braków we wniosku w sprawie zaległości w płatności opłat abonamentowych poprzez sprecyzowanie swojej prośby i wystąpienie z wnioskiem o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych albo z wnioskiem o rozłożenie ww. zaległości na raty, pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Dodatkowo organ wyjaśnił, że kwestie wnoszenia opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych regulują przepisy ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych ustawa nakłada na wszystkich użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Organ poinformował przy tym, że jedynym organem odpowiedzialnym za pobieranie opłat abonamentowych oraz kontrolę obowiązku wykonywania rejestracji odbiorników jest operator wyznaczony tj. Poczta Polska S.A. Do ustawowych obowiązków Poczty Polskiej S.A. należy m.in.: rejestrowanie odbiorników rtv, przyjmowanie dokumentów uprawniających do zwolnienia od opłat abonamentowych oraz oświadczeń o spełnieniu warunków do korzystania z tych zwolnień, prowadzenie ewidencji zwolnień od opłat abonamentowych oraz oświadczeń, pobieranie opłat za używanie niezarejestrowanych odbiorników oraz występowanie do właściwych organów z żądaniem wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Obowiązujące przepisy nie wskazują KRRiT jako organu wyższego stopnia nad Pocztą Polską S.A. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie posiada ustawowych uprawnień do sprawowania kontroli nad działalnością operatora wyznaczonego oraz nie pośredniczy w sporach pomiędzy abonentami a ww. instytucją. Na podstawie art. 10 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczeniu w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe. Pismem z dnia [...] września 2015 roku skarżący, powołując się na przepis art. 37 ust. 1 k.p.a., wezwał KRRiT do usunięcia naruszenia prawa poprzez nieterminowe załatwienie wniosku w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia o niezaleganiu z opłatą abonamentową. Wskazał, że pomimo upływu terminu do rozpatrzenia złożonego przez niego podania, o którym mowa w art. 35 k.p.a., do dnia skierowania do organu przedmiotowego wezwania, nie została wydana decyzja w sprawie. W odpowiedzi organ pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r., opisując dotychczasowy przebieg postępowania, poinformował skarżącego, że nie jest organem właściwym w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] grudnia 2014 roku. Tym samym wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa uznać należy za bezzasadne. W dniu 2 czerwca 2016 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji polegającą na nierozpoznaniu złożonego przez niego w dniu [...] grudnia 2014 roku wniosku o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niezalegania z opłatą abonamentową. Skarżący wniósł jednocześnie o zobowiązanie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do wydania aktu lub dokonania czynności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W pierwszej kolejności wskazał, że skarga na bezczynność dotyczy niepodjęcia czynności, pozostającej poza kognicją KRRiT. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1204), kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe tj. Poczta Polska S.A. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 5 tej ustawy, uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej m.in. obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego. Biorąc pod uwagę powyższe, podmiotem właściwym w zakresie wydania rozstrzygnięcia odnośnie braku zaległości w dokonywaniu opłat abonamentowych jest Poczta Polska S.A. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji podkreśliła nadto, że w sytuacji, gdy skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, do której załatwienia nie jest właściwy organ, któremu strona zarzuca bezczynność, skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2016 r., poz. 718, dalej też jako "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotowa kontrola Sądu w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmuje orzekanie na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W ujęciu art. 37 § 1 k.p.a. wniesienie skargi na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania będzie dopuszczalne po złożeniu zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., a w wypadku braku organu wyższego stopnia – po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżący skierował do organu w dniu 8 września 2015 roku wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w oparciu o przepis art. 37 § 1 k.p.a., czym wyczerpał stosowny tryb postępowania. Podkreślenia wymaga przy tym, że terminy przewidziane w przepisie art. 53 p.p.s.a. nie dotyczą skargi na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Skargę taką można zatem wnieść w każdym czasie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia lub po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. m.in. A. Kabat /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2013, komentarz do art. 53 p.p.s.a.; podobnie: M Jagielska, A. Wiktorowska i P. Wajda /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015 i cyt. tam orzecznictwo; tak również: m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OZ 893/13). Przechodząc do merytorycznej oceny skargi R. B. na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, Sąd doszedł do wniosku, że zasługuje ona na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Na wstępie należy zauważyć, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy nie załatwia on sprawy w terminach wskazanych w art. 35 § 1 – 3 k.p.a., ani nie wykonuje czynności o których mowa w art. 36 k.p.a. Zgodnie z powołanymi przepisami załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Art. 35 § 1 k.p.a. nakłada na organ mający załatwić sprawę obowiązek działania bez zbędnej zwłoki. Powyższą powinność należy rozumieć jako ogólną wskazówkę dotyczącą załatwiania wszystkich spraw w postępowaniu administracyjnym w taki sposób, aby nie tylko dochować terminów zakreślonych w kodeksie, ale również – w miarę możliwości – sprawy załatwiać w krótszych terminach. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący zwrócił się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z wnioskiem o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niezalegania z opłatą abonamentową. W ocenie skarżącego brak skutecznej informacji o nadaniu mu numeru identyfikacyjnego jest równoznaczny z brakiem rejestracji odbiornika i równocześnie brakiem obowiązku wnoszenia opłat za jego używanie. Dlatego też wniósł o ustalenie, że nie zalega z opłatą abonamentową. Organ w odpowiedzi dwukrotnie wezwał skarżącego do sprecyzowania przez niego wniosku poprzez wskazanie, że zwraca się z wnioskiem o umorzenie lub rozłożenie zaległości w płatności opłat abonamentowych na raty. Skarżący konsekwentnie wyjaśniał w odpowiedzi na kierowane przez organ wezwania, że domaga się rozstrzygnięcia o niezaleganiu przez niego z opłatą abonamentową. Wyraźnie wskazywał przy tym, że jego zdaniem Poczta Polska S. A. pełni jedynie rolę inkasenta a rolę organu podatkowego pełni KRRiT i to ten organ jest władny w zakresie rozstrzygnięcia, że opłata abonamentowa w jego przypadku jest nienależna. Organ tymczasem zawiadomił skarżącego, że w związku z nieusunięciem braków we wniosku w sprawie zaległości w płatności opłat abonamentowych poprzez sprecyzowanie swojej prośby i wystąpienie z wnioskiem o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych albo z wnioskiem o rozłożenie ww. zaległości na raty, pozostawił w oparciu o przepis art. 64 § 2 k.p.a. przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 64 § 1 k.p.a. jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Jeżeli natomiast podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2). Istotnym jest, że powołanie się przez organ na treść art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (por. G. Łaszczyca, Komentarz do art. 64 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2010 i powołane tam stanowisko judykatury oraz doktryny; R. Suwaj, Judycjalizacja postępowania administracyjnego, 1.3., Oficyna 2009). Natomiast w niniejszej sprawie, powołując się na treść art. 64 § 2 k.p.a., organ zażądał w istocie nie usunięcia braków formalnych podania, ale modyfikacji przez skarżącego stanowiska co do merytorycznej zawartości tego wniosku. Z treści obydwu wezwań organu bezsprzecznie wynika bowiem, że żądał od skarżącego zmiany swojego żądania poprzez wskazanie, że dotyczy ono wniosku o umorzenie lub rozłożenie zaległości w płatności opłat abonamentowych na raty. W ocenie Sądu taki zakres żądania skierowany przez organ do skarżącego przekraczał ewidentnie zakres jego kompetencji wynikających z art. 64 § 2 k.p.a. Okoliczność, że skarżący konsekwentnie wskazywał, iż domaga się rozstrzygnięcia o niezaleganiu przez niego z opłatą abonamentową, i nie chciał zmienić swojego żądania, nie mogła być traktowana jako brak formalny wniosku, skutkujący pozostawieniem podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Z kolei bezpodstawne pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej, właściwy w sprawie, której dotyczy podanie, pozostaje bezczynnym i na tę jego bezczynność służy skarga do sądu administracyjnego. Organ winien bowiem w niniejszej sprawie nadać bieg podaniu skarżącego stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego żądanie wszczęcia postępowania w sprawie wymaga załatwienia jej w formach przewidzianych przez przepisy postępowania administracyjnego, tj.: a/ nadanie sprawie biegu i wydanie rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej, b/ przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego (art. 61a k.p.a.), c/ przez niezwłocznie przekazanie podania do organu właściwego (art. 65 § 1 k.p.a.) d/ przez wydanie postanowienia o zwrocie podania, gdy w sprawie właściwy jest sąd powszechny (art. 66 § 3 k.p.a.). Na wymienione powyżej postanowienia stronie służy zażalenie, a tym samym są one zaskarżalne do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Brak załatwienia podania przez wydanie decyzji lub postanowienia, o jakim mowa w art. 61a k.p.a., art. 65 § 1 k.p.a., bądź w art. 66 § 3 k.p.a. przesądza o bezczynności organu administracji publicznej. Z taką też sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. W sytuacji, w której działanie organu polegające na pozostawieniu podania bez rozpoznania, będące w sprzeczności z normą art. 64 § 2 k.p.a. nie może zostać uznane jako wywołujące skutek prawny, organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania podania skarżącego. Na marginesie zauważyć należy, że z uzasadnienia pisma organu z dnia [...] sierpnia 2015 r. wynika, że jego zdaniem, jedynym organem odpowiedzialnym za pobieranie opłat abonamentowych oraz kontrolę obowiązku wykonywania rejestracji odbiorników jest operator wyznaczony tj. Poczta Polska S.A. Jednakże do czasu wydania ewentualnego postanowienia o przekazaniu skargi strony do organu właściwego, postępowanie organu będzie nosiło charakter bezczynności. W myśl art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zaś przekazanie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wyżej powołana norma prawna wprowadziła wymóg co do formy, w jakiej nastąpić ma przekazanie wniosku do właściwego organu. Stąd więc przekazanie według właściwości można uznać za dokonane w sposób skuteczny tylko wtedy, gdy organ przekazujący dokonał tej czynności w formie postanowienia. W przeciwnym razie doszłoby bowiem do sytuacji pokrzywdzenia strony postępowania. Pozbawiono by ją możliwości weryfikacji poprawności działania organu przekazującego. Nie sposób bowiem oderwać się od tego, iż omawiane postanowienie o przekazaniu, jest zaskarżalne. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest fakt, że organ administracji pośrednio sugeruje skarżącemu Pocztę Polską S. A. jako organ właściwy, unikając jednakże wydania stosownego postanowienia przekazującego podanie. W świetle powyższego, uznając, iż organ dopuścił się bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 p.p.s.a. We wskazanym w wyroku terminie organ winien zaś ocenić, czy on, czy też inny organ będzie właściwy w sprawie opisanej przez skarżącego w podaniu. Następnie, stosownie do wysnutych konkluzji, jeśli organ stwierdzi swą niewłaściwość, wyda stosowne postanowienie o przekazaniu skargi do organu właściwego, lub nada podaniu odpowiedni bieg. Jednocześnie, zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie bezczynność KRRiT miała charakter rażący, bowiem organ od wpływu podania skarżącego z dnia [...] grudnia 2014 r. do chwili obecnej nie rozpoznał wniosku strony. Taki sposób procedowania organu stoi w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Fakt ten w sposób oczywisty rażąco naruszał prawo strony do załatwienia sprawy zgodnie z normami prawa (art. 7 k.p.a.). Sąd doszedł natomiast do przekonania, że wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. jest w niniejszej sprawie niecelowe, bowiem skarżący nie wnosił o jej wymierzenie, a jej celem (zgodnie z treścią skargi) jest uzyskanie rozstrzygnięcia w sprawie. Tym samym wobec zobowiązania KRRiT do rozpoznania wniosku skarżącego odpada przymuszający charakter grzywny. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, wymierzenie grzywny organowi administracji było niecelowe. Z tych wszystkich powodów oraz w oparciu o ww. art. 149 § 1 pkt 1 i 1a w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów orzeczono z kolei na podstawie art. 200 i 205 § 1 zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a.