VI SA/Wa 1302/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. z siedzibą w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić, K. z siedzibą w S. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi Skarżąca, K. r z siedzibą w S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z [...] maja 2016 r., Nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego w W. Wnosiła o uchylenie decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zarzucała naruszenia prawa materialnego - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 1450 ze zm.; dalej ustawa o skok) oraz przepisów postępowania - art. 7 i art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 123 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 23.; dalej k.p.a.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Po wniesieniu skargi, sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2013 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a). W szczególności sąd bada, czy skargę wniósł podmiot określony w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Stosownie bowiem do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast zgodnie z § 2 uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z powyższej regulacji prawnej wywieść należy, iż wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości. Oznacza to, że postępowanie może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Legitymacja skargowa jest zatem jednym z elementów przesądzających o dopuszczalności skargi. Oceniając wniesioną przez skarżącą skargę, należy uznać ją za niedopuszczalną z uwagi na brak po stronie skarżącej legitymacji skargowej. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy o skok. Zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku powstania groźby zaprzestania spłacania zobowiązań przez kasę lub Kasę Krajową lub jeżeli zarząd kasy lub Kasy Krajowej nie przekaże programu postępowania naprawczego zgodnie z art. 72a i art. 72b albo gdy realizacja tego programu okaże się nieskuteczna, Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego. W myśl art. 73 ust. 6 ustawy o skok, od decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 1 tej ustawy, rada nadzorcza kasy lub Kasy Krajowej może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji. W myśl art. 50 § 2 p.p.s.a. prawo dopuszcza podmiotowe określenie podstaw skargi w drodze ustaw szczególnych. Taką normą o walorze lex specialis jest art. 73 ust. 6 ustawy o skok. Przepis ten, określa tryb zainicjowania przeprowadzenia kontroli legalności rozstrzygnięć Komisji Nadzoru Finansowego, wydanych w oparciu o art. 73 ust. 1 ustawy o skok, przez sąd administracyjny, wskazując, iż podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego jest wyłącznie rada nadzorcza kasy lub Kasy Krajowej dla której ustanowiono zarządcę komisarycznego. W ocenie Sądu, ustawodawca, mając na uwadze potrzebę ochrony stabilności rynku finansowego i bezpieczeństwa środków zgromadzonych na rachunkach spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, celowo ograniczył krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Stosując to ograniczenie pozbawił inne organy kasy i Kasy Krajowej dla której ustanowiono zarządcę komisarycznego oraz organy innej spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej uprawnienia do zaskarżenia tego typu decyzji. Tożsama regulacją została zastosowana przez ustawodawcę w ustawie Prawo Bankowe (art. 145 ust. 4). Prezentowane na gruncie ww. przepisu stanowisko doktryny jednoznacznie wskazuje, iż prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji o ustanowieniu zarządcy komisarycznego w banku przysługuje wyłącznie radzie nadzorczej banku (por. A. Skoczylas, Zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji o ustanowieniu zarządu komisarycznego banku - wybrane zagadnienia, Pr. Bank. 2001, nr 1, s. 90-94.). Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie, podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na decyzje o ustanowieniu zarządcy komisarycznego W. jest wyłącznie Rada Nadzorcza W. Zważywszy, że istnienie uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, a skarżąca takiej legitymacji nie posiada, wniesioną przez nią skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na postawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.