II OSK 2286/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody K.-P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 4/17 w sprawie ze skargi Wojewody K.-P. na uchwałę Rady Gminy w Ś. z dnia 27 maja 2016 r. nr ... w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 4/17 oddalił skargę Wojewody K.-P. na uchwałę Rady Gminy w Ś. z 27 czerwca 2016 r. nr ... w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Ś. obejmującego miejscowości: L., L., O. N. oraz Ś. Sąd I Instancji uznał, nie doszło do naruszenia art. 17 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. tj. z 2017r., poz. 1073 ze zm.; dalej upzp) skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności ww. planu miejscowego. Kluczowe znaczenia ma bowiem ta okoliczność, że projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 14 marca 2016 r. do 13 kwietnia 2016 r. tj na okres 29 dni. Okres ten przekraczał zatem określony w minimalny okres wyłożenia projektu planu. W związku z tym brak zachowania terminu 7-dniowego między zawiadomieniem o wyłożeniu planu do publicznego wglądu nie miał wpływu na legalność zaskarżonej uchwały. Wojewoda K.-P. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 17 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 1 upzp poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że brak zachowania terminu 7-dniowego między zawiadomieniem o wyłożeniu planu do publicznego wglądu, w stosunku do dnia faktycznego wyłożenia tego planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu nie stanowi naruszenia trybu sporządzenia planu miejscowego. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. Zarzut skargi kasacyjnej jest całkowicie nieuzasadniony. Należy wyjaśnić, że w świetle art. 28 ust. 1 upzp nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. Jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, w przedmiotowej sprawie okres wyłożenia projektu planu, dawał możliwość każdemu zainteresowanemu na zapoznanie się z projektem planu w wymaganym ustawowo okresie 21 dni tj. od 21 marca do 11 kwietnia 2016 r. licząc od daty zawiadomienia dokonanego 14 marca 2016 r. Istotną okolicznością jest również to, że było to drugie wyłożenie projektu planu, na skutek uwzględnienia uwag właściciela jednej z nieruchomości, a okres wyłożenia projektu planu umożliwił przeprowadzenie publicznej dyskusji nad proponowanymi rozwiązaniami. Trudno zatem byłoby racjonalnie wskazać, że powoływane w skardze kasacyjnej uchybienie natury formalnej miało jakikolwiek wpływ na treść samego planu i miałoby skutkować stwierdzeniem jego nieważności. W świetle powyższego stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 17 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 1 upzp, uznając , że naruszenie trybu sporządzenia planu nie miało znamion "istotnego naruszenia". Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.