II SA/Rz 1508/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym -skargę oddala- Przedmiotem skargi A.W. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr L.dz. [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym, wydana w następującym stanie sprawy. Komendant Powiatowy Policji w L. rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku z dnia 16 czerwca 2016 r., odmówił A.W. zaliczenia do stażu pracy, od którego jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od 22 marca 1986 r. do 14 października 1988 r. W podstawie prawnej powołał art. 6a i 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2015 r, poz. 355 ze zm., dalej "u.o P.") oraz § 4 ust. 1 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości otrzymywania uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 roku nr 152 poz. 1732 ze zm., dalej "rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r.") oraz § 1 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. nr 100 z 2002 roku poz. 913 ze zm.). W ocenie organu wnioskodawca nie spełnia kryteriów domownika będących warunkiem wliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym do stażu wskazanych w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 50 poz. 291 ze zm.). Warunkiem uznania za domownika wedle tej regulacji było wykonywanie stałej pracy w gospodarstwie rolnym. Tymczasem pobieranie przez wnioskodawcę we wskazanym wyżej okresie nauki w szkole średniej poza miejscem zamieszkania wyłączało spełnienie tej przesłanki i oznaczało, że praca wnioskodawcy mogła mieć więc tylko charakter doraźny, a wnioskodawca mógł świadczyć jedynie pomoc w pracach rolniczych w wolnym czasie. W odwołaniu od przedmiotowego rozkazu personalnego A.W. zarzucił organowi I instancji przewlekłość postępowania, brak zawarcia w pouczeniu o odwołaniu podstawy prawnej o przysługujących uprawnieniach, wadliwość postępowania dowodowego, nieobiektywizm i stronniczość. Zakażoną w niniejszej sprawie decyzją Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 99 ust. 1 i 2 u.o P. prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przy czym z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Stosownie do art. 101 ust 1 i 2 u.o P. wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie z art. 106 ust. 3 u.o P. prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje. Oznacza to, że ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat dotyczy wyłącznie czynnego policjanta, natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. W przedmiotowej sprawie zgodnie z rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2016 r. Komendanta Powiatowego Policji w [...] A.W. został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 u.o.p. z dniem 19 sierpnia 2016 r. Powyższy rozkaz personalny jest ostateczny, wobec czego wymieniony nie posiada już statusu policjanta. W kontekście powyższego brak jest podstaw do orzekania przez organ administracji publicznej w zakresie przyznania bądź odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym, a zatem postępowanie w tym przedmiocie stało się bezprzedmiotowe. A.W. nie mógłby po zwolnieniu ze służby zostać mianowany na wyższe stanowisko służbowe, czy uzyskać podwyżki dodatku służbowego, nawet gdyby postępowania w tych sprawach zostały wszczęte jeszcze przed rozwiązaniem z nim stosunku służbowego. W przedmiotowej sprawie, przesłanka umorzenia postępowania zaistniała w czasie jego trwania, organy orzekające w sprawie, powinny jednak wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny, który istnieje w dniu orzekania. Prowadzenie przez organ odwoławczy postępowania administracyjnego, mogącego skutkować wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania A.W. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie jest bezprzedmiotowe, a ewentualna decyzja w tej sprawie byłaby niewykonalna w dniu jej wydania. Zmiany te organ II instancji miał obowiązek uwzględnić, co uczynił przez zastosowanie w sprawie art. 138 § pkt 2 (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") Na marginesie organ odwoławczy podał, że analiza obowiązującego stanu prawnego prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy zaliczenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego za okres pracy w indywidulanym gospodarstwie rolnym. Organ I instancji biorąc po uwagę § 5 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. stanowić mógł podstawę do wydania decyzji o odmowie przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego w tytułu wysługi lat. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A.W. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 35 § 1 - 3 k.p.a. w z w. z art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa - w sposób sprzeczny z literalnym brzmieniem art. 6 k.p.a., poprzez niezałatwienie przez organ I instancji sprawy, która mogła być rozpatrzona w okresie pełnienia służby, w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania - niezwłocznie, nie później niż w ciągu miesiąca od zainicjowania postępowania, następnie przez nieuwzględnienie zarzutów A.W. zawartych w jego odwołaniu z dnia 28 lipca 2016 r., a dotyczących okresu rozpoznawania sprawy z jego wniosku przez organ I instancji, w konsekwencji poprzez prowadzenie przez organ I instancji postępowania w sposób, który nie budzi zaufania jego uczestników do władzy publicznej, co w efekcie doprowadziło do umorzenia postępowania przed organem I instancji; - art. 7, art. 77 § 1, art. 79 i art. 80 k.p.a. poprzez gromadzenie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z przepisami prawa oraz nierozpatrzenie zebranego materiału w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji; - 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, podczas gdy rozstrzygnięcie w sprawie było istotne dla otrzymania nagrody jubileuszowej, wymiaru świadczenia emerytalnego i innych należności finansowych pobieranych przez skarżącego. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie tj.: art. 117 u.o P., który stanowi, że policjantowi po zwolnieniu ze służby przysługuję świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, co oznacza, że skarżący zachował wszelkie uprawnienia związane z uposażeniem mimo zwolnienia ze służby. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie rozstrzygania przez organ. Sąd administracyjny może uwzględnić skargę tylko wówczas gdy dopatrzy się naruszenia przepisów prawa w stopniu określonym przez art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 287, poz. 1687) zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. Stosownie do treści art. 99 ust. 2 cyt. ustawy policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenie pieniężne określone w ustawie z tytułu pełnienia służby. Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Natomiast zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Przepis ten wskazuje w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustaleniami składników uposażenia dotyczą osób, które są funkcjonariuszami policji. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji , że skarżący został z dniem [...] sierpnia 2016 r. zwolniony rozkazem personalnym nr [...] ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, a więc od tego dnia nie posiada statusu policjanta. Ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego dotyczy wyłącznie policjanta czynnego, gdyż to policjantowi przysługuje uposażenie. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba ubiegająca się o jego wzrost pozostaje. W ocenie Sądu Komendant Wojewódzki Policji prawidłowo uznał, że na skutek zmiany sytuacji prawnej i faktycznej związanej ze stosunkiem służbowym skarżącego postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 K.p.a. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że umorzenie postępowania ma miejsce wtedy gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest sprawa administracyjna, tak więc postępowanie jest bezprzedmiotowe wówczas, gdy sprawa, która miała być załatwiona decyzją administracyjną nie miała tego charakteru przed datą wszczęcia postępowania lub utraciła ten charakter w jego toku (M. Jaśkowska, A. Wróbel w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego). W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygania w danej sprawie. Skoro w tej sprawie w toku postępowania doszło do zmiany stanu faktycznego zasadnym było wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Z tych względów na zasadzie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.