II SA/Sz 113/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Barbara Gebel, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Ł. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Burmistrza Miasta S. z dnia [...]. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1, art. 113 § 1, art. 126, art. 127 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) dalej: "K.p.a." oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1659), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu zażalenia Ł. S. reprezentowanego przez pełnomocnika K. S. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie sprostowania oczywistych omyłek w decyzji nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zawieszenia prawa do świadczeń z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zakup żywności w okresie od 1 października 2016 r do 31 grudnia 2016 r w miesięcznej wysokości po [...] zł. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, iż: "Postanowieniem opisanym na wstępie organ I instancji sprostował oczywiste omyłki w swojej decyzji z dnia [...] r. nr [...] w ten sposób że; - w wierszu 10 zamiast oraz art. 163 K.p.a., z urzędu’ powinno być oraz art. 163 K.p.a., po zakończeniu postępowania wyjaśniającego objętego pismem [...] z dnia [...] r. z urzędu’, - w wierszu 22 zamiast zasiłku celowego na żywność w okresie od 1.10.2016 r. do 31.12.2016 r. powinno być zasiłku celowego na żywność w okresie od 1.10.2016 r. do 31.12.2016 r. w miesięcznej wysokości po [...] zł, - w wierszu 37 zamiast ’pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego’ powinno być ’pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na zakup żywności’. Jak wynika z analizy sprawy organ zaskarżonym postanowieniem sprostował oczywiste omyłki w swojej decyzji wymagające sprostowania, które powstały podczas wykonywania czynności służbowych. Kolegium zważa, iż art. 113 K.p.a. daje podstawę do prostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz oczywistych omyłek w wydanych decyzjach powstałych np. podczas przepisywania na komputerze. Uznając, iż wymienione omyłki wystąpiły w decyzji i wymagały sprostowania co organ uczynił w swoim postanowieniu – orzeczono jak w sentencji". Na powyższe postanowienie pełnomocnik Ł. S. – K. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne dokonują kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W myśl art. 135 P.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w którym został wydany zaskarżony akt lub czynność. Sąd uwzględnia skargę i eliminuje z obrotu zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza iż zobowiązany jest ocenić całościowo zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Przedmiotem skargi jest postanowienie, którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji przez Burmistrza Miasta S. (Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej), w którym organ ten z urzędu sprostował oczywiste – w jego ocenie – omyłki w jego decyzji z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zawieszenia prawa Ł. S. do świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zakup żywności. W postanowieniu tym organ I instancji powołał się na art. 113 § 1 K.p.a., który stanowi, iż organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. Oczywistą omyłką pisarską może być też widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub sformułowanie czy też widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Widoczne opuszczenie wyrazu powinno być po prostu zauważalne przy czytaniu danego aktu. Niedopuszczalne jest – w trybie sprostowania aktu - dopisywanie całych sformułowań, niezależnie od tego czy ma to wpływ na treść prostowanej decyzji, czy też nie. Zaskarżone postanowienie zawiera dwa takie całkowicie dopisane sformułowania o treści: "1) po zakończeniu postępowania wyjaśniającego objętego pismem [...] z dnia [...] r." (w wierszu 10 – przy wskazaniu podstawy prawnej decyzji), 2) w miesięcznej wysokości po [...]zł. Dopisków tych w żadnym wypadku nie można uznać za sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a. Nie są to braki widoczne, wynikające z przeoczenia autora danego tekstu. Wskazuje raczej na przeredagowanie tekstu, do czego art. 113 § 1 K.p.a. nie daje podstawy. Nie jest też dopuszczalna zmiana określenia świadczenia - jak dotycząca wiersza 37 – z "zasiłku stałego" na "zasiłek celowy na zakup żywności". Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę na spowodowaną niewłaściwą redakcją i starannością nieczytelności zaskarżonego postanowienia – np. brak wyróżnienia – co jest cytatem z postanowienia organu I instancji (dlatego Sąd przytoczył ten tekst w całości), a także oceny prawnej zasadności zawartych w postanowieniu I instancji "sprostowań". W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 113 § 1 K.p.a., wobec czego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rażące naruszenie prawa jest bowiem w świetle art. 156 K.p.a. przesłanką nieważności decyzji (postanowienia).