VI SA/Wa 2192/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [....] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zmiany oznaczenia partii artykułów rolno-spożywczych oddala skargę W dniach [...] i [...] kwietnia 2016 r. Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...], na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli artykułów rolno - spożywczych z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej wyrobów spirytusowych w Zakładzie Produkcyjnym w [...], należącym do firmy [...] S.A. z siedzibą w [...]. Podczas kontroli zakwestionowano oznakowanie wyrobu spirytusowego o nazwie: [...],[...] szt. butelek nr partii [...], z uwagi na zamieszczenie na etykiecie produktu napisu "z trzciny cukrowej". W związku z powyższym, w dniu [...] maja 2016 r. Wojewódzki Inspektor JHARS w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nakazu przeznakowania partii produktu o nazwie [...] 37,5% obj., wyprodukowanej [...] lutego 2016 r., oznaczonej nr partii [...]. Pismem z dnia [...] maja 2016 r., Wojewódzki Inspektor JHARS w [...] zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania dowodowego w ww. sprawie. W dniu [...] czerwca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor JHARS działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 29 ust. 3 w zw. Z art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych, wydał decyzję administracyjną znak: [...], nakazującą przeznakowanie produktu "[...]", poprzez usunięcie z etykiety artykułu napisu "z trzciny cukrowej". Od ww. decyzji organu wojewódzkiego, pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła odwołanie w terminie określonym w k.p.a. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] działając na podstawie - art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 21 i art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (Dz. U. z 2015 r., poz, 678 z późn. zm.), w związku z: art. 7 ust. 1 lit. a i c, ust. 2 lit. j rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na lemat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/49Ó/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/200 (Dz. U. L 304 z 22.11.2011, str. 18 z późn. zm.), art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (Dz.U. z 2015 r., poz. 678 z późn. zm.), art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, z późn. zm.), art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 3), art. 4, załącznik II pkt 1 rozporządzenia nr 110/2008 w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie rady (EWG) nr 1576/89 (Dz. Urz. UE L 39 z 13 lutego 2008 r. str. 16 z późn. zm.) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wskazał, że zgodnie z art. 2 lit. j rozporządzenia 1169/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) w sprawie przekazywania konsumentowi informacji na temat żywności, "etykietowanie" oznacza wszelkie napisy, dane szczegółowe, znaki handlowe, nazwy j marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do danego-środka spożywczego i umieszczone na wszelkiego rodzaju opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, opasce lub pierścieniu towarzyszącym takiej żywności lub odnoszącym się do niej. Nieprawidłowe oznakowanie narusza art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, który stanowi, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno – spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Organ podkreślił, że jakość handlowa, w myśl! art. 3 pkt 5 ustawy o jakości, to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Oznakowanie artykułów rolno-spożywczych jest istotnym elementem jakości handlowej. Obowiązkiem producenta jest wprowadzanie do obrotu produktów oznakowanych zgodnie z przepisami, w sposób rzetelny i niewzbudzający wątpliwości konsumenta. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych. GIJHARS podkreślił, że jak stanowi art. 4 rozporządzenia nr 110/2008 w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie rady (EWG) nr 1576/89, napoje spirytusowe są sklasyfikowane w kategorie zgodnie z definicjami zadartymi w załączniku II. Zgodnie z załącznikiem II pkt 1 ww. rozporządzenia, rum to: - napój spirytusowy wytwarzany wyłącznie w drodze fermentacji alkoholowej i destylacji melasy lub syropu wytwarzanego w procesie produkcji cukru trzcinowego albo ż samego soku z trzciny cukrowej, destylowany do poniżej 96 % obj. celem nadania destylatowi dostrzegalnych specyficznych organoleptycznych właściwości rumu; lub - napój spirytusowy wytwarzany wyłącznie w drodze fermentacji alkoholowej i destylacji soku z trzciny cukrowej, posiadający właściwości zapachowe specyficzne dla rumu oraz zawartość substancji lotnych równą lub wyższą niż 225 gramów w hektolitrze alkoholu 100 % obj. Napój ten może być wprowadzany do obrotu z wyrazem "rolniczy" określającym nazwę handlową "rum", której towarzyszy którekolwiek z oznaczeń geograficznych francuskich departamentów zamorskich oraz Regionu Autonomicznego Madery zarejestrowane w załączniku III. Główny Inspektor JHARS podkreśli, iż ww. przepis prawa zastrzega nazwę "rum" dla produktów wytworzonych wyłącznie z trzciny cukrowej. W przedmiotowej sprawie producent, poprzez zamieszczenie na opakowaniu informacji o wytworzeniu przedmiotowej partii rumu z trzciny cukrowej sugerował konsumentowi, że dany środek spożywczy posiada szczególne właściwości, które wyróżniają go spośród produktów konkurencyjnych firm. Taka praktyka wprowadza konsumenta w błąd, tym samym narusza postanowienia artykułu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1169/2011, który to przepis zabrania podawania informacji sugerujących, że produkt ma szczególne właściwości podczas gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki mają takie właściwości. Normami prawa o charakterze ogólnym, zajmującymi się wprowadzaniem konsumentów w błąd jest między innymi ustawa z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. W rozumieniu art. 5 ust. 1 ww. ustawy, praktykę rynkową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli działanie w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy (w tym, także zakupu), której inaczej by nie podjął. Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie prawdziwych informacji w sposób mogący wprowadzać w błąd (art. 5 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym), co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Organ II instancji podkreślił, iż wszystkie informacje znajdujące się w pobliżu nazwy produktu mają zasadniczą znaczenie dla wyboru konsumenta. Zarówno objętość trunku, jego moc, nazwa, oraz deklaracje zamieszczone przy nazwie (w tym przypadku "z trzciny cukrowej") stanowią wizytówkę producenta i wpływają na wybór konsumenta. Stosownie do powyższego, Główny Inspektor JHARS uznał, iż deklaracja dotycząca źródła surowcowego produktu ma strategiczne znaczenie dla wyboru konsumenta oraz posiada zdolność kierowania zachowaniami rynkowymi kupujących. Główny Inspektor JHARS wskazał, iż dokonując wyboru spośród kilku produktów z tej samej grupy asortymentowej, gdzie na etykiecie jednego produktu zostanie zamieszczona deklaracja surowcowa, konsument może wyszczególnioną cechę odebrać jako wyjątkową, świadczącą o lepszej jakości, co bezpośrednio wpłynie na jego decyzje zakupowe. W odniesieniu do twierdzenia strony, że producenci napojów alkoholowych umieszczają w nazwach produktu określenie "rum", mimo iż artykuł ten nie spełnia wymagań dla tego rodzaju asortymentu, organ wskazał, że nie jest to argument, który w jakikolwiek sposób mógł wpłynąć na przebieg postępowania prowadzonego w sprawie skarżącej spółki. Producent, jako profesjonalista, powinien wprowadzać swoje produkty do obrotu tylko i wyłącznie wtedy, gdy spełniają one wymagania jakości handlowej. Łamanie prawa żywnościowego przez inne podmioty działające na rynku spożywczym, na co wskazywała strona odwołująca, nie jest usprawiedliwieniem dla wprowadzania na rynek żywności nie spełniającej wymagań przepisów o jakości handlowej. Ponadto, decyzje wydane przez organy Inspekcji dotyczą ustaleń konkretnej kontroli w odniesieniu do konkretnych partii artykułów rolno-spożywczych, dlatego też powoływanie się na produkty innych przedsiębiorców jest niezasadne. Główny Inspektor JHARS przyznał, ze rum w Polsce rzeczywiście nie należy do produktów spożywanych powszechnie znanych. Nie daje to jednak możliwości naruszania przepisów prawa poprzez wyszczególnianie cech produktu, które są typowe dla całego asortymentu. Organ podkreślił, iż konsument w przeciwieństwie do producenta, nie jest zobligowany do znajomości prawa żywnościowego i rzeczywiście może nie posiadać wiedzy, iż rum to napój alkoholowy o wysokiej zawartości alkoholu wytwarzany ze sfermentowanego soku z trzciny cukrowej, koncentratu tego soku lub melasy. Jednakże w sytuacji, gdy nieświadomy konsument podejdzie do sklepowej półki i wśród 10 butelek rumu różnych firm natrafi na jedyną etykietę opatrzoną informacją "z trzciny cukrowej", mógłby taką deklarację zinterpretować jako obietnicę lepszej jakości oraz potraktować przedmiotowy produkt jako wyjątkowo, szczególny. Organ wskazał, iż producent nie ma obowiązku edukowania społeczeństwa w zakresie obowiązującego dla danego asortymentu doboru surowcowego, czy tez stosowanych technologii. Nadrzędną rolą producenta jest bowiem dostarczanie produktu bezpiecznego oraz nie wprowadzającego konsumenta w błąd. Główny Inspektor zaznaczył, iż zakwestionowana informacja, wskazana na etykiecie przedmiotowej partii rumu ma nie tylko hipotetyczny, lecz również realny wpływ na wybór konsumenta. Zdaniem organu, oprócz ceny, mocy trunku oraz aspektów graficznych, rumy stojące na sklepowych półkach nie wyróżniają się niczym szczególnym w stosunku do artykułów z tego samego asortymentu, zatem pojawienie się deklaracji surowcowej, stanowi realną przynętę na konsumenta. W przedmiotowej sprawie zakwestionowana informacja znajdowała się na froncie opakowania, tuż pod nazwą produktu - była wyeksponowana, wyróżniona. Przy znakowaniu artykułów rolno-spożywczych, producent każdorazowo powinien poznać obowiązujące regulacje prawne dla danego asortymentu. Organ podkreślił, że nazwa "rum" została zdefiniowana, dlatego przed przystąpieniem do projektowania etykiety pod kątem marketingowym należy przeanalizować możliwości prezentacji produktu w taki sposób, aby nie naruszał on przepisów prawa. W tych okolicznościach organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania, uznał, że decyzja organu I instancji w przedmiocie nakazu zmiany oznakowania produktu - była zasadna. W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora JHARS z dnia [...] sierpnia 2016 r, [...] S.A. z siedzibą w [...] zarzuciła decyzji naruszenie: 1. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: - poczynienie ustaleń faktycznych nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, - brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, na których organ II instancji oparł się przy ustalaniu stanu faktycznego oraz wskazanie wadliwego uzasadnienia prawnego, czym Główny Inspektor JHARS naruszył zasadę prawdy obiektywnej i uniemożliwił skarżącej weryfikację zaskarżonej decyzji, - brak wyczerpującego rozpoznania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i jego dowolną, błędną ocenę skutkującą przyjęciem, że oznakowanie produktu [...] jest nieprawidłowe; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1169/2011, art. 8 ust. 1, art. 16 oraz art, 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002 poprzez ich nieprawidłową interpretację skutkująca ich niewłaściwym zastosowaniem w sytuacji, gdy oznakowanie produktu [...] spełniało wymagania w zakresie jakości handlowej i nie wprowadzało konsumenta w błąd przez sugerowanie szczególnych właściwości tego produktu. Strona wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, a także o umorzenie postępowania administracyjnego w całości, - zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Główny Inspektor JHARS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Zgodnie natomiast z art. 2 lit. j rozporządzenia 1169/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) w sprawie przekazywania konsumentowi informacji na temat żywności, "etykietowanie" oznacza wszelkie napisy, dane szczegółowe, znaki handlowe, nazwy j marek, ilustracje lub symbole odnoszące się do danego środka spożywczego i umieszczone na wszelkiego rodzaju opakowaniu, dokumencie, ulotce, etykiecie, opasce lub pierścieniu towarzyszącym takiej żywności lub odnoszącym się do niej. Nieprawidłowe oznakowanie narusza art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, który stanowi, że wprowadzane do obrotu artykuły rolno – spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Należy podkreślić, że oznakowanie artykułów rolno-spożywczych jest istotnym elementem jakości handlowej. Obowiązkiem producenta jest wprowadzanie do obrotu produktów oznakowanych zgodnie z przepisami, w sposób rzetelny i niewzbudzający wątpliwości konsumenta. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych. Jak stanowi art. 4 rozporządzenia nr 110/2008 w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie rady (EWG) nr 1576/89, napoje spirytusowe są sklasyfikowane w kategorie zgodnie z definicjami zadartymi w załączniku II. Zgodnie z załącznikiem II ww. rozporządzenia, rum to wyłącznie napój spirytusowy wytwarzany z trzciny cukrowej (jej produktów). W przedmiotowej sprawie producent, poprzez zamieszczenie na opakowaniu informacji o wytworzeniu przedmiotowej partii rumu z trzciny cukrowej sugerował konsumentowi, że dany środek spożywczy posiada szczególne właściwości, które wyróżniają go spośród produktów konkurencyjnych firm, gdy tymczasem każdy rum jest wytwarzany z trzciny cukrowej. Taka praktyka wprowadza konsumenta w błąd, tym samym narusza postanowienia artykułu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1169/2011, który to przepis zabrania podawania informacji sugerujących, że produkt ma szczególne właściwości podczas gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki mają takie właściwości. Sąd podkreśla, że normami prawa o charakterze ogólnym, zajmującymi się ewentualnym wprowadzaniem konsumentów w błąd jest między innymi ustawa z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. W rozumieniu art. 5 ust. 1 ww. ustawy, praktykę rynkową uznaje się za wprowadzającą w błąd, jeżeli działanie w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy (w tym, także zakupu), której inaczej by nie podjął. Wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności rozpowszechnianie prawdziwych informacji w sposób mogący wprowadzać w błąd (art. 5 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym), co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Skarżący podał informację o pochodzeniu przedmiotowego rumu z trzciny cukrowej tak jak gdyby byłoby to coś szczególnego i mogło wywołać u konsumentów wrażenie, że produkt posiada szczególne właściwości. Trzeba zauważyć, że wszystkie informacje znajdujące się w pobliżu nazwy produktu mają zasadniczą znaczenie dla wyboru konsumenta. Deklaracja dotycząca źródła surowcowego produktu ma strategiczne znaczenie dla wyboru konsumenta oraz posiada zdolność kierowania zachowaniami rynkowymi kupujących. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że dokonując wyboru spośród kilku produktów z tej samej grupy asortymentowej, gdzie na etykiecie jednego produktu zostanie zamieszczona deklaracja surowcowa, konsument może wyszczególnioną cechę odebrać jako wyjątkową, świadczącą o lepszej jakości, co bezpośrednio wpłynie na jego decyzje zakupowe. Sąd stwierdza, że skarżący (producent), jako profesjonalista, powinien wprowadzać swoje produkty do obrotu tylko i wyłącznie wtedy, gdy spełniają one wymagania jakości handlowej. Sąd zgadza się ze stwierdzeniem, ze rum w Polsce rzeczywiście nie należy do produktów spożywanych powszechnie znanych. Nie daje to jednak możliwości naruszania przepisów prawa poprzez wyszczególnianie cech produktu, które są typowe dla całego asortymentu. Kkonsument w przeciwieństwie do producenta, nie jest zobligowany do znajomości prawa żywnościowego i rzeczywiście może nie posiadać wiedzy, iż rum to napój alkoholowy o wysokiej zawartości alkoholu wytwarzany ze sfermentowanego soku z trzciny cukrowej, koncentratu tego soku lub melasy. W sytuacji jednak, gdy nieświadomy konsument dokonuje wyboru w sklepie i wśród kilku butelek rumu różnych firm natrafi na jedyną etykietę opatrzoną informacją "z trzciny cukrowej", może taką deklarację zinterpretować jako gwarancję lepszej jakości oraz potraktować przedmiotowy produkt jako wyjątkowy podczas gdy o żadnej wyjątkowości nie można tu mówić. Sąd pragnie podkreślić, iż zakwestionowana informacja, wskazana na etykiecie przedmiotowej partii rumu może mieć nie tylko hipotetyczny, lecz również realny wpływ na wybór konsumenta. Rumy stojące na sklepowych półkach nie wyróżniają się niczym szczególnym w stosunku do artykułów z tego samego asortymentu, zatem pojawienie się deklaracji surowcowej, stanowić może realną przynętę dla konsumenta. W tych okolicznościach organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania, zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie konieczne było nakazanie zmiany oznakowania produktu. W świetle powyższego nie można zgodzić się z zarzutami strony skarżącej, że organ administracji nie uwzględnił argumentów strony, a tym bardziej, że nie wziął pod uwagę dowodów w sprawie. Wydane decyzje zapadły po wszechstronnym i wnikliwym zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy. Organ odwoławczy wyczerpująco ustosunkował się do wszystkich zarzutów strony, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko i opierając je na konkretnych przepisach prawa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.