I SA/Sz 98/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi C. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od lipca do grudnia 2013 r. oraz od stycznia do grudnia 2014 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. (zwane dalej "organem II instancji") zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. (zwanego dalej "organem I instancji") określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości [...] współwłaścicielom: D. J., E. M., I. J. i Cz. M. w kwocie [...] zł za poszczególne miesiące od lipca 2013 r. do grudnia 2014 r. Zasadnicze ustalenia faktyczne i prawne przedstawiają się następująco: Organ I instancji w piśmie z dnia 7 listopada 2013 r. wezwał I. J. i D. J. do przedłożenia deklaracji ustalającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za ww. nieruchomość. Osoby wezwane poinformowały, że wezwania zostały skierowane do niewłaściwych osób, bowiem gospodarowaniem odpadami komunalnymi na terenie nieruchomości nr [...] w W. w całości zajmuje się osoba prawna o nazwie Fundacja – [...] (dalej zwana "Fundacją"). Z wydruku z rejestru gruntów wynikało natomiast, że właścicielami działki nr [...] i [...] w W. są: D. J., E. M., Cz. M. i I. J. Na wymienionej nieruchomości posadowione były dwa budynki, tj. budynek mieszkalny i budynek produkcyjny, usługowy i gospodarczy dla rolnictwa. Na podstawie zebranego materiału dowodowego (informacji uzyskanych od współwłaścicieli nieruchomości, informacji [...] sp. z o.o., wydruku z KRS dotyczącego Fundacji, zaświadczenia zameldowania na pobyt stały z dnia 1 kwietnia 2015 r., protokołu oględzin nieruchomości z dnia 21 kwietnia 2015 r., odpowiedzi prezesa Fundacji, postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] r.) organ I instancji decyzją z dnia [...] r. znak [...] określił D. J., E. M. i I. J. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne miesiące od lipca 2013 r. do grudnia 2014 r. Równocześnie organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie ustalenia takiej opłaty wobec Cz. M., uznając je za bezprzedmiotowe, w związku z ustaleniem, że nie zamieszkuje on na terenie przedmiotowej nieruchomości. W odwołaniu od decyzji D. J., E. M. oraz I. J. wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania wobec nich jako współwłaścicieli nieruchomości i nakazanie prowadzenia postępowania wobec Fundacji. Organ II instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, organ stwierdził m.in., że mając na uwadze fakt, iż D, J., E, M, oraz I, J, są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości oraz tam zamieszkują, to zgodnie z przytoczonym przepisem są uznawani przez ustawę za osoby podlegające regulacjom tej ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, że właściciele przedmiotowej nieruchomości nie wywiązali się z obowiązku złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zatem organ I instancji był uprawniony do wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości tej opłaty i wydania w tym zakresie decyzji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości [...] zł za każdy miesiąc, po ustaleniu, że na terenie przedmiotowej nieruchomości zamieszkuje 10 osób, a odpady zbierane są w sposób nieselektywny. Również prawidłowo wskazano, że opłata w wysokości [...] zł za każdy miesiąc obowiązuje od lipca 2013 r. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutu odwołania, że w sprawie powinien być zastosowany § 4 ww. uchwały nr [...], uznając m.in. za niewystarczające twierdzenie zobowiązanych, iż opłaty zostały zawyżone w związku z nieprzebywaniem na nieruchomości niektórych osób - bez poparcia tych treści dowodami, czy też wskazaniem, które osoby nie przebywały na nieruchomości i w jakim okresie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie D. J., E. M. i I. J. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego i nakazanie ponownego rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 71/16 uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd wskazał m.in., że organy prawidłowo ustaliły, że stroną postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi na przedmiotowej nieruchomości są jej współwłaściciele, a nie Fundacja - wskazywana przez Skarżących. Z niespornych ustaleń faktycznych sprawy wynikało, że przedmiotowa nieruchomość jest zamieszkała, a więc odnoszą się do niej ww. przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm., zwanej dalej: "u.c.p.g."). oraz postanowienia ww. uchwał Rady Miejskiej w W. dotyczące nieruchomości "zamieszkałych". Niesporne było też, że współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości są: D. J., I. J., E. M. i Cz. M. Sąd wskazał, że z przytoczonych przepisów u.c.p.g. wynikało, że wszelkie obowiązki związane z odpadami komunalnymi powstającymi na tej nieruchomości obciążały jej współwłaścicieli. Co istotne w sprawie, obowiązki takie nie są uzależnione od faktu, czy współwłaściciel zamieszkuje na nieruchomości – co wynika np. z art. 6i pkt 1 i art. 6m ust. 1 u.c.p.g. Zatem, nawet w sytuacji, gdy na nieruchomości zamieszkałej nie mieszka żaden z jej współwłaścicieli, powyższe obowiązki będą ich obciążać. Odnosząc te stwierdzenia do okoliczności faktycznych sprawy, Sąd zauważył, że organ I instancji umorzył postępowanie wobec Cz. M. po ustaleniu, że nie zamieszkuje on na terenie przedmiotowej nieruchomości. Organ ten ani organ odwoławczy, akceptujący takie rozstrzygnięcie, nie wyjaśniły w decyzjach podstaw prawnych tego rozstrzygnięcia. Sąd uznał, że w zakresie umorzenia postępowania wobec ww. współwłaściciela decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 2 pkt 4 i art. 6h u.c.p.g., mającym wpływ na wynik sprawy. Sam fakt jego niezamieszkiwania na terenie przedmiotowej nieruchomości nie zwalniał bowiem takiego współwłaściciela z obowiązków nałożonych ustawą. Zarazem – we wskazanym zakresie - decyzje te naruszają również w sposób istotny art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 roku, poz. 613, ze zm. - zwanej dalej: "o.p."). W uzasadnieniach tych decyzji nie wyjaśniono bowiem podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia (z ewentualnym wskazaniem czy także inne okoliczności faktyczne miały wpływ na to rozstrzygnięcie). W pozostałym zakresie Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego co do sposobu ustalenia wysokości opłaty, stosując przy tym prawidłowo postanowienia § 1 i § 2 ust. 1 ww. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W., ustalające wysokość tej opłaty w zależności od liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość i stawki miesięcznej opłaty ([...] zł od mieszkańca – za odpady zbierane nieselektywnie). Sąd wskazał, że w ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni ww. ocenę prawną. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] r. znak: [...] r. określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości [...], gm. W., współwłaścicielom: D. J., E. M., I. J. oraz Cz. M. w kwocie [...] zł za poszczególne miesiące od lipca 2013 r. do grudnia 2014 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ wskazał, że wszelkie obowiązki związane z odpadami komunalnymi, powstającymi na nieruchomości objętej postępowaniem obciążają jej współwłaścicieli i nie są one uzależnione od faktu czy współwłaściciel zamieszkuje na nieruchomości, co wynika z art. 6i pkt 1 i art. 6m ust. 6 "u.c.p.g.". Zatem nawet w sytuacji, gdy na nieruchomości nie mieszka żaden z jej współwłaścicieli, powyższe obowiązki będą ich obciążać. Od decyzji organu I instancji Cz. M. w piśmie z dnia 2 października 2016 r. wniósł odwołanie, żądając zwolnienia go z ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości [...], zarówno za lata poprzednie, jak i bieżący rok oraz lata następne. Ponadto od ww. decyzji odwołał się również E. M. Strona stwierdziła, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem procedury, polegającym na wadliwym ustaleniu stron postępowania, albowiem od dnia 5 marca 2016 r. nie jest już współwłaścicielem tej nieruchomości. Organ II instancji decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że stroną postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi na przedmiotowej nieruchomości są jej współwłaściciele. Stwierdził, że Fundacja nie może być uznana za podmiot władający nieruchomością (o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.), gdyż żaden dowód zebrany przez organ I instancji albo przedstawiony przez współwłaścicieli nie potwierdził tej okoliczności. Również zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie tylko nie potwierdzają tej okoliczności, lecz przeciwnie, przeczą stanowisku stron. Uwzględniając brzmienie przepisów art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6c, art. 6f ust. 1, art. 6d ust. 1, art. 6h, art. 6i pkt 1, art. 6j ust. 1, art. 6c ust. 2, art. 6k ust. 1 i 3, art. 61 ust. 1, art. 6m ust. 1 i ust. 2, art. 6n ust. 1, art. 6o, art. 6q u.c.p.g., organ wskazał, że w dniu 1 lipca 2013 r. wprowadzony został nowy sposób gospodarowania odpadami w gminach, a także nowy sposób pobierania opłat za odbiór odpadów - co w szczególności wynika z art. 6c ust. 1, art. 6f ust. 1, art. 6h i art. 6i u.c.p.g. Załączona do akt sprawy umowa na odbiór odpadów zawarta w dniu 18 lutego 2013 r. nie odpowiada zatem nowym wymogom prawnym i nie może stanowić podstawy do uznawania Fundacji za podmiot władający nieruchomością. Ponadto umowa ta była zawarta jedynie na okres od 25 lutego do 30 czerwca 2013 r., a zatem w żaden sposób nie mogła stanowić dowodu dla ustalenia podmiotu obowiązanego do ponoszenia przedmiotowych opłat na rzecz gminy po dniu 1 lipca 2013 r. Również powoływana przez strony tzw. umowa barterowa, zawarta przez nich z Fundacją nie mogła mieć żadnego wpływu na ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za obowiązki nałożone przepisami u.c.p.g. - co prawidłowo wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Organ stwierdził, że z niespornych ustaleń faktycznych sprawy wynika zatem, iż przedmiotowa nieruchomość jest zamieszkała, a więc odnoszą się do niej ww. przepisy u.c.p.g. oraz postanowienia uchwał Rady Miejskiej w W. dotyczące nieruchomości zamieszkałych. Niesporne było też ustalenie, że współwłaścicielami nieruchomości są: D. J., I. J., E. M. i Cz. M. Z przytoczonych przepisów u.c.p.g. wynikało zatem, że wszelkie obowiązki związane z odpadami komunalnymi, powstającymi na tej nieruchomości, obciążają jej współwłaścicieli. Co istotne w sprawie, obowiązki takie nie są uzależnione od faktu, czy współwłaściciel zamieszkuje na nieruchomości - co wynika np. z art. 6i pkt 1 i art. 6m ust. 1 u.c.p.g. Zatem, nawet w sytuacji, gdy na nieruchomości zamieszkałej nie mieszka żaden z jej współwłaścicieli, powyższe obowiązki będą ich obciążać. W petitum skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Cz. M. wskazał, że jest to decyzja obiektywnie niekorzystna dla niego i zasługuje na negatywną ocenę moralną, która prowadzi do uznania jej za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego. Ocena decyzji, że wszelkie obowiązki związane z odpadami komunalnymi spadają solidarnie na wszystkich współwłaścicieli jest nieprawidłowa i krzywdząca, a zmuszanie go do spłaty nie jego zobowiązań narusza jego prawa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r., na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd połączył sprawę o sygn. akt I SA/Sz 98/17 i sprawę I SA/Sz 99/17 dotyczącą skargi [...] na zaskarżoną decyzję do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga okazała się bezzasadna, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Przedmiotem rozpatrywanej sprawy podatkowej jest określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi orzeczone na podstawie przepisów u.c.p.g. Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 4 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym zaskarżoną decyzją), przez "właścicieli nieruchomości" rozumie się także "współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością". W myśl art. 6c tej ustawy: "1. Gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. 2. Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.". Zgodnie natomiast z art. 6f ust. 1 u.c.p.g.: "Wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiera z przedsiębiorcą odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, wybranym w drodze przetargu, o którym mowa w art. 6d ust. 1, umowę na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości.". Stosownie do art. 6h: "Właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.". W myśl art. 6i pkt 1 omawianej ustawy: "Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: 1) w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec;". Ponadto, zgodnie z art. 6j ust. 1: "W przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub 3) powierzchni lokalu mieszkalnego - oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1. 3. W przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. 4. W przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 1, a w części nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi sumę opłat obliczonych zgodnie z ust. 1-3.". [pominięto niemające znaczenia w sprawie ust. 2 i 5]. W myśl art. 6k ust. 1 i 3 u.c.p.g.: "Rada gminy, w drodze uchwały: 1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy; 2) ustali stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności. [pominięto ust. 2]. 3. Rada gminy określi niższe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny.". Stosownie do art. 6l ust. 1 u.c.p.g., rada gminy określa też, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, termin, częstotliwość i tryb uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę warunki miejscowe. Zgodnie z art. 6m ust. 1 i 2: "Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. 2. W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana.". W myśl art. 6n ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., rada gminy określa ponadto, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji. Zgodnie natomiast z art. 6o tej ustawy: "W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze". Ponadto, w myśl art. 6q u.c.p.g., w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne jest, że będąca przedmiotem sporu kwestia określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości [...] w kwocie [...] zł za poszczególne miesiące od lipca 2013 r. do grudnia 2014 r. była już przedmiotem rozpoznania przed tutejszym Sądem, który wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 71/16 uchylił zaskarżoną wówczas (dotyczącą spornej kwestii) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. i decyzję organu I instancji ją poprzedzającą. Wyrok ten nie został zaskarżony i jest wyrokiem prawomocnym. W związku z powyższym Sąd rozpoznając przedmiotowy spór jest związany zapadłym w niniejszej sprawie, powyższym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Natomiast zgodnie z art.170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazać należy też, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2014 r., III SA/Gl 889/14, CBOSA). WSA w Szczecinie w wiążącym obecnie Sąd wyroku o sygn. akt I SA/Sz 71/16, dokonał jednoznacznej oceny prawnej, iż stroną postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi na przedmiotowej nieruchomości są jej współwłaściciele. Jednocześnie uznał, iż niesporne jest, że współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości są: D. J., I. J., E. M. i Cz. M. WSA wyraził też pogląd, że z przepisów u.c.p.g. wynika, iż wszelkie obowiązki związane z odpadami komunalnymi powstającymi na tej nieruchomości obciążają jej współwłaścicieli, a obowiązki takie nie są uzależnione od faktu, czy współwłaściciel zamieszkuje na nieruchomości – co wynika np. z art. 6i pkt 1 i art. 6m ust. 1 u.c.p.g. Nadto WSA we wskazanym wyroku I SA/Sz 71/16 uznał, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego co do sposobu ustalenia wysokości opłaty, stosując przy tym prawidłowo postanowienia § 1 i § 2 ust. 1 ww. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W., ustalające wysokość tej opłaty w zależności od liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość i stawki miesięcznej opłaty ([...] zł od mieszkańca – za odpady zbierane nieselektywnie). Jak już zatem wyjaśniono, Sąd obecnie rozpoznając sprawę związany jest treścią wyroku I SA/Sz 71/16, w świetle którego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji zarzuty Cz. M., że ocena, iż wszelkie obowiązki związane z odpadami komunalnymi spadają solidarnie na wszystkich współwłaścicieli jest nieprawidłowa i krzywdząca, a zmuszanie go do spłaty nie jego zobowiązań narusza jego prawa. Powyższe bowiem stanowisko wprost wynika z wydanego w niniejszej sprawie uprzednio, prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie I SA/Sz 71/16, który stwierdził, że sam fakt niezamieszkiwania współwłaściciela na terenie przedmiotowej nieruchomości – w świetle przepisów u.c.p.g. – nie zwalnia bowiem takiego współwłaściciela z obowiązków nałożonych omawianą ustawą. Obecnie rolą Sądu w tej kwestii była jedynie ocena, czy organy zastosowały się do wskazanego poglądu Sądu zawartego w tym wyroku i zdaniem Sądu uczyniły to w sposób prawidłowy. Nie mniej jednak warto wskazać, iż takie ukształtowanie przez ustawodawcę zasady współodpowiedzialności wszystkich współwłaścicieli za publiczne obciążenia nieruchomości wspólnej ma w zamierzeniu ustawodawcy chronić organy i budżety podmiotów na rzecz których opłaty są pobierane przed takimi sytuacjami jak w badanej sprawie, gdzie współwłaściciele chcąc uniknąć ponoszenia opłat, argumentują, iż opłatami tymi powinni być obciążeni pozostali ze współwłaścicieli. Opłaty winni w myśl u.c.p.g. uiszczać wszyscy współwłaściciele, natomiast kwestia ich wzajemnego rozliczenia pomiędzy sobą, w sytuacji gdy jeden ze współwłaścicieli ponosi większe koszty w stosunku do ilości wytwarzanych odpadów, lub ponosi je mimo iż nie wytwarza odpadów, albowiem nie zamieszkuje na danej nieruchomości - pozostaje ich wewnętrzną sprawą. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, iż zaskarżona decyzja jest obiektywnie niekorzystna dla skarżącego Cz. M. i zasługuje na negatywną ocenę moralną, co prowadzi do uznania jej za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego. Sąd nie dokonuje bowiem oceny moralnej zaskarżonej decyzji, czy też jej zgodności z zasadami współżycia społecznego, ale z obowiązującymi normami prawa. Sąd uznał w efekcie, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego co do kręgu podmiotów zobowiązanych do uiszczania opłaty, a także co do sposobu ustalenia wysokości opłaty, stosując przy tym prawidłowo postanowienia § 1 i § 2 ust. 1 ww. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w W., ustalające wysokość tej opłaty w zależności od liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość i stawki miesięcznej opłaty Końcowo zatem wskazać należy, że badając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.