I OZ 1723/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1876/16 odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1876/16 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1876/16 (dalej postanowienie z 8 września 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej ppsa) poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 177a ppsa). Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 ppsa). W związku z tym, że skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017 r. II SA/Wa 1876/16, wniesiona przez pełnomocnika skarżącego, zawierała braki formalne, Przewodniczący Wydziału II, zarządzeniem z 3 lipca 2017 r. II SA/Wa 1876/16 (dalej zarządzenie z 3 lipca 2017 r.) wezwał pełnomocnika skarżącego kasacyjnie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez: 1. podpisanie skargi kasacyjnej; 2. złożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi, ewentualnie pełnomocnictwa procesowego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej; 3. złożenia wniosku (wraz z odpisem) o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, informując, że niewykonanie tego zarządzenia w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie nie uzupełnił wszystkich braków formalnych skargi kasacyjnej, tzn. nie złożył odpisu wniosku, co stanowi obligatoryjną podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd (k. 55-60, 62-71, 79-80 akt sądowych). Zażalenie na postanowienie z 8 września 2017 r. wniósł A. P., reprezentowany przez adw. D. T. podnosząc, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 49 § 1 w zw. z art. 176 § 2 ppsa przez odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak uzupełnienia braku formalnego w postaci dostarczenia odpisu wniosku o rozpoznanie skargi na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy w sytuacji, gdy skarżący nie był prawidłowo wezwany do złożenia odpisu. Wezwany został jedynie do podpisania skargi, złożenia pełnomocnictwa oraz jednego wniosku o rozprawie co uczynił. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 177a w zw. z art. 178 ppsa przez odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na nieuzupełniony brak formalny, w sytuacji, gdy Sąd nie dokonał prawidłowego wezwania do jego uzupełnienia (k. 87-89 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 176 § 2 ppsa poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Zgodnie z treścią art. 177a ppsa jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W myśl art. 178 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w skardze kasacyjnej złożonej przez profesjonalnego pełnomocnika A. P. nie zawarto wniosku o rozpoznanie jej na rozprawie ani oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Złożenie takiego wniosku (lub oświadczenia) stanowi jeden z warunków formalnych skargi kasacyjnej, zaś jego brak stanowi usuwalną wadliwość skargi kasacyjnej. Jednoznacznie brzmiące przepisy ustawy procesowej nie nasuwają w tym zakresie żadnych wątpliwości. Konieczność dołączenia odpisu pisma uzupełniającego w powyższym zakresie skargę kasacyjną jest konsekwencją reguły zawartej w art. 47 § 1 ppsa statuującej wymóg dołączenia do pisma strony odpowiedniej liczby załączników dla doręczenia ich stronom. W wykonaniu zarządzenia z 3 lipca 2017 r. Przewodniczącego Wydziału, pismo sądowe z 3 lipca 2017 r. kierowane do pełnomocnika skarżącego, prawidłowo zawierało wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania, przez podpisanie skargi kasacyjnej, złożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi, ewentualnie pełnomocnictwa procesowego do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz złożenie wniosku wraz z odpisem o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy – pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 178 ppsa; k. 62, 63 akt sądowych). Zatem zawierało wszelkie wymagane przepisami elementy, wskazując na podlegające uzupełnieniu braki oraz termin, w jakim należało dokonać uzupełnienia i skutki, jakie wiążą się z niedokonaniem powyższego. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie uzupełnił braki przez: podpisania skargi i złożenia pełnomocnictwa. Nie uzupełnił prawidłowo braku formalnego skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, bowiem do pisma z 31 lipca 2017 r. nie dołączył odpisu pisma zawierającego wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie (k. 64 akt sądowych). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w skardze kasacyjnej złożonej przez skarżącego nie zawarto wniosku o rozpoznanie jej na rozprawie ani oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Złożenie takiego wniosku (lub oświadczenia) stanowi jeden z warunków formalnych skargi kasacyjnej, zaś jego brak stanowi usuwalną wadliwość skargi kasacyjnej. Jednoznacznie brzmiące przepisy ustawy procesowej nie nasuwają w tym zakresie żadnych wątpliwości. Konieczność dołączenia odpisu pisma uzupełniającego w powyższym zakresie skargę kasacyjną jest konsekwencją reguły zawartej w art. 47 § 1 ppsa statuującej wymóg dołączenia do pisma strony odpowiedniej liczby załączników dla doręczenia ich stronom. W tym zakresie odpowiedniemu zastosowaniu podlega uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.12.2013 r., I OPS 13/13 (ONSAiWSA 2014/3/39), wedle której niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 ppsa, jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 ppsa, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Nie sposób przyjąć, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej kierowane do profesjonalnego pełnomocnika skarżącego mogło wprowadzić skarżącego w błąd co do skutków nieuzupełnienia braków tego pisma procesowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II pismo kierowane do pełnomocnika skarżącego zawierało wszelkie wymagane przepisami elementy, wskazując na podlegające uzupełnieniu braki; termin, w jakim należało dokonać uzupełnienia (w szczególności "c) złożenie wniosku wraz z odpisem o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy") i skutki, jakie wiążą się z niedokonaniem powyższego. Nadto pismo z 31 lipca 2017 r. zawiera sprostowanie omyłki w adresie lokalu mieszkalnego przyznanego skarżącemu, co także winno być znane uczestnikowi postępowania kasacyjnego. Biorąc zatem pod uwagę powyższe oraz to, że skarżący kasacyjnie nie uzupełnił w zakreślonym terminie braku formalnego skargi kasacyjnej przez złożenie odpisu pisma zawierającego wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie, mimo skutecznie doręczonego dnia 24 lipca 2017 r. wezwania (w trybie aviso, k. 75 akt sądowych), uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W szczególności zaskarżone postanowienie nie narusza art. 49 § 1 w zw. z art. 176 § 2 ani art. 177a w zw. z art. 178 ppsa. "Termin urlopowy" pełnomocnika skarżącego nie wpływa na bieg terminu ustawowego do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej, a konieczność składania pisma procesowego z odpowiednią liczbą odpisów jest profesjonalnemu pełnomocnikowi oczywiście znana (art. 47 § 1 ppsa). Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.