I GSK 975/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Robert Hałabis (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Op 734/14 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2015 r. (sygn. akt I SA/Op 734/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej we O. z dnia 22 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego w procedurze wywozu. Wyrok ten wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: [...] dokonał w dniu 7 września 2010 r. w formie elektronicznej zgłoszenia celnego do procedury wywozu w Urzędzie Celnym w Opolu. Zgłoszeniem objęty został towar wskazany na fakturach eksportowych VAT o nr [...] w postaci części do samochodów ciężarowych o łącznej wartości [...] euro. Zgłoszenie to zostało zarejestrowane w systemie ECS pod numerem [...] . W poz. 18 zgłoszenia obejmującej "Znaki środka transportu przy wyjściu" wskazano "K.", zaś deklarowanym przez skarżącego odbiorcą był podmiot "[...]. Jako urząd celny wyprowadzenia wskazany został Oddział Celny w M., znajdujący się we właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w P. Ostatecznym krajem przeznaczenia była Federacja Rosyjska. Urząd Celny w O. jako urząd celny wywozu otrzymał od faktycznego urzędu celnego wyprowadzenia (Oddział Celny w H. – Urząd Celny w Z.) komunikat IE 599, potwierdzający wyprowadzenie towaru objętego zgłoszeniem celnym poza obszar celny Wspólnoty. W dniu 27 marca 2012 r. Referat Kontroli Wewnętrznej Urzędu Celnego w Zamościu w związku z podejrzeniami fikcyjnego wywozu towarów przez przejście graniczne w H. przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego w Zamościu wyniki analizy dokumentów i przebiegu czynności dokonanych w Oddziale Celnym w H. dla środka przewozowego [...], w którym według deklaracji przewoźnika powinny znajdować się towary dokonującego zgłoszenia celnego [...]. Dlatego w piśmie z dnia 5 lipca 2013 r. skierowanym do organu I instancji, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. przekazał zgodnie z właściwością informację, że przy wywozie towaru wystąpiły nieprawidłowości, które wskazują, że komunikat IE 599 o wyprowadzeniu towaru poza obszar celny Wspólnoty został wygenerowany przez urząd celny wyprowadzenia (Oddział Celny w H. – Urząd Celny w Z.) bezpodstawnie, nie ma bowiem dowodów na faktyczne wprowadzenie towaru na terytorium Republiki Ukrainy, gdyż ukraińskie organy celne wskazały na brak towarów objętych procedurą wywozu oraz dotyczących tego dokumentów, gdyż na objętym procedurą środku transportowym był inny towar (bloczki betonowe). W konsekwencji Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie unieważnienia zgłoszenia celnego zarejestrowanego w systemie ECS pod numerem [...]. Jednocześnie włączył do akt sprawy pismo Naczelnika Urzędu Celnego w Zamościu z dnia 5 lipca 2013 r. wraz z załącznikami: ustaleniami i analizą Referatu Kontroli Wewnętrznej Urzędu Celnego w Z. dotyczącymi podejrzeń potwierdzenia fikcyjnego wywozu towarów poprzez przejście graniczne w H., wydrukiem dokumentów kontrolnych "[...]" Oddziału Celnego w Hrebennym, dokumentami handlowymi dla towarów bloki ścienne (pustaki) wysłanymi przez firmę "[...] towarzyszącymi wysyłce dla środka przewozowego, na którym miał znajdować się m.in. towar według zgłoszenia celnego [...], pismem Państwowej Straży Ukrainy – Departamentu Zwalczania Przemytu i Wykroczeń Celnych z dnia [...] marca 2013 r. (tłumaczenie urzędowe na język polski włączone postanowieniem z dnia 4 listopada 2013 r.), dokumentami odprawy celnej Ukraińskich Służb Celnych obejmującymi procedurę celną materiału budowlanego firmy z Kozienic. Równocześnie skarżący [...] został wezwany do przedłożenia dowodów alternatywnych potwierdzających wyprowadzenie towaru objętego procedurą wywozu na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 7 września 2010 r. W toku postępowania skarżący przedłożył kserokopię faktury eksportowej (przyłączonej do zgłoszenia celnego wywozowego o nr [...]wystawionej w dniu 7 września 2010 r. na łączną kwotę [...]euro oraz wydruk z wyciągu rachunku walutowego w Banku PKO S.A. przedsiębiorstwa "[...]", potwierdzającego wpłatę dokonaną przez [...]w dniu 17 września 2010 r. na kwotę [...]euro (opis operacji oznaczono jako "[...]"). W takich okolicznościach faktycznych Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu decyzją z dnia 26 listopada 2013 r. (nr [...]), unieważnił zgłoszenie celne [...]z dnia 7 września 2010 r. zarejestrowane w systemie ECS pod numerem [...]ponieważ na środku przewozowym I. o nr rejestracyjnym [...]przedstawionym w innym urzędzie celnym wyprowadzenia niż deklarowany w zgłoszeniu celnym, faktycznie nie było towaru objętego zgłoszeniem celnym, czyli części do samochodów ciężarowych w ilości 166 sztuk i 26 kpl. o wadze całkowitej [...]kg, a nie ma też innych dowodów na to, że towar ten opuścił obszar celny Wspólnoty. Na skutek odwołania skarżącego [...]Dyrektor Izby Celnej w Opolu decyzją z dnia 22 sierpnia 2014 r. (nr [...]) – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej jako "O.p."); art. 21a ust. 2, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2013 r. poz. 727 ze zm.); art. 59, art. 67, art. 161 ust. 1, art. 162 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307 – dalej jako: "WKC"); art. 796e ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm. – dalej jako "RWKC") – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na skutek skargi [...] (dalej jako skarżący), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2015 r., skargę tę oddalił. Podzielając ustalenia faktyczne, argumentację i wnioski organów celnych obu instancji o zaistnieniu podstaw do unieważnienia dokonanego przez skarżącego zgłoszenia celnego w procedurze wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty z dnia 7 września 2010 r. nr [...], Sąd I instancji wyjaśnił, że zakres niezbędnych ustaleń w sprawie potwierdzenia wywozu towaru poza granice celne Wspólnoty wyznaczają przepisy regulujące procedurę wywozu oraz określające także zasady dokumentowania oraz potwierdzenia faktycznego wyprowadzenia towaru poza teren Unii (art. 161-162 WKC oraz art. 788-796e RWKC). Stosownie do art. 161 ust. 1 WKC, procedura wywozu pozwala na wyprowadzenie towaru wspólnotowego poza obszar celny Unii. Dokonanie wywozu wymaga spełnienia przewidzianych dla niego formalności, z uwzględnieniem środków polityki handlowej oraz, jeśli znajdują zastosowanie, należności celnych wywozowych. Zwolnienie do wywozu udzielane jest pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu (art. 162 WKC). Szczegółowy tryb wymiany informacji pomiędzy organami celnymi w wypadku objęcia towaru procedurą wywozu poza obszar celny Unii regulują przepisy art. 796a-796e RWKC. Zgodnie z art. 796d ust. 2 RWKC, urząd celny wyprowadzenia przesyła "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" do urzędu celnego wywozu najpóźniej w dniu roboczym następującym po dniu, w którym towary opuściły obszar celny Unii. W przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami urząd celny wyprowadzenia może przesłać komunikat w późniejszym terminie. Służą temu pewne standardy natury organizacyjnej i technologicznej, polegające na uproszczaniu procedur celnych przez administracje poszczególnych państw członkowskich, w tym m.in. polegające na wykorzystaniu systemów informatycznych. Według art. 4d RWKC, organy celne mogą stosować systemy teleinformatyczne do wymiany informacji między urzędami celnymi biorącymi udział w danej procedurze. W prawie krajowym zagadnienia dotyczące dokonywania elektronicznych zgłoszeń celnych zostały unormowane w wydanym na podstawie art. 19 ustawy Prawo celne rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. Nr 94, poz. 902). W niniejszej sprawie zgłoszenie celne zostało dokonane z wykorzystaniem Systemu Kontroli Eksportu ECS. System ten umożliwia wymianę zgłoszenia wywozowego i wymianę informacji w formie elektronicznej między urzędami celnymi na terenie Unii Europejskiej. Umożliwia m.in. awizowanie wysyłki towarów do urzędu celnego granicznego i zwrotne informowanie urzędu celnego wywozu o wyprowadzeniu towarów z obszaru celnego Unii. Elektroniczne potwierdzenie wyprowadzenia towarów przesyłane z urzędu wywozu do zgłaszającego zastępuje kartę 3 SAD. W systemie tym dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium Unii jest komunikat [...], podpisany przez system ECS przy użyciu klucza do bezpiecznej transmisji danych. Komunikat [...] zawiera dane zgłoszenia z momentu zwolnienia zgłoszenia do procedury wywozu oraz informacje o potwierdzeniu wywozu lub zatrzymaniu towaru na granicy. Komunikat IE-599 jest wysyłany do zgłaszającego przez urząd celny wywozu. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w sytuacji braku możliwości udokumentowania faktu wywozu towaru poza obszar celny Unii, dopuszczalne jest przedstawienie dowodów alternatywnych potwierdzających fakt wyprowadzenia danego towaru. Zgodnie z art. 796da ust. 4 RWKC, taki dowód może stanowić w szczególności jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii; b) dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii; c) oświadczenie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny Unii; d) dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego Unii; e) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na platformy wiertnicze i produkcyjne ropy naftowej i gazu oraz turbiny wiatrowe. Stosownie do art. 796e ust. 1 lit. b) RWKC, urząd celny wywozu potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu jeżeli, w przypadkach określonych w art. 796da ust. 2, nie otrzymał w ciągu 10 dni komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia, ale jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796da ust. 4 są dostateczne. Z ustaleń faktycznych wynika, że nie budziło sporu to, iż skarżący dokonał w formie elektronicznej zgłoszenia celnego do procedury wywozu w Urzędzie Celnym w O. Zgłoszeniem objęty został towar wskazany na fakturze eksportowej VAT w postaci części do samochodów ciężarowych o łącznej wartości [...]euro. Jako nadawcę/eksportera wskazano: [...] i ten sam podmiot, a zatem skarżący, został w tym dokumencie określony jako "zgłaszający" (pkt 14). Zgodnie zaś z art. 161 ust. 5 WKC, zgłoszenie do wywozu musi zostać złożone w urzędzie celnym właściwym dla dozoru miejsca, gdzie osoba dokonująca wywozu ma swoją siedzibę lub gdzie towary zostały zapakowane do transportu wywozowego. Dla celów omawianego art. 161 ust. 5 WKC, przepisy art. 788 ust. 1 i 2 RWKC wprowadzają pojęcie "eksporter" i wskazują, że należy przez nie rozumieć osobę, na rzecz której dokonywane jest zgłoszenie i która w chwili jego przyjęcia jest właścicielem towarów lub posiada podobne prawo dysponowania nimi. Natomiast w przypadku, gdy własność lub podobne prawo do dysponowania towarami, na podstawie umowy posiada (w chwili wywozu) osoba mająca swoją siedzibę poza Wspólnotą, to za eksportera uważana jest strona umowy mająca swoją siedzibę we Wspólnocie. W świetle zatem powołanych przepisów skarżący jako eksporter dokonał w formie elektronicznej zgłoszenia celnego do procedury wywozu. Jako urząd celny wyprowadzenia wskazany został Oddział Celny w M., znajdujący się we właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w P. Ostatecznym krajem przeznaczenia była [...]. Urząd celny wywozu (OC Opole) otrzymał od faktycznego urzędu celnego wyprowadzenia (Oddział Celny w H. – Urząd Celny w Z.) komunikat IE 599, potwierdzający wyprowadzenie przedmiotowego towaru poza obszar celny Wspólnoty. Tym samym spór sprowadzał się przede wszystkim do rozstrzygnięcia, czy organy celne prawidłowo stwierdziły, że wygenerowanie takiego komunikatu nie jest wystarczające do uznania, że rzeczywiście nastąpił wywóz towaru poza obszar Wspólnoty w sytuacji, gdy nie przeprowadzono rewizji celnej odprawianego towaru, a z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynikało, że towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie opuścił obszaru celnego Wspólnoty. W ocenie Sądu pierwszej instancji komunikat IE 599 wskazujący, że towar objęty zgłoszeniem celnym opuścił obszar celny Wspólnoty, nie ma przesądzającego znaczenia dla stwierdzenia wywozu towaru w sytuacji, gdy istnieją wiarygodne dowody potwierdzające, że do takiego wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty nie doszło. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 O.p., organy celne mają prawo ocenić, czy wygenerowany komunikat IE 599 w konfrontacji z innymi dowodowymi zebranymi w sprawie jest dowodem wiarygodnym, czy też należy mu odmówić mocy dowodowej i wezwać zgłaszającego do przedstawienia alternatywnych dowodów potwierdzających fakt wyprowadzenia danego towaru, o których mowa w art. 796da ust. 4 RWKC. W okolicznościach tej sprawy Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organów celnych, że komunikat IE 599 nie mógł przesądzić kwestii wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty. Świadczy o tym materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, w szczególności odpowiedź władz celnych Republiki Ukraińskiej (pismo [...]), z którego wynika, że w pojeździe o nr rejestracyjnym [...], na którym miał znajdować się towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym, takiego towaru nie było, a ukraińskie organy celne po dokonaniu rewizji celnej stwierdziły, że w pojeździe tym znajdowały się wyłącznie bloczki ścienne (a nie części samochodowe objęte zgłoszeniem celnym) z betonu porowatego na 8 paletach, owinięte folią polietylenową. Innych towarów w pojeździe o wskazanych numerach rejestracyjnych władze celne Republiki Ukrainy nie stwierdziły. Pojazd ten wjechał w ukraińską strefę kontroli, gdzie został poddany rewizji ukraińskich władz celnych bezpośrednio po zakończeniu kontroli po stronie polskiej. Organy celne U. wykluczyły przy tym, by mogło dojść do przeładunku towaru już po stronie ukraińskiej. Po stronie polskiej wygenerowano wprawdzie komunikat IE 599, jednak bez przeprowadzenia rewizji celnej towaru. Dlatego nie bez znaczenia pozostawały także włączone do materiału dowodowego pismo Naczelnika Urzędu Celnego w Z. wraz z załącznikami: ustaleniami i analizą [...] dotyczące podejrzeń potwierdzenia fikcyjnego wywozu towarów poprzez przejście graniczne w Hrebennym, w tym objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Wynikające z nich, jak to określono, "łatwe do stwierdzenia nieprawidłowości" dotyczące m.in. braku na pojeździe, na którym miał znajdować się również towar objęty omawianym zgłoszeniem celnym, ponad 16 ton ładunku, niedokonanie przez funkcjonariuszy wpisu o stwierdzonych nieprawidłowościach do systemu TCS, niezauważenie przez nich, że doszło do zerwania zamknięć – w zestawieniu z faktem odstąpienia od oczywistej rewizji w trakcie odprawy – pozwoliły na ustalenie, że faktycznym i jedynym towarem wywożonym z Polski na wskazanym wyżej pojeździe w dniu 25 września 2010 r. – było 320 sztuk pustaków o masie [...] kg. W świetle takich dowodów i wynikających z nich wniosków trafnie – w ocenie Sądu I instancji – należało odmówić wiarygodności dowodowi w postaci komunikatu [...], wskazującego na wyprowadzenie przedmiotowego towaru poza obszar celny Wspólnoty, a dać należało wiarę dowodom przedłożonym organom celnym przez ukraińskie władze celne. W tej sytuacji rzeczą skarżącego w niniejszej sprawie było wykazanie, że towar, który został objęty zgłoszeniem celnym wywozowym, został wyprowadzony poza obszar celny Unii, bądź to za pomocą dokumentów wskazanych w art. 796da ust. 4 RWKC, bądź za pomocą innych dowodów, które potwierdzałyby w sposób jednoznaczny dokonanie wywozu. W tym kontekście Sąd I instancji za prawidłową uznał ocenę organów celnych, że skarżący nie wykazał w wiarygodny sposób, by eksportowany towar opuścił obszar celny Wspólnoty. Przedstawione przez stronę dowody w postaci faktury eksportowej VAT, czy kopii wyciągu z rachunku bankowego, nie stanowiły jednoznacznego dowodu potwierdzającego fakt wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty. Przedłożone dowody potwierdzają jedynie przeprowadzenie transakcji pomiędzy stroną skarżącą a podmiotem mającym siedzibę w Sankt Petersburgu w Federacji Rosyjskiej. Z kolei przedstawiony na dowód otrzymania zapłaty za towar wydruk z wyciągu bankowego świadczy jedynie o wpływie na rachunek skarżącego kwoty [...] euro. Również nie jest to dowód na potwierdzenie wywozu towaru poza granice Wspólnoty, tym bardziej, że uwidocznionej na wyciągu bankowym wpłaty nie można powiązać z rozliczeniem za towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym, gdzie wartość tego towaru z faktury eksportowej wynosiła [...] euro. Również w tym przypadku sama zapłata za towar jest dowodem wykonania pewnej transakcji handlowej, co nie jest jednak równoznaczne z wyprowadzeniem tego towaru poza obszar celny Unii Europejskiej. Z powyższych względów dowody te nie potwierdziły stanowiska skarżącego o wywozie towaru poza granice Wspólnoty. Także dokument zgłoszenia celnego nr [...]nie dokumentuje wywozu towaru, gdyż potwierdza on tylko dokonanie zgłoszenia w urzędzie celnym wyjścia (Urząd Celny w O), wskazuje na rodzaj i ilość towaru, który miał być przedmiotem wywozu. Nie stanowi jednakże dowodu na faktyczny wywóz towaru poza granice Wspólnoty. Pomimo stosownego wezwania organu celnego nie zostały przedłożone przez skarżącego żadne inne dowody, które potwierdzałyby okoliczność wywozu towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym poza obszar celny Wspólnoty. Dodatkowo z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że zgłoszenie celne nr [...] co do towaru na pojeździe o numerach rejestracyjnych [...] przedstawione zostało na przejściu drogowym w H. przez obywatela Ukrainy [...] Strona nie wyjaśniła, dlaczego urzędem wywozu nie był deklarowany pierwotnie urząd wywozu w Medyce, nie wyjaśniono też zmiany środka transportu i osoby przedstawiającej powyższe zgłoszenie celne. Nie był nim wskazywany przez stronę pracownik firmy [...] W konsekwencji rzeczą skarżącego w niniejszej sprawie było wykazanie, że towar, który został objęty zgłoszeniem celnym wywozowym, został wyprowadzony poza obszar celny Wspólnoty. Ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na skarżącym, przy czym z treści art. 796da ust. 4 RWKC wynika, że dla wykazania faktu wywozu towaru wystarczyło przedstawienie jednego z dokumentów, o których mowa w tym przepisie. Strona mogła także przedłożyć zupełnie inny, niewymieniony w tym przepisie dokument. Istotne, by dokument na który się powołuje był wiarygodny, a więc miał postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Dokument taki musi również pozwalać na identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, by możliwe było bez żadnych wątpliwości stwierdzenie, że dotyczy tego samego towaru, który został zgłoszony do procedury wywozu. Ocena mocy dowodowej i wiarygodności danego dokumentu należy natomiast do organu celnego, który potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu, jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796da ust. 4 RWKC są dostateczne (art. 796e ust. 1 lit. b RWKC). Dokonując oceny przedstawionych przez skarżącego dowodów Sąd I instancji wyjaśnił, że wszystkie te dowody wskazywały na to, że skarżący prawdopodobnie dokonał sprzedaży towaru (części do samochodów), ale żaden z tych dowodów nie wskazywał w sposób dostatecznie wiarygodny, że towar został rzeczywiście wyprowadzony z obszaru Wspólnoty. Przedstawione przez stronę dokumenty (faktura sprzedaży, potwierdzenie wykonanej operacji, zgłoszenie celne) nie są dowodami, które jednoznacznie pozwoliłyby stwierdzić, że wywóz taki miał miejsce, a zgodnie z art. 199 ust. 1 RWKC przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów procedurą obciąża zgłaszającego. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji stwierdził, że organy celne były uprawnione na podstawie art. 796e ust. 2 i 3 RWKC do uznania, że towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie opuścił obszaru celnego Unii, a w konsekwencji zachodziły podstawy do unieważnienia zgłoszenia celnego. W ocenie Sądu I instancji, nie doszło również do naruszenia zasad ogólnych postępowania. Organy celne prowadząc postępowanie celne stosują bowiem w tego rodzaju postępowaniu odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (art. 73 ustawy Prawo celne). Zgodnie z przepisami zawartymi w dziale IV Ordynacji podatkowej, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). W ramach realizacji tego obowiązku są zobowiązane, w myśl art. 187 § 1 O.p., w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 O.p. dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ jako dowód może dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Stan faktyczny sprawy został ustalony jednoznacznie i sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający jej rozstrzygnięcie. Analiza akt pozwala na stwierdzenie, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zmierzający do wyjaśnienia wszystkich kwestii spornych. W rozpoznawanej sprawie organy celne dokonały prawidłowej i wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów. Ocena ta została przeprowadzona w zgodzie z art. 191 O.p. i nie przekraczała granic wyznaczonych tym przepisem. Organy celne według swojej wiedzy, doświadczenia oraz mającego cechy pełnej logiki przekonania oceniły wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, rozpatrzyły przy tym poszczególne dowody nie tylko każdy z osobna, ale także we wzajemnej łączności. Z przedstawionych powyżej względów Sąd I instancji nie podzielił zarzutów naruszenia zasad postępowania, co miało się przejawiać w braku wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięciu dowodów, które według skarżącego miały potwierdzać wywóz towarów poza granice Wspólnoty. Wobec skutecznego podważenia wiarygodności urzędowego potwierdzenia wywozu (komunikatu IE 599), ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na stronie, podczas gdy ocena przedstawionych przez niego dowodów należała do organów celnych. Zdaniem Sądu ocena przeprowadzona w tym zakresie przez organy mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [...]zaskarżając go w całości. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów potwierdzających fakt wyjścia; 2. art. 233 ustawy kodeks postępowania cywilnego z dnia 17 listopada 1964 r. w związku z art. 106 § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędną ocenę dowodów co doprowadziło do wniosku, iż nie doszło do faktycznego wywozu towaru objętego zgłoszeniem celnym poza obszar celny Wspólnoty; 3. art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędną kwalifikację, iż przedmiotowa sprawa nadaje się do rozstrzygnięcia mimo braków w postaci dowodów z dokumentów uzupełniających potwierdzających fakt wyjścia; 4. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 191 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie skargi mimo, iż organy nie podjęły wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, gdyż nie dopuszczono innych dowodów aniżeli znajdujących się w aktach sprawy, a potwierdzających wywóz towarów mimo, że skarżący nie mógł tych dokumentów uzyskać bezpośrednio od podmiotu dokonującego wyprowadzenia towaru i niezobowiązanie tego podmiotu do przekazania stosownych dokumentów; 5. art. 796da rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż skarżący mógł przedłożyć dokumenty uzupełniające; 6. art. 793a ust. 1 i ust. 5 oraz art. 796d rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż nie była przeprowadzona fizyczna kontrola, która potwierdza opuszczenie przez towary obszaru Wspólnoty. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że dochował wszystkich procedur przewidzianych przepisami oraz spełnił wszelkie ciążące na nim obowiązki, a zarówno organy, jak i Sąd I instancji nie dopatrzyły się żadnych jego uchybień, same zaś miały możliwość zobowiązania podmiotu faktycznie dokonującego wywozu do przedłożenia stosownych dokumentów, czego zaniechały, próbując ciążące na nich obowiązki przerzucić na skarżącego. Dodatkowo po stronie polskiej została przeprowadzona odpowiednia kontrola, która potwierdziła prawidłowość zgłoszenia, co pozwoliło wystosować komunikat wyjścia. Został on wygenerowany bez jakichkolwiek uchybień co potwierdza fakt, że towar niewątpliwie opuścił teren Wspólnoty. Na rozprawie kasacyjnej pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zawarte w niej zarzuty są nieuzasadnione. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a więc w takich, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Sposób sformułowania zarzutów oraz charakter skargi kasacyjnej wymaga w pierwszej kolejności odniesienia się do podniesionych przez skarżącego zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Chodzi w szczególności o zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów: art. 106 § 3 p.p.s.a., art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c., art. 133 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1 i art. 191 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (zarzuty zostały zawarte w skardze kasacyjnej w pkt 1-4 petitum jej żądania). Wszystkie wskazane wyżej zarzuty w okolicznościach tej sprawy są bezzasadne, bowiem dokonane w sprawie ustalenia faktyczne w oparciu o należycie zgromadzone i ocenione dowody są prawidłowe. Trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna w istocie wskazuje na rzekome deficyty w materiale dowodowym sprawy oraz kwestionuje prawidłowość dokonanych w sprawie przez organy celne ustaleń faktycznych, które trafnie zostały w pełni zaakceptowane przez Sąd I instancji. Co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., według którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skoro skarżący w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed Sądem pierwszej instancji w ogóle nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych z dokumentów, oznacza to, że prowadzenie przez Sąd z urzędu ewentualnego uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów miałoby uzasadnienie tylko w wypadku, gdyby zachodziła konieczność wyjaśnienia istniejących istotnych wątpliwości. Tymczasem w sprawie niniejszej tak nie było, gdyż istniejące wątpliwości faktyczne zostały wyjaśnione jeszcze na etapie postępowania przed organami celnymi obu instancji. Dlatego też zawarty w skardze w pkt 1 zarzut naruszenia przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. jest całkowicie chybiony, tym bardziej w sytuacji, kiedy sprowadza się do żądania poszukiwania poza granicami kraju bliżej nieskonkretyzowanych dokumentów potwierdzających fakt wyjścia towaru objętego dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem celnym poza obszar Wspólnoty. Odnosi się to również do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania sformułowanych w pkt 2-4 skargi kasacyjnej, które powiązane są ściśle z omówionym wyżej zarzutem z pkt 1 skargi kasacyjnej. Przede wszystkim niczym nieuzasadnione jest zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzenie, jakoby komunikat IE 599 jako urzędowe potwierdzenie wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty poprzedzony został rewizją polskich służb celnych środka przewozowego, na którym miał znajdować się towar objęty dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem celnym. Z akt sprawy jasno bowiem wynika, że rewizja taka w ogóle nie została przeprowadzona. Brak zaś faktycznej rewizji i wygenerowanie komunikatu IE 599 nie stanowi natomiast w praktyce jakiegokolwiek odosobnionego przypadku, ani też naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Rewizja towaru objętego zgłoszeniem celnym jest uprawnieniem organu celnego, nie zaś jego obowiązkiem. Jeżeli rewizja dotyczy jedynie części towarów objętych zgłoszeniem, to jej wyniki odnoszą się do całości towarów objętych tym zgłoszeniem (art. 70 ust. 1 WKC). W konsekwencji, Sąd I instancji trafnie na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, szczegółowo omówionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przyjął obalenie domniemania wiarygodności urzędowego komunikatu IE 599 wskazującego na fakt wyprowadzenia towaru objętego zgłoszeniem celnym poza obszar celny Wspólnoty. Rozstrzygając sprawę Sąd I instancji dokonał należytej oceny, czy organy administracji w toku postępowania nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i zastosował środek przewidziany w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia zarzuconych skargą kasacyjną przepisów, w tym także art. 122, art. 180 § 1 i art. 191 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Sprawą stanowiącą przedmiot orzekania Sądu I instancji, była ocena zgodności z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego w procedurze wywozu poza obszar Wspólnoty. Zakres niezbędnych ustaleń w sprawie potwierdzenia wywozu towaru poza granice celne Wspólnoty wyznaczają – jak słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji –materialnoprawne przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego regulujące procedurę wywozu, to jest art. 161-162 WKC oraz art. 788-796e RWKC określające także zasady dokumentowania oraz potwierdzenia faktycznego wyprowadzenia towaru poza teren Wspólnoty. Z regulacji tych wynika, że dokonanie wywozu towaru winno być dokonane zgodnie z procedurą pozwalającą na wyprowadzenie poza obszar Wspólnoty towarów wspólnotowych, która wymaga zastosowania wobec towarów nią objętych określonych środków polityki handlowej i spełnienia formalności wywozowych. Towar przyjęty do procedury wywozu od chwili przyjęcia przez organ celny zgłoszenia celnego pozostaje pod dozorem celnym do momentu opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty. Ostatecznej weryfikacji ilości i rodzaju wywożonego towaru dokonać może urząd celny wyprowadzenia, a w konsekwencji może zezwolić na opuszczenie przez towar terytorium Wspólnoty, ale ma również prawo odmówić wyprowadzenia towaru, jeżeli wykryje nieprawidłowości. Zwolnienie do wywozu, które jednoznaczne jest z zezwoleniem właściwego urzędu celnego na opuszczenie przez ten towar obszaru celnego Wspólnoty, udzielane jest pod warunkiem, że towar opuszczając obszar celny Wspólnoty jest w tym samym stanie, w jakim znajdował się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu (art. 162 WKC). Przepisy art. 792 i art. 793 ust. 2 RWKC wprowadzają zasadę dokumentowania faktu wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty – kartą 3 dokumentu SAD, zawierającą na odwrocie pieczęć wskazującą datę i nazwę urzędu celnego, który nadzorował faktyczny wywóz towarów poza obszar Wspólnoty i dokonał potwierdzenia, że towary opuściły obszar UE. W sytuacji braku możliwości udokumentowania faktu wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty kartą 3 dokumentu SAD, dopuszczalne jest przedstawienie dowodów alternatywnych wykazujących, iż towar opuścił obszar celny Wspólnoty, o czym stanowi art. 796da RWKC w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2009 r. Urząd celny wywozu potwierdza wyprowadzenie towaru, jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796da ust. 4 są dostateczne (art. 796e RWKC). Mając na względzie powyższe regulacje rozporządzenia ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (RWKC), jak i treść art. 162 WKC należy stwierdzić, że dokumenty, o których mowa w art. 796da RWKC, powinny w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzać, że objęty konkretnym zgłoszeniem celnym wywozowym towar, w tym samym stanie opuścił obszar celny Wspólnoty. Zatem z dokumentów tych winno wynikać, że towar zgłoszony do procedury wywozu to ten sam towar i w takiej samej ilości, który następnie opuścił obszar celny Wspólnoty. To obowiązkiem strony jest wykazanie tych okoliczności. Może ona wykazać fakt wywozu towaru przedstawiając jeden z dokumentów, o którym mowa w przepisie art. 796da RWKC, może też przedstawić zupełnie inny dokument, niewymieniony w tym przepisie. Istotne jest by pozwalał on na identyfikacje zgłoszonego do procedury wywozu towaru i potwierdzał wystąpienie tego samego towaru poza granicami Wspólnoty. Dokument ten powinien być wiarygodny, mieć postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność kopii. Ocena, czy przedłożone przez stronę dokumenty są dostateczne dla potwierdzenia wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty należy do organu celnego na podstawie art. 796e ust. 1 lit. b) RWKC. Organ celny winien dokonać tej oceny z uwzględnieniem zasady określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zatem w przedstawionym stanie prawnym, zasadnicze znaczenie w sprawie uznania za dokonany wywóz towaru poza granice Wspólnoty miało przedłożenie przez skarżącego wiarygodnych dowodów potwierdzających fakt opuszczenia przez towar obszaru celnego Wspólnoty. Sąd I instancji kontrolując legalność zaskarżonej decyzji dokonał wykładni przepisów WKC i RWKC mających zastosowanie w sprawie, a następnie dokonał ich subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji nie budzi wątpliwości, bowiem przedstawione w rozpoznawanej sprawie dokumenty nie potwierdzają w sposób jednoznaczny, że ten sam towar i w tej samej ilości, który był objęty określonym zgłoszeniem celnym wywozowym, został wyprowadzony poza obszar celny Wspólnoty. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sad zasadnie przyjął, że skarżący nie przedstawił wiarygodnych dowodów potwierdzających dokonanie wyprowadzenia towaru objętego dokonanym przez niego zgłoszeniem celnym. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje tezę wyrażoną przez Sąd I instancji, że dokument, aby był wiarygodny, musi mieć postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii, bowiem z samej treści art. 796da ust. 4 RWKC wynika, że dokumenty aby mogły stanowić dowody muszą być oryginałami lub uwierzytelnionymi kopiami. Dokumenty te muszą także pozwalać na identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, by można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że dotyczą tego samego towaru, który został zgłoszony do procedury wywozu, a ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał na skarżącym, który z tego obowiązku się nie wywiązał, czyniąc przy tym nietrafny zarzut, iż to na Sądzie spoczywał obowiązek poszukiwania takich dokumentów. Wezwanie organu celnego skierowane do skarżącego, które doprowadziło do złożenia przez niego na dowód wyprowadzenia towaru objętego zgłoszeniem celnym poza obszar Wspólnoty faktury VAT obejmującej ten towar nie stanowi dowodu potwierdzającego jego faktyczny wywóz. Faktura taka potwierdza jedynie, że towary nią objęte były przeznaczone na eksport. Podobnie nie może stanowić potwierdzenia wywozu sama treść zgłoszenia celnego [...], która wskazuje jedynie na dokonanie zgłoszenia celnego w urzędzie celnym wyjścia (Urząd Celny w O.) towaru określonego rodzaju i ilości, który miał być przedmiotem wywozu poza granice Wspólnoty. Także dowód w postaci wydruku bankowego z rachunku bankowego skarżącego nie potwierdził wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty, a dokumentował tylko dokonywanie operacji finansowych, których wszakże nie można w żaden logiczny sposób powiązać z towarem będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Dokumenty te nie pozwalają nawet na potwierdzenie zapłaty za ten konkretny towar objęty fakturą dołączoną do zgłoszenia celnego wywozowego w tej sprawie. Zatem nie narusza wskazanych w pkt 2-4 skargi kasacyjnej przepisów postępowania stanowisko Sądu I instancji podzielające ocenę organów celnych, że skarżący nie przedstawił wiarygodnych dowodów potwierdzających dokonanie wyprowadzenia poza obszar Wspólnoty towarów objętych dokonanym przez niego zgłoszeniem celnym. Skarga kasacyjna w pkt 5 zarzuciła nadto Sądowi I instancji naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 796da, bez wskazania o która jednostkę redakcyjną tego przepisu chodzi, poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że skarżący mógł przedłożyć dokumenty uzupełniające. Otóż, zwrócić trzeba uwagę, że skarżący niczym w istocie nie umotywował, jakie rzeczywiste przeszkody zaistniały, aby mógł udokumentować za pośrednictwem nabywcy towaru objętego zgłoszeniem celnym, że towar ten do nabywcy w [...] dotarł, a tym samym opuścił obszar celny Wspólnoty. Tymczasem zarówno organy celne, podobnie jak Sąd I instancji, nie dysponowały środkami procesowymi, które mogłyby skutecznie doprowadzić do udokumentowania przez rosyjskiego kontrahenta skarżącego wystąpienia towaru objętego zgłoszeniem celnym poza obszar celny Wspólnoty. Dlatego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Stawiając omawiany zarzut skarżący zakwestionował ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, a także odniósł zarzut zastosowania art. 796da ust. 4 RWKC do wskazanego przez siebie stanu faktycznego, a nie stanu faktycznego ustalonego w sprawie, który nie został przez niego skutecznie podważony w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący w uzasadnieniu zarzutów naruszenia prawa materialnego polemizuje w istocie z trafnie zaakceptowanymi przez Sąd I instancji ustaleniami faktycznymi oraz ocenami organu odwoławczego, przeciwstawiając im własne ustalenia i oceny, które nie są usprawiedliwione. Natomiast powołany w pkt 6 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów art. 793a ust. 1 i ust. 5 oraz art. 796d RWKC, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż nie była przeprowadzona fizyczna kontrola, która potwierdza opuszczenie przez towary obszaru Wspólnoty jest chybiony, o czym była już mowa przy rozważaniach odnoszących się do zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Przypomnieć jedynie należy, iż nie ma w tej sprawie żadnych dowodów na to, aby polskie służby celne dokonały rzeczywistej rewizji towaru objętego zgłoszeniem celnym dokonanym przez skarżącego. Istnieją zaś przekonujące dowody przeciwne, z których należało wyprowadzić stanowczy wniosek, że niewiarygodny okazał się komunikat IE 599 o wystąpieniu towaru poza obszar Wspólnoty, co w konsekwencji uzasadniało – na podstawie art. 796e ust. 3 RWKC – konieczność unieważnienia zgłoszenia celnego w procedurze wywozu dokonanego przez skarżącego w dniu 7 września 2010 r., zarejestrowanego w systemie ECS pod numerem [...]. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę kasacyjną, o czym orzekł w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduję podstawę w przepisach art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 207 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.).