II SA/Łd 29/17

Dnia 9 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy - oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy Ż. z dnia [...], znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy Burmistrz Gminy Ż. decyzją z dnia [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wszczętej na wniosek A Sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia 8 marca 2016 r. (data wpływu do organu I instancji 9 marca 2016 r.) o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa elektrowni wiatrowej o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr 44 i 62 w obrębie [...] Z., w miejscowości O., gmina Ż., pow. [...]. Organ wskazał, że w dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961) – dalej w skrócie "ustawa", która w art. 14 ust. 5 stanowi, iż: "Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy umarza się". Od tej decyzji odwołał się inwestor - A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. - reprezentowana przez radcę prawnego A. M., podnosząc zarzut naruszenia: art. 14 ust. 5 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy nie było podstaw do jego zastosowania; art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.) - zwanej dalej: "u.u.i.ś.", poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu podniesiono, że należy mieć na względzie, iż art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś, który nie został uchylony i nadal obowiązuje uprawnia do ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie wydanej wcześniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Odwołująca się Spółka wskazała, że została wydana wobec niej decyzja z dnia [...] lipca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Wobec powyższego Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał regulacje art. 105 § 1 k.p.a., art. 14 ust. 5 ustawy i art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś., a następnie wyjaśnił, że brzmienie art. 14 ust. 5 ustawy jednoznacznie wskazuje, że postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dotyczące elektrowni wiatrowych, niezakończone przed dniem wejścia w życie powoływanej ustawy, tj. przed 16 lipca 2016 r. wydaniem decyzji administracyjnej we wskazanym przedmiocie, umarza się. Jak wynika z przedłożonych akt sprawy organu I instancji, do dnia 16 lipca 2016 r. organ ten nie wydał dla przedmiotowej inwestycji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem Kolegium przepis art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. nie daje wnioskodawcy bezwzględnych gwarancji i uprawnień do otrzymania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazany przepis stanowi o tym, że w sytuacji, gdy dla danego przedsięwzięcia konieczne jest uzyskanie zarówno decyzji środowiskowej, jak i decyzji o warunkach zabudowy, to wydanie tej pierwszej decyzji musi nastąpić wcześniej. W ustalonym stanie faktycznym sprawy postępowanie o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji należało umorzyć w trybie art. 105 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. - reprezentowana przez radcę prawnego A. M., wniosła o uchylenie decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: art. 14 ust. 5 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. poprzez jego niezastosowanie. W motywach skargi powtórzono argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy Ż. o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa elektrowni wiatrowej o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr 44 i 62 w obrębie [...] Z., w miejscowości O., gmina Ż., pow. [...]. Rzeczone rozstrzygnięcie - w przekonaniu sądu - nie narusza przepisów obowiązującego prawa, co obligowało sąd do oddalenia skargi. Z zebranego w sprawie niniejszej, niekwestionowanego przez strony, materiału dowodowego wynika, że postępowanie dotyczące wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zainicjowane zostało wnioskiem skarżącej Spółki opatrzonym datą 8 marca 2016 r., złożonym w siedzibie organu w dniu następnym, czyli 9 marca 2016 r. Tymczasem, w dniu 20 maja 2016 r. została uchwalona ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961), która weszła w życie z dniem 16 lipca 2017 r. W świetle brzmienia art. 14 ust. 5 ustawy postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy umarza się. Przywołana norma prawna w ustalonym stanie faktycznym sprawy została poprawnie zastosowana zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy. Zwrot "umarza się" użyty przez ustawodawcę w art. 14 ust. 5 ustawy wiąże organ orzekający, ma niewątpliwie charakter imperatywny, a zatem wydanie decyzji o umorzeniu postępowania nie jest w takiej sytuacji pozostawione uznaniu organu administracyjnego. Skoro więc niniejsze postępowanie zostało wszczęte przed dniem 16 lipca 2017 r. i - co istotne - przed tą datą nie zostało zakończone, bowiem dotychczas nie została wydana decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, to organ zobligowany był wydać decyzję o jego umorzeniu. Po myśli art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi. Tym samym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. może wynikać z bardzo różnorodnych przyczyn, ich katalog nie jest zamknięty (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 416/16 - Lex nr 2154520). Wobec powyższego zarzut skargi o naruszeniu art. 14 ust. 5 ustawy, sąd ocenił jako chybiony. Wadliwy jest również zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś., który stanowi, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie należy w pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wspomniany przepis – wbrew stanowisku pełnomocnika strony skarżącej – z całą pewnością nie daje inwestorowi żadnych gwarancji, że składając wniosek o ustalenie warunków zabudowy, uzyska on pozytywną decyzję w tym przedmiocie. Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. m.m.