I SO/Wa 1018/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. w przedmiocie wymierzenia grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] za nieprzekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanawia: oddalić wniosek. P. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." za nieprzekazanie do Sądu skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyłączenie wybranych członków Kolegium od udziału w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej orzeczeniem Kolegium nr [...]. Odpowiadając na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie wniosku. Wskazało, że P. S. nadsyła do Kolegium liczną korespondencję, w której składał bardzo liczne wnioski, m.in. o: sprostowanie oczywistych omyłek, uzupełnienie pouczenia, stwierdzenia nieważności decyzji, wygaśnięcia decyzji, wznowienia postepowań, wyłączenia członków Kolegium. Ponadto wnosił odwołania, wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy i podania o udzielenie informacji publicznej. Kolegium kierując się treścią art. 239 § 1 kpa. pozostawiło powtarzające się żądania tej osoby bez biegu. Podania, które nie dotyczyły spraw, o jakich mowa w art. 1 ust. 1 kpa. oraz art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, jak również wnioski, których treść była identyczna z wnioskami już wcześniej rozstrzygniętymi zostały zgromadzone w segregatorach i pozostały nierozpoznane. Podkreśliło, że w Kolegium znajduje się [...] segregatorów, zawierających wnioski P. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl z kolei art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości, określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z akt sprawy I SAB/Wa 1573/16 wynika, że P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę, dotyczącą nierozpatrzenia jego wniosku o wyłączenie wybranych członków Kolegium od udziału w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej orzeczeniem Kolegium nr [...]. Skarga ta, jak wynika z prezentaty organu, wpłynęła w dniu [...] maja 2015 r., co wynika z akt sprawy I SAB/Wa 1573/16 (k. 2). Od tej daty rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Termin ten upłynął w dniu [...] maja 2015 r. Tymczasem skarga wraz z odpowiedzią na tę skargę została przekazana przez organ do Sądu w dniu [...] listopada 2016 r. (data prezentaty Sądu), co wynika z akt sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 1573/16 (k. 5). W tych okolicznościach sprawy Sąd stanął na stanowisku, że przedmiotowy wniosek należy oddalić, mimo uchybienia przez organ 30-dniowemu, ustawowemu terminowi przekazania sądowi skargi wraz z akrami sprawy. Sąd podzielił bowiem stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazane w licznych orzeczeniach, w tym w postanowieniu z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OZ 1383/16, wydanym na skutek zażalenia wnioskodawcy w sprawie od postanowienia, wydanego w przedmiocie ukarania organu grzywną za nieprzekazanie skargi do sądu. Zgodnie z tym poglądem w doktrynie przyjmuje się, iż nadużycie praw procesowych stanowi samoistną instytucję prawa procesowego (por. Piotr Przybysz, Nadużycie prawa w prawie administracyjnym, (w:) H. Izdebski, A. Stępkowski, Nadużycie prawa, Warszawa 2003). Do nadużycia prawa dochodzi w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych niż przewidziane przez ustawodawcę. Każde prawo podmiotowe, w tym prawo do sądu, przyznane jest przez normę prawną w celu ochrony interesów uprawnionego. Prawo to powinno być wykonywane zgodnie z celem, ze względu na który zostało przyznane. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jej sensowi - nie może zasługiwać na ochronę (por. Marcin Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym; Prokuratura i prawo, nr 11/2007). Stanowisko takie znajduje aprobatę nie tylko w doktrynie oraz orzecznictwie sądów polskich, ale także akceptowane jest przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, który wielokrotnie zwracał uwagę, że określone działania strony w procesie można uznać za nadużycie prawa do sądu. W ocenie Sądu tak samo właśnie należy ocenić działania P. S., który inicjuje szereg postępowań sądowych w celu innym, niż ochrona swoich praw. Podkreślenia wymaga, że ocena działań stron postępowania sądowoadministracyjnego pod kątem nadużycia prawa wymaga każdorazowo wnikliwej analizy, tak by mieć pewność, że rzeczywiste prawo do sądu nie doznało żadnego uszczerbku. Dokonując tej oceny stwierdzić należy, że skarżący złożył ponad tysiąc wniosków o wymierzenie organowi grzywny i ponad dwa tysiące skarg, a nadal pomimo ocen prawnych wyrażanych we wcześniejszych postanowieniach, wydanych w sprawach z tych wniosków, zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący ponawia swoje bezzasadne wnioski i zarzuty (stosując metodę "kopiuj-wklej") oraz nie przyjmuje do wiadomości wyrażanych przez sądy administracyjne ocen takiego działania. Niniejsza sprawa dotyczy wyłączenia członków Kolegium od orzekania w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, dotyczącego odmowy sprostowania kilkudziesięciu orzeczeń organu. Takie działanie skarżącego nie zasługuje więc na ochronę Sądu. Ponadto za oddaleniem wniosku przemawia także to, że przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego. Sąd "może" orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, iż przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. W niniejszej sprawie organ wyjaśnił powody nienadesłania skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.