I OSK 2018/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 362/17 w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. I OSK 2018/17 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 362/17 uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: L. W. został zwolniony ze służby w Policji [...] grudnia 2009 roku rozkazem personalnym KPP w C. nr [...], w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Podstawową zwolnienia był fakt, że od dnia [...] grudnia 2008 roku do dnia zwolnienia L. W. był zawieszony w czynnościach służbowych w związku z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, określone w art. 278 § 1 k. k. w zw. z art. 12 k. k. oraz w art. 18 § 2 k. k. w zw. z art. 238 k. k. W stosunku do L. W. było prowadzone również postępowanie o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. W związku ze zwolnieniem ze służby wypłacono stronie odprawę, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz ekwiwalent za czas wolny od służby. W dniu [...] czerwca 2010 roku wyrokiem Sądu Rejonowego w C. Wydział II Karny sygn. akt [...] L. W. został on uznany winnym popełnienia zarzucanych przestępstw z art. 190 § 1 k. k. i skazany. Natomiast [...] kwietnia 2012 roku uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego w O. II Wydział Karny sygn. akt. [...], uniewinniający L. W. od zarzucanych czynów z art. 278 § 1 k.k. W dniu [...] lipca 2012 roku został wydany rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w C. o zwolnieniu L. W. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2012 r., wskazujący na kumulatywną podstawę zwolnienia art. 41 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 42 ust. 2, 3 i 7 ustawy o Policji. L. W. w dniu [...] października 2012 r. zobowiązał się do zwrotu uprzednio wypłaconej odprawy oraz ekwiwalentów i wyraził zgodę na rozliczenie tych należności w ramach kwot pozostających do wypłaty w związku ze zwolnieniem ze służby z dniem [...] kwietnia 2012 roku. Następnie L. W. podjął z kasy KWP w K. świadczenie wypłacane na podstawie art. 42 ust. 5 i ust. 6 ustawy o Policji w wysokości 6 - krotności uposażenia, wyrównanie uposażenia za okres pozostawania w zawieszeniu w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2009 r. do dnia [...] grudnia 2009 r. oraz część nagrody rocznej (6/12) za 2010 rok pomniejszone o równowartość należności uprzednio wypłaconych w 2010 roku, tj. odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i ekwiwalentu za czas wolny od służby. Postępowanie administracyjne, mające na celu ustalenie prawa L. W. do odprawy w związku ze zwolnieniem go ze służby w Policji, prowadzone było już przez organ I instancji i zostało zakończone wydaniem decyzji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 roku, odmawiającej L. W. odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby z dniem [...] kwietnia 2012 roku. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie. Stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w C. zostało utrzymane przez organ odwoławczy Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzją nr [...]z dnia [...] czerwca 2013 roku. L. W. decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który to wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 roku sygn. akt. III SA/ Kr 735/13 skargę oddalił. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący nie nabył prawa do odprawy, gdyż zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4; 1- odprawę; 2- ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby na podstawie art. 33 ust. 3; 3 - zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu urządzenia domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju, w zakresie i na zasadach obowiązujących przy przeniesieniach z urzędu. Natomiast w ust. 4 cytowanego przepisu ustawodawca zastrzegł, że policjantowi zwalnianemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji (takie zwolnienie miało miejsce w przypadku L. W.), Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego przełożony może w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny policjanta przyznać nie więcej niż 50 % odprawy. Ponieważ ani Komendant Główny ani też upoważniony przez niego przełożony nie przyznali skarżącemu odprawy, brak było podstaw do jej wypłaty. Z wyrokiem tym nie zgodził się skarżący, który złożył skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2034/14, uchylił zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go decyzje administracyjne. NSA stwierdził, że treść żądania określająca przedmiot sprawy nie mogła budzić wątpliwości. Skarżący wielokrotnie informował organ o tym czego się domaga. Pomimo to organ, będąc do tego nieuprawniony zmienił treść żądania i orzekł o odmowie przyznania odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby w 2012 r., podczas gdy skarżący domagał się ponownej wypłaty odprawy jaką otrzymał wskutek zwolnienia w 2009 r. i którą zwrócił organowi w 2012 r. Powyższej nieprawidłowości nie dostrzegł Sąd I instancji, co uzasadniło procesowe zarzuty skargi kasacyjnej. W związku z wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego Komendant Powiatowy Policji w C. pismem z dnia [...] września 2016 r. zawiadomił L. W. o toczącym się postępowaniu administracyjnym. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem przez Komendanta Powiatowego Policji w C. decyzji z dnia [...] grudnia 2016 roku nr [...] odmawiającej mu prawa do wypłaty tej należności. Od decyzji tej L. W. złożył odwołanie. Komendant Wojewódzki Policji w K., rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. Organ wskazał, że analiza przepisu art. 114 ustawy o Policji prowadzi do wniosku, że ustawodawca różnicuje przysługujące zwalnianemu policjantowi świadczenia w zależności od podstawy zwolnienia. Największe obostrzenia dotyczą policjanta zwalnianego w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 cyt. wyżej ustawy, tj. skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. W takim przypadku jedynie Komendant Główny Policji może przyznać zwalnianemu funkcjonariuszowi fakultatywnie 50% odprawy. Należy uznać, że gdyby intencją ustawodawcy było przyznanie funkcjonariuszowi zwalnianemu na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 innych świadczeń, to wymieniłby je wprost jak czyni to w innych przypadkach. W swoim odwołaniu od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w C. [...] z dnia [...] grudnia 2016 roku były funkcjonariusz nie podniósł żadnych racjonalnych argumentów, którymi uzasadniałby jego złożenie. Pismo nacechowane jest jedynie emocjonalnymi treściami świadczącymi o wzburzeniu autora. Zostały one pominięte, jako nie mogące być przedmiotem rozważań w trakcie postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania ani też okoliczności mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji lub jej umorzeniem. O rgan wskazał, że wydanie ponownej decyzji związane jest z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OSK 2034/14 z dnia 23 czerwca 2016 roku, w którym Sąd zauważył, że skarżący domagał się odprawy, którą zwrócił organowi w związku z reaktywowaniem stosunku służbowego. O tym jakiego rozstrzygnięcia oczekiwał skarżący świadczy treść pisma z dnia [...] lutego 2013 roku, skierowanego do Komendanta Powiatowego Policji w C., treść odwołania od decyzji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 roku, oraz treść pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2013 roku, skierowanego do Komendanta Powiatowego Policji po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby z dniem [...] kwietnia 2012 roku. Żądanie skarżący ponownie przedstawił w piśmie z dnia [...] marca 2013 roku, w którym jednoznacznie stwierdził, że domaga się wypłaty odprawy zwróconej w związku ze zwolnieniem w 2009 roku. Zatem w sytuacji wszczęcia postępowania na zasadzie skargowości (na żądanie strony) rodzaj sprawy i jego przedmiot określa treść żądania, która nie podlega zmianie przez organ administracji publicznej. Komendant Wojewódzki Policji w K. dodał, że podziela argument podniesiony w zaskarżonej decyzji, że z dniem [...] kwietnia 2012 roku, kiedy to uprawomocnił się wyrok uniewinniający L. W., z mocy ustawy czyli art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, jego stosunek służbowy został reaktywowany. Wraz z reaktywowaniem stosunku służbowego odpadła (w sensie art. 410 § 2 Kodeksu cywilnego) podstawa wypłacenia mu odprawy związanej ze zwolnieniem z dniem [...] grudnia 2009 roku ze służby w Policji. Świadczenie w postaci przyznanej mu w grudniu 2009 roku, a wypłaconej na początku 2010 roku, odprawy stało się z dniem [...] kwietnia 2012 roku świadczeniem nienależnym. Z tym również dniem na skarżącym zaciążył obowiązek zwrotu wypłaconej nienależnie odprawy, a KWP w K. uzyskała tytuł do żądania jej zwrotu na podstawie rozkazu [...]. L. W. decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie stwierdzając, że się z nią nie zgadza. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do zmiany wydanego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę, uznając, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, jak również uchylenie decyzji ją poprzedzającej. W ocenie Sądu, organy obu instancji błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy w zakresie możliwości przywrócenia L. W. do służby w związku z uniewinnieniem go przez Sąd Rejonowy w O. od zarzutów z art. 278 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k. oraz art. 18 § 2 k.k. Sąd wskazał, że w myśl art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Zatem w przypadku gdy postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa, policjanta automatycznie przywraca się do służby na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, pod warunkiem, że zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby zgłosi gotowość do niezwłocznego jej podjęcia. Natomiast w przedmiotowej sprawie w związku z uniewinnieniem skarżącego nie zaszła taka przesłanka. Zdaniem Sądu, skarżący nie spełnił prawnej przesłanki automatycznego przywrócenia do służby. W niniejszej sprawie wbrew twierdzeniu organów nie zaszła ta przesłanka i policjant nie powinien zostać przywrócony do służby. Sąd wskazał, że w sprawie jest istotne, że pomimo uniewinniającego L. W. wyroku Sądu Rejonowego w O. II Wydział Karny z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt [...] od popełnienia czynów z art. 278 § 1 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego oraz w art. 18 § 2 w zw. z art. 238 Kodeksu karnego, prawomocnym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2010 r. Sąd Rejonowy w C. Wydział II Karny uznał L. W. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art. 190 § 1 Kodeksu karnego. Niewątpliwie zaś występek z art. 190 § 1 Kodeksu karnego jest przestępstwem umyślnym ściganym z oskarżenia publicznego zatem zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 4 policjant w służbie, w przypadku takiego skazania zostaje obligatoryjnie zwolniony. Zatem również nie może być do niej przywrócony nawet w przypadku, gdy od innego umyślnego przestępstwa ściganego z urzędu zostaje uniewinniony. W ocenie Sadu organy nie zauważyły, że w niniejszej sprawie obligatoryjna przesłanka zwolnienia ze służby już wystąpiła. Nadto, organ w rozkazie personalnym dnia [...] grudnia 2009 r. zwolnił L. W. ze służby. Małopolski Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał go w mocy, a w uzasadnieniu tych rozkazów organy wyraźnie wskazały, że przeciwko skarżącemu toczą się dwa postępowania karne z art. 278 i art. 190 § 1 Kodeksu karnego. L. W. zarzucano bowiem także kierowanie gróźb karalnych w stosunku do innego policjanta i członków jego rodziny. W związku z tym występkiem skarżący został prawomocnie uznany za winnego wyrokiem z dnia [...] czerwca 2010 r. W dniu [...] czerwca 2017 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył Komendant Wojewódzki Policji w K., wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi L. W. z dnia [...].03.2017 r. na decyzję Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...].02.2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...].12.2016 r. o odmowie wypłaty L. W. odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem [...].12.2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił on WSA w Krakowie naruszenie przepisów: - prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 7 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że wyrok Sądu Rejonowego w O. II Wydział Karny z dnia [...].03.2012 r., sygn. akt [...], uniewinniający sierż. L. W. od popełnienia czynów określonych w art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz w art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 238 k.k. nie stanowił automatycznego przywrócenia wymienionego do służby, gdyż został on prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w C. Wydział II Karny z dnia [...].06.2010 roku, sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, tj. art. 190 § 1 k.k., a więc nie tylko podlegał obligatoryjnemu zwolnieniu ze służby, lecz nie mógł być do niej przywrócony, podczas gdy w ocenie skarżącego kasacyjnie orzeczenie uniewinniające spowodowało z mocy prawa przywrócenie L. W. do służby, z której następnie powinien być zwolniony wobec zaistnienia przesłanki skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, - prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) w zw. z art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. Policji (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) i w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w następstwie uznania, że organy administracji błędnie zastosowały przepis branżowy Policji i nie przeprowadziły właściwie i skrupulatnie postępowania administracyjnego, w trakcie którego nie dokonano wnikliwej analizy zgromadzonej dokumentacji, a tym samym Sąd I instancji przedstawił stan sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego kasacyjnie prawidłowo przeprowadzono postępowanie administracyjne, w tym właściwie zinterpretowano zastosowano przepisy ustawy o Policji oraz oceniono dowody. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny, przyjęty w sprawie, odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a., tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Należy zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, że sąd I instancji w istocie błędnie ocenił zebrany przez organy Policji w sprawie materiał dowodowy, przez co nie orzekł w sprawie, będącej przedmiotem postępowania. WSA w Krakowie skoncentrował się bowiem na określeniu przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Zdaniem Sądu I instancji, organy Policji orzekające w sprawie błędnie uznały, że wobec skazania L. W. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] czerwca 2010 r. za występek z art. 190 § 1 Kodeksu karnego, a więc przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, brak było podstaw do przywrócenia go do służby w związku z uniewinnieniem go wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] marca 2012 r. z zarzutu popełnienia czynów określonych w art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz w art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 238 k.k. Rozważania WSA w Krakowie poświęcone są tej sprawie. Tymczasem, jak wynika wniosku skarżącego L. W. z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz jego skargi skierowanej do WSA w Krakowie od decyzji Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...], przedmiotem jego sprawy była kwestia zwrotu wpłaconej przez niego organom Policji odprawy, otrzymanej wskutek zwolnienia ze służby, a więc świadczenia określonego w art. 114 ustawy o Policji. Przypomnieć należy, że ww. decyzja była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylając ww. decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr L. Dz. [...], w wyroku z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2034/14 dokładanie określił, że skarżący L. W. domagał się wypłaty zwróconej przez niego odprawy otrzymanej wskutek zwolnienia ze służby rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji nr [...] (s. 9 uzasadnienia). Dodać należy, że nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji, podobnie jak organy Policji, jest związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ogóle nie odniósł się do tej sprawy, a jego rozważenia dotyczą przesłanek zwolnienia funkcjonariusza ze służby, co nie było przedmiotem postępowania, ponieważ sprawa nie dotyczy zwolnienia L. W. ze służby w Policji. Badając ponownie sprawę Sąd I instancji powinien kierować się wytycznymi zawartymi w ww. wyroku NSA z dnia 23 czerwca 2016 r., oceniając na ile decyzje organów Policji są zgodne z przedmiotem sprawy zakreślonym przez wniosek L. W. z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz pismo skarżącego z dnia [...] lutego 2013 i w tym zakresie wydać orzeczenie. Wobec tego, że zawarte w skardze zarzuty skargi kasacyjnej okazały się zasadne brak było podstaw do dokonywania oceny zasadności naruszenia przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt I GSK 1828/06). Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie bowiem, w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej, uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.