II FSK 1284/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska, Protokolant Dominika Kurek, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 2108/14 w sprawie ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 3 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku leśnego za 2013 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. I.1. Zaskarżonym wyrokiem z 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2108/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 3 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku leśnego za 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z 25 marca 2014 r. nr [...], stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. I.2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że Prezydent Miasta określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku leśnym za 2013 r. w wysokości 37 zł, bowiem na mocy decyzji Wojewody Dolnośląskiego z 11 kwietnia 2012 r. zezwalającej Stronie na realizację inwestycji drogowej stała się ona trwałym zarządcą nieruchomości, z których część stanowią grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako lasy. Z art. 1 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 465 ze zm.; dalej u.p.l.) wynika, że grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów jako las, podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym, chyba że został zajęty na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna - wówczas obciąża go podatek od nieruchomości, jednak w sprawie tej nie zaistniała przesłanka zajęcia gruntów leśnych na prowadzenie działalności gospodarczej, więc grunty te opodatkowane są podatkiem leśnym. Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, dalej specustawa drogowa) zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty i budynki wchodzące w skład nieruchomości przeznaczonych na realizację dróg publicznych, nabytych po dniu 1 stycznia 2007 r., odpowiednio na własność lub w trwały zarząd m.in. Skarbu Państwa oraz przekazanych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na okres wskazany w tym przepisie, jednak w aktualnym stanie prawnym zwolnienie dotyczy tylko gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co wynika bezpośrednio z art. 1b ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej u.p.o.l.). Ustawa o podatku leśnym nie zawiera natomiast takiego zwolnienia. Organ wyjaśnił również, że okoliczność przywrócenia Miastu W. statusu miasta na prawach powiatu nie wywiera wpływu na stan faktyczny sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania Strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 3 czerwca 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując, że trwały zarząd jest formą prawną władania nieruchomościami przez jednostkę organizacyjną, a momentem nabycia tego rodzaju uprawnień w niniejszej sprawie przez Stronę jest 9 czerwca 2012 r., kiedy to przymiot ostateczności uzyskała decyzja Wojewody z 11 kwietnia 2012 r. Na dzień wydania decyzji wymiarowej nie zostało w trybie administracyjnym decyzją ostateczną stwierdzone wygaśnięcie trwałego zarządu Strony w odniesieniu do nieruchomości będących przedmiotem postępowania wymiarowego w podatku leśnym za 2013 r. Zatem mimo wszczętej procedury administracyjnej w tym przedmiocie, Strona do dnia wydania decyzji wymiarowej nie utraciła wobec spornych gruntów trwałego zarządu. Wprawdzie 1 stycznia 2013 r. Prezydent Miasta W. z mocy prawa stał się zarządcą wszystkich dróg w granicach miasta, bowiem zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260; dalej u.d.p.) w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych jest prezydent miasta. Jednak faktu zarządzania tymi drogami nie należy uważać za tożsame z posiadaniem tytułu prawnego do posiadania nieruchomości w postaci trwałego zarządu. Zmiana zarządcy drogi nie jest tym samym co zmiana podmiotu posiadającego tytuł prawny w formie trwałego zarządu do danej nieruchomości. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem opodatkowania nie były drogi, lecz nieruchomości przeznaczone pod budowę drogi, sklasyfikowane jako lasy. Zatem art. 19 ust. 5 u.d.p. nie znajduje zastosowania w sprawie. Organ odwoławczy odwołał się również do danych z ewidencji gruntów i budynków podkreślając, że informacje tam zawarte są wiążące dla organów podatkowych przy wymiarze podatków. I.3. W skardze do WSA Strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.l. w zw. z art. 336 Kodeksu cywilnego przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że status trwałego zarządcy posiadany przez Skarżącą daje podstawy do jednoczesnego przypisania Skarżącej podmiotowości podatnika i płatnika podatku leśnego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.l.; 2) art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.l. w zw. z art. 336 Kodeksu cywilnego poprzez ich niezastosowanie i nieobciążenie Prezydenta Miasta zobowiązaniem podatkowym za rok 2013 w sytuacji, gdy to Prezydent Miasta jest samodzielnym posiadaczem lasów o powierzchni 0,8920 ha; 3) art. 2 ust. 4 u.p.l. przez jego niezastosowanie wyrażające się w braku solidarnego zobowiązania Skarżącej i Prezydenta Miasta do zapłaty podatku leśnego za 2013 r. I.4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. I.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd ten wskazał, że Skarżąca 9 czerwca 2012 r. uzyskała trwały zarząd w stosunku do będących przedmiotem inwestycji nieruchomości, z których część sklasyfikowana została jako lasy. Trwały zarząd jest prawną formą władania nieruchomością przez jednostkę organizacyjną. Tym samym Strona jest jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4a u.p.l. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji Skarżąca nie utraciła wobec spornych gruntów leśnych trwałego zarządu. Wygaśnięcie trwałego zarządu nieruchomością może nastąpić albo z mocy prawa z chwilą upływu terminu, na jaki zarząd ten został ustanowiony, albo w wyniku wydania przez właściwy organ decyzji administracyjnej o wygaśnięciu trwałego zarządu. Z dniem 1 stycznia 2013 r. Prezydent Miasta z mocy prawa stał się zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, w granicach miasta. Nie oznacza to jednak zdaniem WSA, że dotychczasowy zarządca staje się zarządcą niewłaściwym. Co więcej brak jest w przepisach ustawy o drogach publicznych regulacji, z których można by wywnioskować, że wcześniej ustalony trwały zarząd na nieruchomości znajdującej się na obszarze miasta, przechodzi obligatoryjnie na podstawie tej ustawy na rzecz prezydenta danego miasta. Dalej WSA wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 3 u.p.l. za działalność leśną uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. WSA stwierdził, że organy pominęły warunek opodatkowania podatkiem leśnym (zajęcie gruntów na prowadzenie działalności leśnej) i przyjęły, że sam fakt sklasyfikowania gruntu w ewidencji jako lasu jest wystarczającym do opodatkowania gruntu podatkiem leśnym. Zdaniem WSA w następstwie błędnej wykładni prawa materialnego organy zaniechały postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, czy przedmiotowe grunty stanowiące lasy w 2009 r. były i mogły być zajęte na prowadzenie działalności leśnej przez Skarżącą, a w konsekwencji przedwcześnie uznały, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka zajęcia gruntów leśnych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność leśna, co stanowiło naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. WSA podkreślił, że opodatkowane podatkiem leśnym będą grunty, które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolna ani z nią niezwiązane. Oba pojęcia nie są tożsame. Pojęcie gruntów zajętych na działalność gospodarczą dotyczy sytuacji, w których na gruntach tych jest lub będzie prowadzona działalność gospodarcza i w tym zakresie podatnik podjął działania zamierzające do realizacji swych planów, choć czasowo mogą pozostawać one nieeksploatowane. W przypadku zaś gruntów związanych z działalnością gospodarczą, należy przyjąć, że chodzi o grunty powiązane w jakikolwiek sposób (nawet pośrednio) z prowadzoną działalnością. Chodzi więc o sytuację, w której podjęta działalność została zaniechana lub nie była w ogóle podejmowana działalność leśna. Przy czym w odniesieniu do przedsiębiorców, w przypadku każdego innego gruntu niż leśny, istnieje domniemanie, że związek z działalnością realizowany jest przez sam fakt posiadania gruntu. Zdaniem WSA opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać będą te grunty leśne należące do przedsiębiorcy, które z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą zostały wyłączone, poprzez czynności faktyczne, z działalności leśnej. Decydują o tym takie kwestie, jak cel i okoliczności nabycia gruntów, historia ich użytkowania, profil prowadzonej działalności, plany ich wykorzystywania w przyszłości. Sąd pierwszej instancji wskazał też, że zgodnie z art. 1b ust. 3 u.p.o.l. zwolnienie z podatku od nieruchomości gruntów i budynków wchodzących w skład nieruchomości przeznaczonych na budowę dróg publicznych, nabytych odpowiednio na własność lub trwały zarząd: 1) Skarbu Państwa oraz przekazanych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, 2) właściwych jednostek samorządu terytorialnego – regulują przepisy specustawy drogowej. Stosownie do art. 22 ust. 2 specustawy drogowej zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty i budynki wchodzące w skład nieruchomości przeznaczonych na budowę dróg publicznych, nabytych, po dniu 1 stycznia 2007 r., odpowiednio na własność lub w trwały zarząd: 1) Skarbu Państwa oraz przekazanych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, 2) właściwych jednostek samorządu terytorialnego - w trybie określonym w niniejszym rozdziale, od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym nastąpiło nabycie, nie dłużej niż przez okres 5 lat w odniesieniu do gruntów i 1 roku w odniesieniu do budynków. Nieruchomości, za które wymierzono Stronie podatek leśny zostały nabyte (przeznaczone) na budowę dróg publicznych na podstawie specustawy drogowej, a następnie przekazane w trwały zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W celu obniżenia kosztów budowy dróg publicznych, do gruntów rolnych i leśnych nie stosuje się przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 21 ust. 1 specustawy), a także zaniechano poboru opłat związanych z usunięciem drzew i krzewów (art. 21 ust. 2 specustawy). Natomiast Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad zwolniono z opłat z tytułu trwałego zarządu na nieruchomościach (art. 20 ust. 6 specustawy). Zatem cel specustawy wyraźnie wskazuje na uwolnienie nabytych gruntów pod budowę dróg obciążeniami fiskalnymi. WSA wskazał, że ustalenie przez organy podatkowe, że przedmiotowe grunty leśne zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność leśna, mogłoby przenieść rozważania na płaszczyznę ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w szczególności na to, czy w sprawie nie zachodzą podstawy do zwolnienia od opodatkowania tym podatkiem wskazane w art. 1b ust. 3 u.p.o.l. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe uwzględnią wykładnię art. 1 w zw. z art. 1 ust. 3 u.p.l. dokonaną przez WSA, uwzględnią cel nabycia przez Skarżącą przedmiotowych gruntów leśnych, a także czy są one faktycznie wyłączone z działalności leśnej i od kiedy, oraz rozważą na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych, a także przepisów specustawy drogowej, jaki charakter instytucjonalny ma Strona oraz jaką działalność prowadzi. Te ustalenia będą przydatne do stwierdzenia, czy strona prowadzi (może prowadzić) działalność leśną, czy też nie. II. W skardze kasacyjnej SKO zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) polegające na wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, mimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, wobec niedopuszczenia się przez organ podatkowy naruszenia przepisów postępowania podatkowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, mimo braku przesłanek do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, bowiem wskazana w zaskarżonym wyroku jako niewyjaśniona przez organy podatkowe okoliczność zajęcia w 2009 r. posiadanych przez Podatnika gruntów - lasów o powierzchni 0,8920 ha na działalność leśną nie ma żadnego znaczenia dla opodatkowania tych lasów podatkiem leśnym w świetle art. 1 u.p.l.; 2) prawa materialnego - art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 3 u.p.l. przez błędną wykładnię tego przepisu i w rezultacie wadliwe przyjęcie, że z przepisu tego wynika, że zasadniczym warunkiem opodatkowania gruntów podatkiem leśnym, oprócz odpowiedniego sklasyfikowania gruntów w ewidencji, jest to, aby owe grunty były zajęte na prowadzenie działalności leśnej, w sytuacji gdy zdaniem SKO z przepisu tego nie wynika, aby zajęcie gruntu (lasu) na prowadzenie działalności leśnej było warunkiem jego opodatkowania podatkiem leśnym. III. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: IV. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. IV.1. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego, gdyż prawidłowa wykładnia art. 1 u.p.l. stanowi punkt wyjścia do oceny, jakie przesłanki winny być badane w celu ustalenia, czy Strona jest podatnikiem podatku leśnego. Zgodnie z art. 1 u.p.l. opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna (ust. 1). Lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (ust. 2). Za działalność leśną, w rozumieniu ustawy, uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym (ust. 3). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 3 u.p.l. wynika, że decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów podatkiem leśnym, jest zajęcie ich na prowadzenie działalności leśnej, co winno być ustalone w postępowaniu dowodowym przez organy. Organ nie zgadzając się z taką wykładnią, słusznie wskazał, że wystarczające jest zaklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako lasu. Zdaniem organu, które podziela Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie, taka interpretacja mogłaby prowadzić do sytuacji, w której kwestia oceny działalności leśnej lub jej braku spowoduje, że – wbrew wpisowi w ewidencji - las nie będzie podlegał ani opodatkowaniu podatkiem leśnym, ani podatkiem od nieruchomości. Ta zaś potencjalna sytuacja byłaby niekorzystna dla dochodów gminy. W aspekcie działalności leśnej zdefiniowanej w art. 1 ust. 3 u.p.l. należy wskazać, że definicja ta ma zakres podmiotowo-przedmiotowy. W zakresie podmiotowym mamy do czynienia z właścicielem, posiadaczem czy zarządcą lasu, natomiast w zakresie przedmiotowym można dokonać podziału na dwa jego rodzaje, tj. po pierwsze, działalność dotyczącą szeroko rozumianych działań organizacyjnych; po drugie, dotyczącą pewnych form działalności zarobkowej (vide Boroszowski P., Stelmaszczyk K., Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, WK, 2016). Oznacza to, że mogłoby się zdarzyć, że podmiot na gruncie sklasyfikowanym w ewidencji gruntów i budynków jako las nie podejmie żadnego z wymienionych zakresów działalności, więc nie będzie zobowiązany opłacać podatku leśnego. Jednocześnie podmiot ten, jak w niniejszej sprawie, będzie korzystać ze zwolnienia z art. 1b ust. 3 u.p.o.l., zgodnie z którym zwolnienie z podatku od nieruchomości gruntów i budynków wchodzących w skład nieruchomości przeznaczonych na budowę dróg publicznych, nabytych odpowiednio na własność lub w trwały zarząd: 1) Skarbu Państwa oraz przekazanych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, 2) właściwych jednostek samorządu terytorialnego - regulują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031). Zwolnienie od podatku od nieruchomości, o którym mowa w cytowanym przepisie, nie dotyczy jednak podatku leśnego. Skoro ustawodawca w art. 1 ust. 2 u.p.l. wprost odniósł się do sposobu sklasyfikowania gruntu jako lasu w ewidencji gruntów i budynków, a jednocześnie nie wspomniał w art. 1 u.p.l. o rzeczywistym wykorzystaniu gruntów, to oznacza, że podatkowi leśnemu podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (Ls), a tak właśnie zostały sklasyfikowane grunty, o których mowa w niniejszej sprawie. Na gruncie art. 1 u.p.l. przyjąć więc należy, że dla prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem leśnym nie jest konieczne ustalenie, czy jest on zajęty na wykonywanie działalności leśnej. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię okazał się więc zasadny, nie było bowiem podstaw do uwzględnienia skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. IV.2. Tym samym za zasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Skoro bowiem nie jest konieczne ustalenie, czy Strona prowadziła działalność leśną, to organy nie mają obowiązku uzupełniania materiału dowodowego w tej sprawie celem dokonania ustaleń stanu faktycznego w tym zakresie. Nie można więc przyjąć, aby organy naruszyły zasady gromadzenia i oceny materiału dowodowego wskazane w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi przez WSA w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. IV.3. Na gruncie tej sprawy przesłanka sklasyfikowania gruntu jako lasu w ewidencji gruntów i budynków została spełniona. Organ podatkowy będąc związanym oznaczeniem określonym w tej ewidencji, nie mógł zresztą dokonywać samodzielnych ustaleń w tym zakresie. Nie można więc zignorować wpisu do ewidencji, dając pierwszeństwo faktycznemu wykorzystaniu gruntów. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3108/12 (orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że: "Wprowadzony od dnia 1 stycznia 2007 r. art. 1a ust. 3 u.p.o.l. wprost odwołuje się do ewidencji gruntów i budynków jako podstawy wymiaru podatków. W orzecznictwie zauważa się, że tym samym również na gruncie ustaw podatkowych ewidencja ta zyskała walor normatywny dla wyznaczania zakresu opodatkowania (por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dane zawarte m.in. w ewidencji gruntów i budynków (podobnie jak w księgach wieczystych i innych ewidencjach i rejestrach), stanowią nadto materiał źródłowy dla budowania prowadzonej przez organy podatkowe w systemie informatycznym ewidencji podatkowej nieruchomości, dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego (art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l.)". Przyjmując za Sądem pierwszej instancji, że Strona jest jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4a u.p.l. i na dzień wydania zaskarżonej decyzji Skarżąca nie utraciła wobec spornych gruntów leśnych trwałego zarządu, a fakt, że z dniem 1 stycznia 2013 r. Prezydent Miasta z mocy prawa stał się zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, w granicach miasta, nie oznacza, że dotychczasowy zarządca staje się zarządcą niewłaściwym, uznać należy, że były w tej sprawie podstawy do oddalenia skargi w całości stosownie do art. 151 p.p.s.a. IV.4. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 151 w zw. z art. 193 p.p.s.a. oddalił skargę. Zwrot kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.