IV SA/Gl 356/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w G. na pismo Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 1) uwzględnia skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...]; 2) zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. pismem z [...] r. została poinformowana przez Instytucję Organizującą Konkurs, że projekt nr [...] pn. "Utworzenie Centrum Usług Wspólnych jako samorządowej platformy świadczenia dojrzałych e-usług publicznych" — złożony w ramach konkursu nr [...] dla Działania 2.1. Wsparcie rozwoju cyfrowych usług publicznych Oś priorytetowa Il Cyfrowe [...] Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2010 z uwagi na negatywny wynik oceny merytorycznej nie został zakwalifikowany do otrzymania dofinansowania. Uzasadniając tę kwalifikację podano, że wniosek został oceniony zgodnie z procedurami przez Komisję Oceny Projektów, pod kątem spełnienia kryteriów formalnych, a następnie merytorycznych. W zakresie oceny merytorycznej, dokonanej przez ekspertów z dziedziny technologii informacyjno-komunikacyjnych projekt otrzymał ocenę negatywną ze względu na niespełnienie kryteriów zerojedynkowych oraz nieosiągnięcie minimum punktowego (24 pkt). W załączeniu przekazano dwie karty oceny merytorycznej tego projektu, z których wynika, że negatywnie zostało ocenione spełnienie kryteriów merytorycznych ogólnych nr 1, 2 i 3 — przez obydwu ekspertów oraz że pierwszy ekspert ocenił projekt w zakresie kryteriów punktowanych na 20,20 punktów, a drugi ekspert na 23,40 punktów — średnio projekt został oceniony na 21,80 punktów. Pismem z [...] wnioskodawca złożył protest, w którym wniósł o ponowne dokonanie oceny merytorycznej projektu w zakresie wskazanych w proteście zerojedynkowych kryteriów merytorycznych ogólnych specyficznych: nr 1. Realność wskaźników, 2. Właściwie przygotowana analiza finansowa i ekonomiczna projektu, 3. Trwałość rezultatów projektu oraz w zakresie kryteriów specyficznych punktowanych: 1. Funkcjonalność zaplanowanych rozwiązań, 2. Realizacja projektu zgodnie z przyjętą metodyką zarządzania, 3. Założenia projektu są zgodne ze zdiagnozowanymi potrzebami — zmniejszają obciążenia interesariuszy usług, 4. Metody uwierzytelniania. W uzasadnieniu protestu obszernie wywodził na okoliczność obowiązku zachowania zasady przejrzystości oraz podkreślił, że nastąpiło naruszenie tej zasady oraz zasady rzetelnej oceny projektu w zakresie oceny wszystkich kryteriów merytorycznych. Rozpatrując protest Zarząd Województwa [...] działający jako Instytucja Zarządzająca nie dokonał ponownej oceny w zakresie kryteriów specyficznych punktowanych wskazując, że podtrzymana ocena w zakresie kryteriów zerojedynkowych, czyni dalszą ocenę bezprzedmiotową, ponieważ w przypadku, gdy projekt nie spełni któregokolwiek z obligatoryjnych kryteriów zerojedynkowych, których spełnienie jest weryfikowane na etapie oceny merytorycznej, projekt otrzymuje ostatecznie 0 punktów. Z tego względu dalsza relacja stanowiska zawartego w proteście oraz w zaskarżonym piśmie organu będzie koncentrowała się wokół kryteriów zerojedynkowych i zostanie przedstawiona w układzie polemiki stron sporu sądowego w zakresie ocen co do każdego z tych kryteriów. Protest nie został bowiem uwzględniony, o czym poinformowano stronę w piśmie z [...] r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o uznanie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Zarządzającą oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Żądania poparto następującymi zarzutami: 1) naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie oceny i wyboru projektów do dofinansowania z pogwałceniem zasady przejrzystości, a w konsekwencji również w sposób nierzetelny i nieobiektywny, 2) art. 37 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez wymaganie od wnioskodawcy informacji i dokumentów, które nie są niezbędne do oceny spełniania kryteriów wyboru projektów, 3) art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez niedokonanie wyboru projektu skarżącej pomimo tego, że spełnił on kryteria wyboru projektów w stopniu, który powinien skutkować jego wyborem do dofinansowania, 4) art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez prowadzenie konkursu, w tym w szczególności oceny projektów z naruszeniem postanowień regulaminu konkursu. W odpowiedzi na skargę Instytucja Zarządzająca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, w pełnym zakresie podtrzymała stanowisko prezentowane w zaskarżonym piśmie; podkreślając obowiązki wnioskodawcy w zakresie sporządzenia wniosku, których niedopełnienie ocenić trzeba jako niedochowanie należytej staranności i dbałości o własne interesy. W rozbudowanym uzasadnieniu rozwinięto zarzuty formułowane wobec sformułowanej oceny projektu. W piśmie z [...] r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej podtrzymał zarzuty skargi, pogłębiając argumentację co do sformułowanych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 21 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 732/16 uwzględnił wniesioną skargę. W uzasadnieniu przywołanego wyroku Sąd odniósł się do poszczególnych zarzutów i w znacznej części je podzielił. W konkluzji swoich rozważań stwierdził, że organ administracji publicznej dokonując oceny w zakresie zerojedynkowych kryteriów merytorycznych naruszył art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Z tego względu konieczne stało się ponowne przeprowadzenie tej oceny, z uwzględnieniem zaleceń sformułowanych w uzasadnieniu wyroku. W szczególności organ winien mieć na uwadze, że w przypadku formułowania negatywnych ocen, ciąży na nim obowiązek precyzyjnego wskazania ich podstaw i przyjętej metodologii. Jeżeli organ kwestionuje konkretny wskaźnik, to jest obowiązany wykazać dlaczego to czyni; nie w sferze ogólników, lecz dostępnej wiedzy np. z zakresu finansów, analizy ekonomicznej, analizy rynku - z odniesieniem do założeń projektu. Wynik oceny w zakresie kryteriów zerojedynkowych będzie stanowił podstawę do podjęcia decyzji co do konieczności weryfikacji oceny w zakresie pozostałych kwestionowanych kryteriów. Pismem z [...] r. Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] poinformował Prezesa Zarządu "A" Spółka z o.o. w G., że protest dotyczący oceny merytorycznej wniosku nr [...] złożony w ramach konkursu nr [...] nie został uwzględniony. W rozbudowanym uzasadnieniu przedstawiono stanowisko podmiotu rozpoznającego wniesiony protest. W pierwszej części uzasadnienia podniesiono, że ocena kryteriów merytorycznych ogólnych zerojedynkowych jest pozytywna i w tym zakresie protest został uwzględniony w pełnym zakresie. Następnie organ przeprowadził analizę poszczególnych kryteriów ogólnych punktowych. W odniesieniu do kryterium nr 1 — Poprawność oszacowania budżetu inwestycyjnego projektu - podtrzymano dotychczasową ocenę i projekt w tym zakresie otrzymuje 1 punkt. W kontekście kryterium nr 2: Zasadność przedstawionych danych określonych w analizie finansowej i ekonomicznej — podtrzymano dotychczasową ocenę, a tym samym punktacja nie uległa zmianie. Analizując kryterium punktowe nr 5 — Stopień przygotowania inwestycji do realizacji stwierdzono, że podniesione zarzuty zasługują na uwzględnienie, a ocena końcowa tego kryterium uzyskuje średnią ocenę w wysokości 4 punktów. W odniesieniu do kryterium specyficznego nr 3 — Funkcjonalność zaplanowanych rozwiązań — w następstwie ponownej oceny kart ekspertów postanowiono wystawione oceny zmienić w ten sposób, że od obu ekspertów przyznać należy po 3 punkty. W następstwie takiej zmiany ocena końcowa nie pogorszyła sytuacji wnioskodawcy, gdyż nadal uzyskuje on średnią ocen w wysokości 3 punktów. W kontekście kryterium specyficznego nr 5: Realizacja projektu zgodnie z przyjętą metodyką zarządzania - w następstwie ponownej oceny kart ekspertów postanowiono wystawione oceny zmienić w ten sposób, że od obu ekspertów przyznać należy po 2 punkty. W następstwie takiej zmiany ocena końcowa nie pogorszyła sytuacji wnioskodawcy, gdyż nadal uzyskuje on średnią ocen w wysokości 2 punktów. Analizując kryterium specyficzne nr 6: Założenia projektu są zgodne ze zdiagnozowanymi potrzebami — zmniejszają obciążenia interesariuszy usług - podtrzymano dotychczasową ocenę, a tym samym punktacja nie uległa zmianie. W przypadku kryterium specyficznego nr 7: Metody uwierzytelniania — dokonano weryfikacji punktów i postanowiono w tym zakresie przyzna po 4 punkty na obu kartach oceny merytorycznej, w następstwie czego ocena końcowa w tym kryterium zmieniła się i ostatecznie projekt uzyskuje średnią ocenę w wysokości 4 punktów. W podsumowaniu rozpatrzenia protestu stwierdzono, że po uwzględnieniu zmienionej punktacji projekt otrzymał następującą liczbę punktów: w pierwszej Karcie oceny merytorycznej — 23,50 oraz w drugiej Karcie oceny merytorycznej 23,90 pkt, a w konsekwencji w obu przypadkach ocena jest negatywna, gdyż wynik jest poniżej 24 pkt. Z powodu nie otrzymania wymaganej liczby punktów projekt nie może być oceniony w sposób pozytywny, a ocena przedmiotowego projektu jest negatywna. Do przywołanego na wstępie pisma dołączono Kartę oceny merytorycznej wniosku sporządzoną w ramach trybu odwoławczego. Pismem z [...] "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na pismo z [...] r. nie uwzględniające protest i negatywnie oceniające wniosek o dofinansowanie realizacji projektu. W skardze tej zarzucono organowi administracji: naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie oceny i wyboru projektów do dofinansowania z pogwałceniem zasady przejrzystości, a w konsekwencji również w sposób nierzetelny i nie obiektywny; naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie w toku ponownej oceny i rozstrzygnięcia protestu oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z 21 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/GI 732/16; naruszenie art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez nie dokonanie wyboru projektu skarżącej Spółki pomimo tego, że spełnił on kryteria wyboru projektów w stopniu, który powinien skutkować jego wyborem do dofinansowania; naruszenia art. 41 ustawy wdrożeniowej poprzez prowadzenie konkursu, w tym w szczególności oceny projektu z naruszeniem postanowień regulaminu konkursu oraz naruszenie art. 57 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie ponownej oceny projektu poza granicami zarzutów podniesionych w proteście. W motywach skargi w pierwszej kolejności poruszono kwestię związania organu pierwszym wyrokiem Sądu Administracyjnego, który został wydany w tej sprawie i który winien wiązać organ administracji nie tylko w odniesieniu do kryterium zerojedynkowego, ale także w zakresie oceny merytorycznej projektu. Zdaniem skarżącej Spółki organ administracji rozpoznający protest w ograniczonym stopniu kierował się wskazaniami zamieszczonymi w uzasadnieniu przywołanego powyżej wyroku. Następnie skarżący zarzucili organowi szereg naruszeń sporządzonej oceny i zarzuty te formułowali w kontekście poszczególnych kryteriów punktowych ogólnych i specyficznych. W odniesieniu do kryterium ogólnego zakwestionowali ujęcie zatrudnienia inżyniera kontraktu jak również wysokość przysługującego mu wynagrodzenia. Nadto w tym zakresie nie podzielili stanowiska wyrażonego w ocenie, a odnoszącego się do sposobu wyłonienia wykonawcy projektu. W przypadku kryteriów specyficznych główny zarzut związany został z obniżeniem punktacji przyznanej przez ekspertów oraz w tych samych punktach przyznanie dodatkowych punktów w stosunku do tego, co uczynili eksperci. Zdaniem skarżących działanie takie wyczerpuje znamiona naruszenia zasady reformationis in peius. Ogólnym zarzutem skierowanym pod adresem sporządzonej oceny oraz wysokości przyznanych punktów, gdyż zdaniem skarżącej Spółki projekt winien uzyskać wymaganą liczbę 24 punktów i uzyskać pozytywną ocenę i zostać skierowany do kolejnych etapów postępowania konkursowego. W odpowiedzi na skargę reprezentujący Zarząd Województwa [...] radca prawny M.C. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w ocenie z [...] r. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów nie podzielił ich zasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Aktem normatywnym zawierającym takie rozwiązanie jest ustawa z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie realizacji polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 — 2020 (Dz. U. z 2016 poz. 2017). Po myśli art. 61 ust. 1 tej ustawy w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 8 powyższej ustawy sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając że: ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję przeprowadzającą konkurs; pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez instytucję właściwą do przeprowadzenia konkursu. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) wykazała bowiem, że zaskarżony akt nie odpowiada wymogom prawa. Kwestią wymagającą uwzględnienia przy ocenie prawidłowości kontrolowanego aktu organu administracji jest fakt, że wydany on został w następstwie uwzględnienia skargi skarżącej Spółki w wyroku z 21 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/GL 732/16. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ administracji jak również sąd administracyjny rozpoznający sprawę w następstwie uprzedniego wydania orzeczenia są związani wskazaniami zamieszczonymi w tym wyroku. Sąd administracyjny kontrolujący ponowny akt organu administracji obowiązany jest w pierwszej kolejności mieć w polu widzenia wskazania zamieszczone w tymże wyroku i badać, czy organ administracji wydając nowy akt kierował się tymi wskazaniami. Ustalenie to posiada dwojakie znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, ponieważ z jednej strony wyznacza zakres kontroli sprawowanej przez skład orzekający w niniejszej sprawie, a z drugiej strony ustalenie to skutkuje tym, że sąd kontrolujący akt organu administracji nie może stawiać nowo wydanemu aktowi takich zarzutów, które nie były podnoszone w ramach pierwszej kontroli, a zostały dostrzeżone w ramach teraz przeprowadzanej. Oznacza to, że skład orzekający w niniejszej sprawie nie będzie brał pod uwagę tego, że faktyczne rozstrzygnięcie w kontrolowanej sprawie nie pochodzi od Zarządu Województwa [...], lecz jest wydane przez pracownika aparatu pomocniczego tegoż organu województwa samorządowego, ponieważ kwestionowany akt został podpisany przez Zastępcę Dyrektora Wydziału w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...]. W wyroku z 21 listopada 2016 r., powyższa wadliwość nie była podnoszona pomimo tego, że wówczas kontrolowany akt wydany był w analogiczny sposób, z tego też powodu w niniejszym wyroku dostrzeżone uchybienie nie będzie przesądzało o rozstrzygnięciu. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie stwierdzić, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP wszystkie organy państwa obowiązane są do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Przepis ten widzieć należy w kontekście postanowień art. 87 Konstytucji RP i systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Z regulacji tej wynika, że jedynie tego typu źródła prawa mogą kształtować sytuację prawną adresata działań administracji publicznej. Przywołanie powyższych unormowań jest niezbędne z tego powodu, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została czynność organu administracji publicznej, która posiada zakotwiczenie w normach prawa powszechnie obowiązującego jak również w akcie, który nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, a mianowicie w regulaminie konkursu przyjętym przez właściwą instytucję, czyli instytucję przeprowadzającą konkurs, a w niniejszej sprawie jest to Zarząd Województwa [...]. Regulamin ten dostępny jest jedynie na stronach internetowych instytucji właściwej i nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, lecz w rozpoznawanych sprawach stanowi wzorzec kontroli przeprowadzanej przez Sąd. Przyjęcie tego regulaminu przewiduje art. 41 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie realizacji polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 — 2020, jednakże prawodawca nie nadał mu charakteru aktu normatywnego, jednakże jest to dokument, który określa podstawowe reguły w oparciu o, które rozstrzygany jest konkurs. W konsekwencji przyjdzie stwierdzić, że wzorcem kontroli czynności prawnej podejmowanej przez organ administracji publicznej, a dokonywanej przez sąd administracyjny jest przywołana powyżej ustawa jak również inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz regulamin przedmiotowego konkursu. Na marginesie można zauważyć, że regulamin ten składa się w rzeczywistości z kilku aktów noszących nazwę regulaminu i normujących różne etapy przeprowadzanego postępowania konkursowego. Kolejną kwestią wymagającą ustalenia jest charakter prawny czynności podejmowanych przez organy administracji publicznej w ramach organizowanego konkursu. Przyjdzie dostrzec, że w tym zakresie działania organu administracji mają mieszany charakter ponieważ ocena formalna zgłoszonego wniosku i podejmowane w tym zakresie czynności zaliczyć należy do czynności publicznoprawnych podejmowanych przez właściwą instytucję, czyli podmiot administrujący (organ administracji publicznej), natomiast ich zwieńczeniem jest podpisanie umowy, czyli czynności zaliczanej do prawa prywatnego mocą której podmiot publiczny zobowiązuje się przyznać określone środki finansowe wnioskodawcy, celem realizacji określonego zadania. Mocą przywołanego powyżej art. 61 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie realizacji polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 ustawodawca poddał czynności publicznoprawne podejmowane przez podmiot administrujący kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Potwierdzeniem publicznoprawnego charakteru aktu podejmowanego przez podmiot organizujący konkurs, a podlegający kontroli sądu administracyjnego jest to, że ustawodawca zalicza ten akt do grupy aktów wskazanych w treści art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe stwierdzenie przyjdzie przywołać treść art. 46 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy. Zgodnie z tym przepisem właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informację o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektu. Po myśli ust. 4 tego przepisu właściwa instytucja zamieszcza na stronie internetowej oraz na portalu listę projektów wybranych do dofinansowania wyłącznie na podstawie spełnienia kryteriów wyboru projektów albo listę projektów, które uzyskały wymaganą liczbę punktów, z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania. Według ust. 5 przywoływanego przepisu jeżeli projekt otrzymał negatywną ocenę, informacja, o której była mowa powyżej zawiera pouczenie o możliwości wniesienia protestu na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 53 i art. 54 przedmiotowej ustawy. Przywołane przepisy prawa skłaniają zatem do ustalenia charakteru normatywnego "pisemnej informacji" otrzymywanej przez wnioskodawcę. Na wstępie przyjdzie stwierdzić, ze wnoszenie protestu przewidzianego w przywołanych przepisach odbywa się na zasadach określonych w tej ustawie, a zatem jest to szczególna procedura właściwa jedynie dla tej czynności prawnej. Oznacza to, ze ustawodawca nadał tej czynności szczególny charakter, a w szczególności nie nazwał ją decyzją administracyjną i nie nakazał w tym zakresie wykorzystywać postanowień Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji rodzi się pytanie czym jest ta "pisemna informacja". Jest to czynność, która podejmowana jest przez podmiot publiczny (organ administracji publicznej lub podmiot administrujący), skierowana do określonego adresata, którym jest wnioskodawca, zawiera rozstrzygnięcie, gdyż informuje o losie złożonego wniosku o dofinansowanie, następnie zawiera uzasadnienie i pouczenie o przysługujących środkach prawnych. Z uwagi na to, że jest to czynność podejmowana przez podmiot publiczny jest również podpisywana w sposób właściwy dla tego typu działań organów publicznych. Zestawienie elementów, które musi spełniać pisemna informacja pozwalają uznać, że są one praktycznie zbieżne z tymi, które ustawodawca przewidział dla decyzji administracyjnej, jednakże skoro nie nadał jej takiego charakteru to opowiedzieć należy się za stanowiskiem, że jest to akt administracyjny indywidualny o budowie zbliżonej do decyzji administracyjnej. W konsekwencji opowiedzieć należy się za stanowiskiem, że pisemna informacja będzie musiała spełniać wszystkie przewidziane prawem wymogi, aby mogła w sposób prawnie skuteczny wywoływać przewidziane dla niej skutki prawne. Odmiennie stosownie do postanowień art. 53 i art. 54 przywoływanej powyżej ustawy wnioskodawcy przysługuje możliwość wniesienia protestu w przypadku negatywnej oceny jego projektu zamieszczonej w "pisemnej informacji", celem ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów. Protest taki można wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisemnej informacji, a ustawodawca określił jego wymogi formalne. W przypadku wniesienia protestu niespełniającego wymogów formalnych lub zawierającego oczywiste omyłki właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do jego uzupełnienia lub poprawienia w nim oczywistych omyłek, w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Zgodnie z treścią art. 55 przedmiotowej ustawy protest jest rozpatrywany przez instytucję zarządzającą albo pośredniczącą, jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego. Jest on wnoszony za pośrednictwem instytucji organizującej konkurs, zgodnie z pouczeniem zamieszczonym w "pisemnej informacji". Instytucja organizująca konkurs uprawniona jest w terminie 21 dni od dnia otrzymania protestu do weryfikacji dokonanej przez siebie oceny projektu zakresie kryteriów i zarzutów, a następnie stosownie do poczynionych ustaleń może dokonać autokontrolnych czynności i skierować projekt do odpowiedniego etapu oceny albo umieszczenia go na liście projektów wybranych, albo skierować projekt wraz z otrzymaną od wnioskodawcy dokumentacją do właściwej instytucji załączając do niego stanowisko dotyczące braku podstaw do zmiany podjętych ustaleń. Po myśli art. 57 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie realizacji polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 — 2020 właściwa instytucja rozpatruje protest weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jego otrzymania. Następstwem oceny dokonanej przez właściwą instytucję jest informacja skierowana do wnioskodawcy na piśmie o wyniku rozpatrzenia protestu. Informacja ta zawiera w szczególności treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu wraz z uzasadnieniem. W przypadku nieuwzględnienia protestu zamieszcza się w niej pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W art. 58 przedmiotowej ustawy zamieszczono także unormowania normujące działania organów w przypadku uwzględnienia wniesionego protestu, jak również przysługujące wnioskodawcy uprawnienia w tym zakresie. Dodatkowo podnieść należy, że stosownie do postanowień art. 60 przedmiotowej ustawy w rozpoznawaniu protestu, w weryfikacji, o której mowa w art. 56 ust. 2 (weryfikacji dokonywanej przez podmiot organizujący konkurs), a także w ponownej ocenie, o której mowa w art. 58 ust, 3 tej ustawy (dokonywanej po uwzględnieniu protestu przez podmiot uprawniony), nie mogą brać udział osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę. Z kolei po myśli art. 58 ust. 4 pkt 2 przywoływanej ustawy w przypadku negatywnej ponownie oceny projektu do informacji załącza dodatkowo pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach przewidzianych w tym akcie. W tym miejscu rozważyć należy charakter prawny informacji skierowanej do wnioskodawcy o wyniku rozpatrzenia protestu. Podkreślić należy, że informacja ta sporządzana jest na piśmie przez właściwą instytucję, a zatem organ administracji publicznej lub podmiot umocowany normą prawną do dokonania tej czynności. Informacja ta skierowana jest do konkretnego adresata i zawiera konkretne rozstrzygnięcie sprowadzające się do uwzględnienie lub nieuwzględnienia wniesionego protestu, jak również zawiera uzasadnienie i pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia. W konsekwencji przyjdzie podzielić stanowisko przyjęte przy ocenie "pisemnej informacji", że i ta czynność zawiera zbieżne wymogi z tymi, które ustawodawca przewidział dla decyzji administracyjnej, jednakże skoro nie nadał jej takiego charakteru to opowiedzieć należy się za stanowiskiem, że jest to akt administracyjny indywidualny o budowie zbliżonej do decyzji administracyjnej. W konsekwencji opowiedzieć należy się za stanowiskiem, że przedmiotowa informacja będzie musiała spełniać wszystkie przewidziane prawem wymogi, aby mogła w sposób prawnie skuteczny wywoływać przewidziane dla niej skutki prawne. Mając w polu widzenia treść art. 64 przedmiotowej ustawy przyjdzie opowiedzieć się za stanowiskiem, że "pisemna informacja" jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konkluzji tej części rozważań przyjdzie stwierdzić, że akt organu administracji poddany zostanie kontroli w kontekście respektowania postanowień przepisów prawa powszechnie obowiązującego w zakresie objętym jego zakresem, jak również w oparciu o regulacje, którym prawodawca nie nadał statusu przepisów powszechnie obowiązujących, lecz wyznaczających sytuację prawną organu organizującego konkurs oraz podmiotów w nim uczestniczących, a także z uwzględnieniem wskazań zawartych w zaleceniach wyroku tutejszego Sądu z 21 listopada 2016 r. W przywołanym powyżej wyroku tutejszy Sąd zamieścił dwa rodzaje zaleceń. Jedne z nich odnosiły się do kryterium punktowego zerojedynkowego, i jak wynika to z treść poddanego kontroli aktu organ administracji w całym zakresie uwzględnił zgłaszane przez skarżącą Spółkę zarzuty i przeszedł do następnego etapu postępowania konkursowego, a mianowicie do merytorycznej oceny punktowej przedłożonego projektu. W świetle powyższego uznać należy, że w tym zakresie organ administracji w pełni wypełnił ciążące na nim obowiązki wynikające z treści uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu, a podnoszone w skardze zarzuty w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Drugi rodzaj zaleceń sformułowanych w przywoływanym wyroku ukierunkowany był na sposób formułowania negatywnych ocen. Także i w tym zakresie nie można podzielić zarzutów formułowanych przez skarżącą Spółkę, że wypowiadający się w sprawie organ dopuścił się naruszenia postanowień art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie poddanej kontroli pisemnej informacji jest rozbudowane i zawiera wszelkie niezbędne elementy, pozwalające ocenić motywy, którymi organ ten kierował się przy formułowaniu swoich ocen. Stwierdzenie to nie oznacza, że wszystkie oceny i stwierdzenia wskazanego organu zasługują na uwzględnienie i akceptację, jednakże nie można mu postawić zarzutu naruszenia wyżej wymienionego przepisu. W świetle powyższych ustaleń podniesiony przez skarżącą Spółkę zarzut naruszenia przywoływanego przepisu nie może być uwzględniony. W tym miejscu odnieść należy się do zarzutów kierowanych wobec poddanej kontroli oceny merytorycznej projektu w kontekście kryterium ogólnego nr 1 "Poprawność oszacowania budżetu inwestycyjnego projektu". Organ administracji zakwestionował w tym zakresie dwa zagadnienia: wysokość wynagrodzenia inżyniera kontraktu oraz zasady przeprowadzenia postępowania zamówieniowego zmierzającego do wyłonienia wykonawcy. W przypadku pierwszego w wyodrębnionych zagadnień jak się wydaje między stronami postępowania wystąpiło niezrozumienie i brak precyzyjnego przekazu informacji. Organ administracji pod wskazanym pojęciem rozumiał jedną osobę, która będzie nadzorowała prace związane z realizacją projektu, a potwierdzeniem tego są zamieszczone w ocenie wyliczenia co do wysokości wynagrodzeń przysługujących specjalistom z zakresu objętego przedmiotem projektu. Z kolei strona skarżąca w trakcie rozprawy wskazała, że pod pojęciem inżyniera kontraktu rozumie grupę osób reprezentującą specjalistów z różnych sfer życia. W świetle powyższego uznać należy, że dokonana przez organ administracji ocena merytoryczna nie jest prawidłowa. Skład orzekający nie będzie wypowiadał się na temat tego, kto i w jakim stopniu przyczynił się do tego, że wystąpiło niezrozumienie co do zakresu pojęcia "inżynier kontraktu", jednakże ustalona rozbieżność może mieć znaczenie dla końcowej oceny przedłożonego projektu. Z tego też powodu organ administracji w ramach ponownie przeprowadzanej oceny ten aspekt uwzględni i podejmie rozstrzygnięcie mając go w polu widzenia. W kontekście drugiego z wyodrębnionych zagadnień przyjdzie dostrzec, że strony tego postępowania przedstawiają własne stanowiska i w tym zakresie Sąd nie znajduje podstaw do uznania, że organ administracji przyjmując taką ocenę projektu dopuścił się naruszenia prawa. Zagadnieniem, które uwidoczniło się w dwóch miejscach skargi jest obniżenie punktacji eksperta zamieszczonej w ocenie merytorycznej projektu przez organ rozpoznający wniesiony protest. We wskazanym zakresie strona skarżąca doszukuje się naruszenia zasady reformationis in peius. Zdaniem organu administracji w rozpoznawanej sprawie wskazana zasada nie ma zastosowania, ponieważ w ramach tego postępowania nie można odwołać się do postanowień art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż po myśli art. 67 przedmiotowej ustawy, akt ten poza wskazanymi w niej przepisami nie ma zastosowania. Wypowiedzenie się co do zasadności tego zarzutu wymaga zwrócenia uwagi na obowiązujące unormowania prawne. Stosownie do postanowień art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 przedmiotowej ustawy protest zawiera wskazanie kryteriów wyboru, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem oraz wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem. Zgodnie natomiast z treścią art. 56 ust. 2 pkt 1 tej ustawy instytucja weryfikuje wyniki dokonywanej przez siebie oceny w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa była powyżej. Z takiego brzmienia przywołanych przepisów wynika, że instytucja rozpoznająca protest uprawniona jest do weryfikowania oceny jedynie w zakresie objętym protestem, zatem instytucja ta związana jest treścią protestu i poza jego ramy nie może wykroczyć. Z takiego brzmienia przepisów nie można sformułować poglądu o występowaniu w ramach omawianego postępowania zasady nie działania na niekorzyść strony odwołującej się. Jednakże ustalenie takie nie jest pełne, ponieważ w polu widzenia należy mieć inne zasady obowiązujące w demokratycznym państwie prawa, otóż organ administracji prowadzący jakiekolwiek postępowania (jurysdykcyjne czy w oparciu o inne unormowania prawne) obowiązany jest prowadzić je w sposób respektujący treść art. 2 Konstytucji RP i zawartej w nim zasady, iż Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W ramach wskazanej zasady będzie mieściła się także i taka, która sprowadzała się będzie do tego, że organy państwa obowiązane są działać w taki sposób aby zapewniać zaufanie obywateli do władzy publicznej. Elementem takiego zaufania jest nie podejmowanie rozstrzygnięć na niekorzyść strony wnoszącej środek odwoławczy. W konsekwencji przyjdzie opowiedzieć się za stanowiskiem, że w ramach omawianej procedury ustawodawca nie wprowadził zasady wymienionej przez skarżącą Spółkę do przepisów normujących procedurę, i w tym zakresie stanowisko organu administracji jest trafne, jednakże zasada ta wynika z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa i nie podejmowania działań na niekorzyść strony wnoszącej środek odwoławczy. W świetle przywołanego stanu normatywnego przyjdzie odnieść się do dwóch zarzutów sformułowanych w kontekście kryterium specyficznego nr 3 "Funkcjonalność zaplanowanych rozwiązań" oraz kryterium specyficznego nr 5 "Realizacja projektu zgodnie z przyjętą metodyką zarządzania. W obu wymienionych kryteriach instytucja rozpoznająca protest ustaliła, że punktacja dla nich mieści się w przedziale 0 — 4 pkt, a oceny ekspertów różnią się o dwa punkty. W następstwie ponownie dokonanej oceny instytucja ta dokonała unifikacji ocen, gdyż w stosunku do jednego z ekspertów obniżono ilość punktów a wobec drugiego z nich podwyższono tę ilość, przy czym zdaniem instytucji właściwej sumaryczna ilość punktów nie uległa zmianie. Odniesienie się do tak wyznaczonego zarzutu wymaga odwołania się do postanowień "Regulaminu prac Komisji Oceny Projektów". W § 8 pkt 14 tego regulaminu zamieszczono regulację odnoszącą się do znacznych rozbieżności. Stosownie do postanowień lit. d znaczne rozbieżności wystąpią w przypadku kryterium punktowanych w skali od 0 do 4 punktów, gdy różnica w przyznanych punktach przekracza 2. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji usunięcie rozbieżności w ocenie następuje w drodze konsensusu, a gdy nie jest on możliwy oceny dokonuje kolejny Członek Komisji Oceniającej Projekt. W świetle przywołanego rozwiązania w rozpoznawanej sprawie nie występuje znaczna rozbieżność, gdyż różnica między dwoma ocenami jest równa 2, a nie przekracza tej cyfry. Regulacja ta posiada inne znaczenie, ponieważ skutkuje tym, że oceny poszczególnych ekspertów są autonomiczne i stanowią podstawę dla końcowej oceny dokonywanej przez Komisję Oceny Projektów. Instytucja właściwa rozpoznająca protest jest uprawniona do ingerencji w ocenę eksperta w zakresie objętym protestem, natomiast nie może wkraczać w te oceny, które przez podmiot wnoszący protest nie zostały zakwestionowane. W świetle przywołanych rozważań przyjdzie uznać, że w rozpoznawanej sprawie instytucja rozpoznająca protest obniżając punktację przyznaną przez ekspertów dopuściła się naruszenia przywołanej powyżej zasady, gdyż wykroczyła poza ramy wyznaczone treścią protestu, a tym samym dopuściła się naruszenia przepisów art. 56 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 54 ust. 2 pkt 4 przedmiotowej ustawy. Równocześnie dostrzec należy, że wbrew twierdzeniom organu przeprowadzona zmiana punktacji ocen merytorycznych projektu wpływała na liczbę uzyskiwanych punktów, gdyż obniżenie wysokości przyznanych punktów skutkować musiało ich niższą wartością finalną. Przeprowadzone powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że przedmiotowa skarga jest zasadna, ponieważ ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało wpływ na wynik oceny, a tym samym wyczerpana została przesłanka uwzględnienia skargi przewidziana treścią art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 — 2020. Instytucją właściwą do rozpoznania protestu jest Zarząd Województwa [...], z tego powodu Sąd orzekł jak w pkt 1 niniejszego wyroku. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania wskazanemu powyżej organowi Sąd zwraca uwagę na zamieszczone w uzasadnieniu stwierdzenie, że w sprawie tej wypowiedzieć ma się Zarząd Województwa [...], gdyż on jest instytucją właściwą, a nie pracownik wydziału Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA zob. wyrok NSA z 28 marca 2017 r. sygn. akt Il GSK 507/17. W ramach ponownie dokonywanej oceny merytorycznej przedłożonego projektu instytucja właściwa będzie miała w polu widzenia ustalenia wynikające z treści niniejszego wyroku w kwestii dotyczącej inżyniera kontraktu, jak również związane z ustalaniem liczby punktów wystawionych przez poszczególnych ekspertów z uwzględnieniem zakazu obniżania wysokości przyznanych punktów. W następstwie ponownie przeprowadzonej oceny jak również uwzględniając te sytuacje, które zostały już przez instytucję właściwą uwzględnione dokona ponownej oceny liczby punktów osiągniętych przez projekt i podejmie stosowne w tym zakresie dalsze działania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.