I FZ 268/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. S.A. w U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 101/17 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi O. S.A. w U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 30 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 maja 2017 r. w sprawie I SA/Lu 101/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił O. S.A. w U. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 30 listopada 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2013 r. Sąd pierwszej instancji podał, że w skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, w żaden sposób go nie uzasadniając. W związku z powyższym WSA wskazał, że skoro Strona nie przedstawiła żadnej argumentacji, która pozwalałaby ocenić, że uiszczenie kwoty, wynikającej z zaskarżonej decyzji, wiązać się będzie z dotyczącym Stronie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jej sytuacji majątkowej, brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. W zażaleniu Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia WSA w Lublinie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę tego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w niniejszej sprawie szczegółowo opisała swoją sytuację finansową i majątkową oraz powołała stwierdzenia zawarte w postanowieniu WSA w Lublinie z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie I SA/Lu 617/15, którym uwzględniono wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 27 marca 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (postanowienie NSA z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie Strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odpowiada prawu. Należy bowiem zgodzić się z Sądem pierwszej instancji co do tego, że brak było podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku Strony o przyznanie jej ochrony tymczasowej, skoro wniosek ten ograniczony został do samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wbrew bowiem argumentacji Strony zaprezentowanej w zażaleniu w przedmiotowym wniosku nie wskazano żadnych okoliczności, które mogłyby zostać przez Sąd pierwszej instancji zweryfikowane pod kątem przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Rację ma Skarżąca, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja dotycząca jej sytuacji majątkowej i finansowej, złożona w związku z wnioskiem Skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Jednakże zaznaczyć trzeba, że wobec niewskazania we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konkretnych okoliczności, które - zdaniem Skarżącej - można by było rozważać w kategoriach trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do dokonywania z własnej inicjatywy weryfikacji dokumentów złożonych z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w poszukiwaniu ewentualnych przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku o udzielenie Skarżącej ochrony tymczasowej. Podkreślenia wymaga, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie są identyczne z przesłankami uzasadniającymi przyznanie prawa pomocy. Dokumentacja złożona przez Stronę przy wniosku o przyznanie prawa pomocy oczywiście może i nawet powinna być brana pod uwagę przy rozstrzyganiu w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonanie decyzji, jednakże w kontekście przywołanych przez wnioskodawcę okoliczności, wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania takiej decyzji. Brak w niniejszej sprawie inicjatywy Strony w tym zakresie (Strona - jak już wyżej zaznaczono - w ramach przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji nie podała we wniosku żadnej konkretnej okoliczności) skutkował koniecznością nieuwzględnienia przedmiotowego wniosku. Ponadto wskazać trzeba, że - wbrew twierdzeniom Skarżącej - fakt pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie w sprawie I SA/Lu 617/15 nie skutkuje koniecznością podjęcia takiego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że przedmiotowe postanowienie WSA w Lublinie zapadło de facto w innej sprawie sądowoadministracyjnej, a dodatkowo zostało ono podjęte ponad rok wcześniej niż zaskarżone postanowienie WSA w Lublinie wydane w niniejszej sprawie, wobec czego okoliczności faktyczne i prawne mogły ulec zmianie, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że determinuje ono kierunek rozstrzygnięcia w tejże sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, a zatem zażalenie – na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. – podlega oddaleniu. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 P.p.s.a. sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.