I SA/Lu 681/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu [...] czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dotacji oświatowej podlegającej zwrotowi - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ) uchyliło decyzję Prezydenta Miasta L. (organ I instancji) z dnia [...] r. w zakresie orzeczenia o tym, że Z. C. w okresie od września 2010 r. do grudnia 2012 r. był osobą prowadzącą w L. szkoły: A. Liceum Ogólnokształcące, A. Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i A. Policealna Szkoła Zawodowa dla Dorosłych oraz utrzymało w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o obowiązku A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. (poprzednio Szkoły A. Sp. z o.o.) zwrotu dotacji pobranej nienależnie na rzecz prowadzenia w L. wyżej wymienionych szkół za okres od października 2010 r. do października 2012 r. w łącznej wysokości [...] zł. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że A. Sp.z o.o. w okresie od 28 września 2010 r. do 8 listopada 2012 r. otrzymała dotacje na rzecz prowadzenia w L. szkół: A. Liceum Ogólnokształcące, A. Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i A. Policealna Szkoła Zawodowa dla Dorosłych. Środki te były wypłacane A. Sp. z o.o. na jej rachunki bankowe o podanych numerach, a następnie gromadzone na jednym koncie, z którego były finansowane wydatki na rzecz podmiotów również z G., O., B. , W., W., Ł. , a więc był to rachunek bankowy służący rozliczeniom dotyczącym wszelkiej działalności A. . Taki sposób postępowania A. Sp. z o.o. ze środkami pochodzącymi z dotacji, w ocenie organu, spowodował, że nie było możliwe dokładne ustalenie ich przeznaczenia. Organ przyjął, że A. nie była uprawniona do ubiegania się, a tym bardziej do otrzymania dotacji na rzecz ww. szkół w L., tj. A. Liceum Ogólnokształcące, A. Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i A. Policealna Szkoła Zawodowa dla Dorosłych. Początkowo osobą prowadzącą ww. szkoły w L. był Z. C., który w dniu 31 sierpnia 2010 r. zawarł umowę ze spółką Szkoły A. – późniejsza nazwa A. . Dotyczyła ona zmiany organu prowadzącego szkół: A. Liceum Ogólnokształcące, A. Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i A. Policealna Szkoła Zawodowa dla Dorosłych. W myśl jej postanowień Z. C. przekazał prowadzenie powyższych szkół spółce Szkoły A. . Jednak, jak zauważył organ, powyższa umowa została podpisana wyłącznie przez Z. C., raz jako osobę prowadzącą szkoły, a następnie jako reprezentanta spółki Szkoły A. przejmującej ich prowadzenie. W takiej sytuacji, w ocenie organu, znajduje zastosowanie art. 210 § 1 ustawy Kodeks spółek handlowych (Dz.U.2000.94.1037, obecnie Dz.U.2016.1578. ze zm. - k.s.h.), zgodnie z którym w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. Organ, powołując się na treść Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), zaznaczył przy tym, że według stanu na dzień 31 sierpnia 2010 r. zarząd spółki Szkoły A. był dwuosobowy, a w jego skład, obok Z. C. (810 udziałów), wchodziła jeszcze A. P. (90 udziałów). Jak wywodził organ, konsekwencją naruszenia art. 210 § 1 k.s.h. jest bezwzględna nieważność umowy z dnia 31 sierpnia 2010 r. W rezultacie spółka Szkoły A. (obecna A. ) nie nabyła praw organu prowadzącego szkoły: A. Liceum Ogólnokształcące, A. Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i A. Policealna Szkoła Zawodowa dla Dorosłych. Oznacza to, że A. Sp. z o.o. nie była uprawniona, aby ubiegać się o dotacje na rzecz A. Liceum Ogólnokształcące, A. Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i A. Policealna Szkoła Zawodowa dla Dorosłych, skoro nie była organem prowadzącym te szkoły. W sytuacji więc, w której jednak doszło do wypłaty wnioskowanych przez spółkę A. rodków, mamy do czynienia z dotacją pobraną nienależnie w rozumieniu określonym w art. 252 ust. 4 ustawy o finansach publicznych (Dz.U.2009.157.1240 ze zm., obecnie Dz.U.2016.1870 ze zm. – u.f.p.), które podlegają zwrotowi stosowanie do art. 252 ust. 1 pkt 2, ust. 4 tej ustawy. W przekonaniu organu, wyłącznie wpisanie A. Sp. z o.o. do ewidencji szkół i placówek niepublicznych Miasta L. jako organu prowadzącego ww. szkoły nie ma rozstrzygającego znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Z punktu widzenia obowiązku spółki A. zwrotu nienależnie pobranej dotacji zasadnicze znaczenie ma bowiem kwestia, że w rzeczywistości nie była ona organem prowadzącym szkoły, których dotyczyły dotacje. Dla organu ważny był całokształt okoliczności sprawy, w których Z. C. w 2010 r. był większościowym wspólnikiem spółki Szkoły A. (810 udziałów) i jednym z dwóch członków jej zarządu, a od 2013 r. jedynym wspólnikiem i jednocześnie wyłącznym członkiem zarządu. Spółka następnie zmieniła nazwę na A. , a zgodnie ze stanem ujawnionym w KRS Z. C. nadal jest jej jedynym udziałowcem i członkiem zarządu. Z. C. jest również jedynym wspólnikiem i członkiem zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Szkoły Wyższe A. w S. (spółka Szkoły Wyższe A. ). Jednocześnie Z. C. i spółka Szkoły Wyższe A. tworzą, jako jedyni wspólnicy, spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością W. w W., będącą z kolei założycielem W. im. B. P. w W. (W. ). W dniu 30 grudnia 2014 r. W. zawarła umowę ze spółką W. o przekazaniu tej ostatniej spółce prowadzenia szkoły A. Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych w L.. W świetle powyższych ustaleń faktycznych i ocen prawnych organ dodatkowo wykazywał, że informacje w sprawie ilości uczniów nie były przekazywane na potrzeby uzyskania i rozliczenia dotacji przez osobę faktycznie prowadzącą szkoły, co narusza § 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty (Dz.U.2004.256.2572 ze zm. w brzmieniu dla rozpatrywanego okresu, obecnie Dz.U.2016.1943 ze zm. - u.s.o.) w zw. z § 2 ust. 1 i § 6 ust. 1 uchwały Rady Miasta L. nr 847/XXXVI/2009 i § 2 ust. 1 i § 6 ust. 1 uchwały Rady Miasta L. z dnia 4 listopada 2010 r. nr 1231/XLVI/2010 (Dz.Urz.Woj.Lub.2010.153.2698). Organ wyjaśnił również, że orzeczenie organu I instancji o tym, kto był osobą prowadzącą ww. szkoły wykracza poza granice rozpatrywanej sprawy dotyczącej ściśle obowiązku spółki A. zwrotu dotacji uzyskanej nienależnie, a więc bez podstawy prawnej, w której należało zastosować art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Organ również wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom A. Sp. z o.o., miała ona pełną możliwość zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami oraz przedstawienia własnych twierdzeń i wniosków dowodowych. W konkluzji organ ocenił, że dotacja o której mowa w sprawie, w świetle art. 252 ust. 4 u.f.p., udzielona została bez podstawy prawnej. Podlega zatem zwrotowi stosownie do art. 252 ust. 5, wraz z odsetkami o których mowa w art. 252 ust. 6 u.f.p. A. Sp.z o.o. (skarżąca) złożyła skargę na powyższą decyzję organu. Zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania, a w szczególności art. 8, art. 10, art. 12, art. 81 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz.U.2016.23 ze zm. – k.p.a.) przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; - art. 58 ust. 1 w zw. z art. 108 ustawy Kodeks cywilny (aktualnie Dz.U.2017.459 ze zm. – k.c.) w zw. z art. 210 § 1 i 2 k.s.h. oraz art. 65 § 1, 2 k.c.; - art. 252 ust. 4 u.f.p. w zw. z art. 82 ust. 1 i 5 ustawy o systemie oświaty – poprzez przyjęcie, że dotacje udzielone zostały bez podstawy prawnej w sytuacji gdy wnioski o przyznanie dotacji w oparciu o przedkładaną dokumentację były każdorazowo weryfikowane przez organ administracyjny; - art. 90 ust. 4 u.s.o. w zw. z § 12 ust. 1 uchwały Rady Miasta L. z dnia 4 listopada 2010 r. nr 1231/XLVI/2010, gdyż organ I instancji nie zachował terminu 30 dni przewidzianego na skierowanie do kontrolowanego pisemnego wystąpienia pokontrolnego wzywającego do zwrotu całości lub części przekazanej dotacji. Formułując powyższe zarzuty, spółka A. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Zdaniem skarżącej, okoliczność, że organ I instancji akceptował zmiany organu prowadzącego utwierdzała ją w przekonaniu, że umowy o przekazaniu prowadzenia szkół są prawidłowe i jest uprawniona do ubiegania się o dotację na rzecz szkół w L.: A. Liceum Ogólnokształcące, A. Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i A. Policealna Szkoła Zawodowa dla Dorosłych. Decyzje w sprawie zmiany osoby prowadzącej szkoły nadal funkcjonują w obrocie prawnym. Nigdy nie zostały uchylone ani nie stwierdzono ich nieważności. Skarżąca argumentowała, że organ błędnie powołuje się na art. 108 k.c. i art. 210 § 1 i § 2 k.s.h. Regulacja ta dotyczy bowiem innej sytuacji niż zaistniała w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w których mamy do czynienia nie z umową między członkiem zarządu spółki a spółką związaną z pełnioną funkcją w spółce, lecz z umową spółki z osobą fizyczną, niezależną od funkcji pełnionej w spółce. Nie istniała żadna sprzeczność interesów stron zawierających umowę w dniu 31 sierpnia 2010 r. Organ nie wykazał, aby przy przyjętym sposobie reprezentacji spółki Szkoły A. wyłącznie przez Z. C. mogło dojść do jakiegokolwiek naruszenia interesów spółki jako mocodawcy, przy zawieraniu tej konkretnej umowy. W dalszej kolejności skarżąca wykazywała, że osoba prowadząca szkoły nie została poinformowana o wszczęciu kontroli, w tym o zakresie jej prowadzenia. Poza tym czynności kontrolne zakończono w kwietniu 2013 r., kiedy spółka Szkoły A. nie była już organem prowadzącym szkoły: A. Liceum Ogólnokształcące, A. Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i A. Policealna Szkoła Zawodowa dla Dorosłych. Natomiast ani Szkoła A. Spz o.o. ani W. aktualnie nie są już organami prowadzącymi. Co więcej, do skarżącej w terminie wynikającym z przepisów prawa nie było skierowane wystąpienie pokontrolne wzywające do zwrotu dotacji. Zdaniem skarżącej, postępowanie w sprawie zwrotu dotacji było prowadzone długo i w sposób podważający zaufanie do organów, a bezpośrednio przed wydaniem decyzji nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów ani zgłoszenia żądań. A. Sp.z o.o. podsumowywała swoją argumentację stwierdzeniem, że w imię życzliwej interpretacji należy rozważyć i przyjąć konwersję nieważnych czynności prawnych, polegającą na zabiegu interpretacyjnym sprowadzającym się do takiej wykładni woli stron czynności prawnej, która w największym stopniu pozwoli na urzeczywistnienie ich zamiarów i zrealizowanie celów jakie chciały one osiągnąć dokonując nieważnej czynności prawnej. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego organ nadesłał do sądu pismo datowane na 8 czerwca 2017 r., w którym odniósł się do trybu doręczenia stronie decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga A. Sp.z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności należy podzielić zapatrywanie organu co do nieważności umowy zwartej w dniu 31 sierpnia 2010 r. dotyczącej przekazania przez Z. C. prowadzenia szkół: A. Liceum Ogólnokształcące, A. Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i A. Policealna Szkoła Zawodowa dla Dorosłych na rzecz spółki A. (poprzednio Szkoły A. ). Umowę tę podpisał z jednej strony Z. C. jako osoba prowadząca szkoły oraz z drugiej również Z. C., tym razem jako reprezentant spółki Szkoły A. . W tym czasie zarząd spółki Szkoły A. był dwuosobowy, a Z. C. był jednym z członków zarządu i jednocześnie większościowym udziałowcem. Prawidłowo zatem organ rozpoznał sytuację, w której mamy do czynienia z umową pomiędzy członkiem zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością a tą spółką, o dwuosobowym zarządzie, a więc wadliwie reprezentowaną. Właśnie o niej mówi art. 210 § 1 k.s.h. Regulacja ta stanowi, że (kiedy chodzi o spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością) w umowie między spółką a członkiem zarządu spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. Z. C. nie zastosował się do powyższego rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę. Skutkiem naruszenia art. 210 § 1 k.s.h. jest nieważność bezwzględna czynności prawnej. Celem art. 210 § 1 k.s.h. jest uniemożliwienie dokonywania czynności prawnych z członkami zarządu według normalnych reguł obowiązujących przy czynnościach prawnych. Taka normalna reguła określona jest w art. 201 k.s.h. i polega na bezwarunkowym przyznaniu kompetencji do reprezentacji spółki zarządowi. Kodeks spółek handlowych przewiduje trzy wyjątki w odniesieniu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością: art. 210 § 1, art. 253 § 1 i art. 295 k.s.h. W tych przepisach chodzi o czynności reprezentacyjne, które mają specyficzny - "wewnętrzny" charakter. Artykuł 210 § 1 k.s.h. ma zastosowanie analogiczne, gdy chodzi o spory toczące się między członkami zarządu a spółką (przed sądem powszechnym czy przy rozstrzyganiu innych sporów, na przykład przez sąd polubowny). W przypadku, o którym mowa w art. 210 § 1 k.s.h. chodzi o wszelkie umowy, jakie mogą być zawierane przez spółkę z członkami zarządu. Zarówno o takie, które mogą wiązać się z pełnioną funkcją, jak i te, które nie są związane z wykonywaniem funkcji członka zarządu, ale są zawierane przez osobę fizyczną poza źródłem kompetencji (A. Kidyba, Spółka z o.o. Komentarz, 2009, s. 335; stanowisko to potwierdził także SN w wyroku z dnia 11 marca 2010 r., IV CSK 413/09, LEX nr 677902; zob. także wyrok SN z dnia 27 stycznia 2010 r., II CSK 301/09, LEX nr 570126, zgodnie z którym art. 210 k.s.h. dotyczy również oświadczeń woli składanych przez strony w ramach innych stosunków obligacyjnych niż umowa zawarta pomiędzy członkiem zarządu a spółką). W pierwszym przypadku dotyczy to przede wszystkim umowy o pracę, umowy zlecenia czy umowy o zarządzanie spółką. Nie jest wykluczone zawieranie umów, które wiązać się będą z pewnymi zobowiązaniami wspólnika, który jednocześnie pełni funkcję członka zarządu. Może to dotyczyć umowy pożyczki, darowizny, zamiany itp. Do wspomnianych umów, które w ogóle nie muszą mieć związku z pełnieniem funkcji, może należeć zawarcie umowy sprzedaży, najmu lokalu. Dotyczyć to więc będzie sytuacji, w której członek zarządu chce na przykład sprzedać spółce samochód lub kupić od spółki nieruchomość. Wszystkie sytuacje związane z zawieraniem umów mogą prowadzić do nadużyć, w szczególności naruszyć interesy spółki, na przykład przez zaniżenie ceny itp. Podobnie SN w wyroku z dnia 11 marca 2010 r., IV CSK 413/09, LEX nr 677902, w którym podkreślono, że nie jest konieczne, aby sprzeczność interesów pomiędzy spółką a członkiem zarządu rzeczywiście występowała, wystarczy bowiem potencjalna kolizja interesów; jak również SN w wyroku z dnia 9 września 2010 r., I CSK 679/09, LEX nr 622199, zgodnie z którym art. 210 § 1 k.s.h. ma chronić spółkę, jej wspólników i wierzycieli przed niekorzystnymi dla spółki decyzjami jej zarządu (likwidatorów). Dlatego przepis ten ma zastosowanie, kiedy wymienione w nim podmioty występują po przeciwnych stronach sporu sądowego albo po przeciwnych stronach umowy (por. szerzej na ten temat A. Kidyba opracowanie komentatorskie do art. 210 k.s.h. w systemie elektronicznym LEX). Wobec tego trafnie organ wywiódł, że nie mogło dojść do przekazania przez Z. C. jakichkolwiek uprawnień na rzecz spółki A. (poprzednio Szkoły A. ) na podstawie umowy z dnia 31 sierpnia 2010 r. Ponadto nie można tracić z pola widzenia, że analizowana umowa jest dokumentem prywatnym i nie korzysta z domniemania zgodności z rzeczywistością, o którym mówi art. 76 § 1 k.p.a. W świetle powyższego, jeśli oceniać całokształt okoliczności sprawy, jakie wynikają z treści pozyskanych dowodów, niewątpliwie umowa zawierana w dniu 31 sierpnia 2010 r. w rzeczywistości nie przenosiła praw i obowiązków dotyczących prowadzenia szkół: A. Liceum Ogólnokształcące, A. Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i A. Policealna Szkoła Zawodowa dla Dorosłych. Odnosząc się do argumentów A. Sp.z o.o. trzeba wyjaśnić, że zmiany dokonywane w ewidencji szkół i placówek niepublicznych Miasta L. nie podlegały weryfikacji organu w sprawie mającej za przedmiot obowiązek zwrotu dotacji pobranej nienależnie. Taki wpis należało w analizowanej sprawie ocenić w powiązaniu z całokształtem zgromadzonych dowodów i wnikających z nich okoliczności, pozwalających zrekonstruować faktyczny stan sprawy, opowiadający zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Tymczasem skarżąca oczekuje bezkrytycznego, a tym samym dowolnego przyjęcia wyłącznie treści umów inicjowanych przez Z. C. i tworzone przez niego podmioty. Nie można zgodzić się z takim zapatrywaniem i jednocześnie całkowicie pomijać ustalenia wynikające z całokształtu materiału dowodowego ocenionego według reguł logiki i doświadczenia życiowego. Wbrew przekonaniu skarżącej, nie było rzeczą organu dochodzić rzeczywistej motywacji, która była podstawą tworzenia kolejnych podmiotów prawa przez Z. C. i zawierania opisanych wyżej umów. Natomiast organ trafnie ocenił obiektywny stan rzeczy, według kryteriów logiki i doświadczenia życiowego, a na tej podstawie wyprowadził uzasadniony wniosek, zgodnie z którym skarżąca ubiegała się i otrzymała dotacje za czas od października 2010 r. do października 2012 r. nie w związku z rzeczywistym prowadzeniem szkół: A. Liceum Ogólnokształcące, A. Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych i A. Policealna Szkoła Zawodowa dla Dorosłych, skoro pozyskane tą droga środki trafiały w istocie do dyspozycji Z. C.. Prawidłowo również organ skorygował decyzję organu I instancji i wyeliminował rozstrzygnięcie o tym kto był osobą prowadzącą ww. szkoły. Było to bowiem zagadnienie należące do sfery ustaleń faktycznych na potrzeby prawidłowego przesądzenia w jakim zakresie spółka A. uzyskała nienależne dotacje. Nie podlegało natomiast samodzielnemu rozstrzygnięciu mocą kontrolowanej decyzji. Sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania są pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia. Skarżąca nie wykazała bowiem czego istotnego organ nie ustalił, jakich znaczących dowodów nie pozyskał, jakich ważnych dla sprawy twierdzeń nie mogła przedstawić. Tym samym nie zdołała powiązać stawianych organowi zarzutów z jakimkolwiek wpływem na wynik sprawy. Co więcej, w skardze spółka A. poprzestaje na ogólnym kwestionowaniu ustaleń organu bez podania konkretnych przeciwdowodów czy choćby uprawdopodobnienia istnienia jakichkolwiek znaczących źródeł dowodowych, których wyczerpanie mogłoby zmieniać stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Natomiast okoliczność, że skarżąca zupełnie inaczej postrzega stan sprawy i oczekuje całkowicie odmiennego rozstrzygnięcia, korzystnego dla niej, nie może stanowić jedynej podstawy do tego, aby w sposób uprawniony zakwestionować legalność kontrolowanej decyzji. Organ zgromadził kompletny materiał dowodowy w zakresie okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ocenił go spójnie, logicznie, w całokształcie i według zasad doświadczenia życiowego. Z tak dokonanej oceny wyprowadził trafny wniosek, w myśl którego mamy do czynienia z nienależną dotacją wypłaconą spółce A. w odniesieniu do okresu od października 2010 r. do października 2012 r. Na tej podstawie faktycznej prawidłowo zastosował art. 252 ust. 1 pkt 2, ust. 4 u.f.p. Sporne kwoty, wypłacone skarżącej, stanowiły bowiem dotacje udzielone bez podstawy prawnej. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, zagadnienie czy organ prawidłowo odwołał się do regulacji uchwały Rady Miasta Lublin z dnia 4 listopada 2010 r. nr 1231/XLVI/2010 pozostaje bez znaczenia dla kontrolowanego rozstrzygnięcia organu, które ma u podstaw prawidłowo zrekonstruowany stan faktyczny i adekwatnie zastosowany art. 252 ust. 1 pkt 2, ust. 4 u.f.p. Tymczasem spółka A. zmierza do zakwestionowania trafnego zastosowania przez organ przepisów u.f.p. wykazując naruszenia unormowań ww. uchwały, jej bezprawność. Trzeba więc wyjaśnić skarżącej, że powyższa uchwała dotycząca trybu udzielania i rozliczania oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji w żaden sposób nie wpływa na wykładnię i stosowanie art. 252 ust. 1 pkt 2, ust. 4 u.f.p., a więc nie ingeruje w treść przesłanek decydujących o obowiązku zwrotu dotacji uzyskanej nienależnie. Naruszenie przepisów proceduralnych, co do zasady, tylko wtedy podważa legalność decyzji organu, kiedy może istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Skarżąca takiego związku nie wykazała. Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.).