II GZ 1/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1026/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. D. W. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1026/16, odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że skarżąca nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się złożonego wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem, jak również żadnej dokumentacji w tej sprawie, która umożliwiła by Sądowi dokonanie analizy i zajęcie stanowiska co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu błąd w poczynionych ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie wywoła nieodwracalnych skutków w zakresie jej sytuacji finansowej. Wskazała, że obecnie posiada zobowiązania finansowe w postaci kredytów związanych z działalnością gospodarczą oraz kredyty osobiste, w tym hipoteczny, które łącznie dają zobowiązanie w wysokości 8050 zł miesięcznie. W chwili obecnej skarżąca ma problemy z bieżącym uregulowaniem powyższych zobowiązań i nie posiada środków na zapłatę nałożonej na nią kary pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczył decyzji o wymierzeniu skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 36 000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie stwierdził, że możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w wyniku wykonania decyzji, powinna zostać oceniona w kontekście aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej. Z uwagi zaś na braki jakichkolwiek twierdzeń skarżącej Sąd pierwszej instancji nie był w stanie ocenić, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy przy tym podkreślić, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ocenia jej legalności, zatem dla udzielenia ochrony tymczasowej nie ma znaczenia kwestia subiektywnego przekonania skarżącej o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego również dokumenty załączone do zażalenia (wyciąg z ksiąg rachunkowych – rozliczenie za okres od 1 stycznia 2016 do 31 grudnia 2016 r. oraz wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) nie uprawdopodabniają ryzyka wystąpienia skutków wykonania decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy także podkreślić, że posiadanie przez skarżącą innych zobowiązań, w tym kredytów, nie może prowadzić do wniosku, że mogą one być zaspokojone kosztem należności wobec Skarbu Państwa i są wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Potrzeba wydatkowania posiadanych środków na zaspokojenie zobowiązań kredytowych nie może być priorytetowo traktowana przed obowiązkiem uiszczenia należnego podatku i innych należności wobec Skarbu Państwa, które to należności powinny być zaspokojone w pierwszej kolejności. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.