II SA/Kr 342/17

Dnia 12 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [....] w K. na decyzję Wojewody [....] z dnia 26 stycznia 2017 r., znak: [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa [....] w Krakowie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [....] z dnia 26 stycznia 2017 r. (znak: .....) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc że wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. wykonanie robót budowlanych, doprowadzi do nieodwracalnego stanu, w którym wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (tj. niewykonanie uchylonej decyzji), stanie się faktycznie niemożliwe. Strona skarżąca podkreśliła, iż przedstawiła dostateczne okoliczności na zasadność zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., który – zdaniem skarżącej – prowadzi do aktualizacji przesłanek wznowienia postępowania, wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.). Według strony skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi zatem do bezzasadnego i nieodwracalnego naruszenia interesu prawnego współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, którą zarządza strona skarżąca, w wyniku naruszenia przez organy administracyjne przepisów postępowania. Strona skarżąca dodała również, że w jej ocenie w przedmiotowej sprawie zrealizowane zostały obie przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ wykonanie robót budowlanych na podstawie zaskarżonej decyzji, uniemożliwiłoby należyte wykonanie robót budowlanych przez K.L. na podstawie decyzji nr [....] , gdyż przedmiotem remontu będą także elementy konstrukcyjne, na których zamontowane mają być klimatyzatory. Dodatkowo w piśmie z dnia 8 marca 2017 r. (data prezentaty na dokumencie) strona skarżąca podniosła, że wobec zerwania pokrycia dachu w kamienicy przy ul. [....] w K. w dniu [....] 2017 r. na skutek porywistych wiatrów, została wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki, decyzja nr [....] (znak: .....), którą ze względu na zaistniały zły stan techniczny budynku i spowodowane tym zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, nakazano – pod rygorem natychmiastowej wykonalności – usunięcie gruzu, wykonanie przeglądu trzonów kominowych, skuteczne zabezpieczenie budynku przed złym wpływem czynników atmosferycznych oraz wykonanie skutecznego zamocowania pozostałego fragmentu pokrycia dachu. Tym samym, w ocenie strony skarżącej, decyzja pozwalająca na inwestycje A.N. nie tylko stanowi ryzyko powstania znacznej szkody, ale co więcej stała się niemożliwa do zrealizowania w obecnym stanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. W doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym obowiązek przedstawienia okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Musi on przy tym wskazać konkretne okoliczności, które umożliwią Sądowi dokonanie oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest w danej sytuacji uzasadnione (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą wymaga od strony skarżącej powołania się na tego rodzaju szczególne okoliczności, które będą przemawiały – w danej sprawie – za odstąpieniem przez Sąd od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że strona skarżąca uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania jedynie ogólnikowo podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. wykonanie robót budowlanych, doprowadzi do nieodwracalnego stanu, w którym wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (tj. niewykonanie uchylonej decyzji), stanie się faktycznie niemożliwe, a nadto, że jej realizacja uniemożliwi należyte wykonanie robót budowlanych przez K.L. na podstawie decyzji nr [....] . Podobnie w piśmie z dnia 8 marca 2017 r. jedynie lakonicznie wskazano, że zaskarżona decyzja pozwalająca na inwestycje A.N. nie tylko stanowi ryzyko powstania znacznej szkody, ale co więcej stała się niemożliwa do zrealizowania w obecnym stanie sprawy. Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie sposób uznać, że powołaną przez stronę skarżącą potencjalną niemożliwość wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (tj. niewykonanie uchylonej decyzji), uniemożliwienie należytego wykonania robót budowlanych przez K.L. na podstawie decyzji nr [....] lub też bliżej nieokreślone ryzyko powstania znacznej szkody na skutek wykonania inwestycji A.N. , jakie – w ocenie strony skarżącej – mogą wiązać się z wykonaniem zaskarżonego aktu należy utożsamiać z określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. "trudnymi do odwrócenia skutkami" albo "niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody". Wymaga przy tym podkreślenia, że wykonanie każdej decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzi, ze swej istoty, do zmian w rzeczywistości. Niemniej jednak nie jest to proces nieodwracalny, gdyż jego odwrócenie zależy jedynie od możliwości technicznych inwestora. Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być zatem postrzegane jako instytucja, która ma na celu powstrzymać proces inwestycyjny w ogóle, skoro inwestor dysponuje już ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) jest on uprawniony do rozpoczęcia robót budowlanych objętych treścią udzielonego pozwolenia. Należy jednak zaznaczyć, że w przypadku, w którym doszłoby do wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego to inwestor, a nie strona skarżąca poniesie straty wynikające z rozpoczęcia procesu inwestycyjnego i to on przede wszystkim podejmuje ryzyko gospodarcze niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Dlatego też samo twierdzenie strony skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do powstania trudnych do odwrócenia skutków i spowoduje ryzyko wyrządzenia znacznej szkody, nie może być wystarczające do wstrzymania jej wykonania. Ponadto, w ocenie Sądu, przytoczone przez stronę skarżącą w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumenty w zakresie, w jakim wskazuje ona, że przedstawiła dostateczne okoliczności na zasadność zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., który – zdaniem skarżącej – prowadzi do aktualizacji przesłanek wznowienia postępowania, wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a w konsekwencji uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., stanowią w istocie zarzuty merytoryczne do decyzji, na które skarżąca powoływała się w treści skargi. Tymczasem Sąd, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada zasadności skargi. Zaskarżona decyzja będzie bowiem podlegać kontroli Sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, a zapadłe w tym przedmiocie rozstrzygnięcie ma wyłącznie charakter tymczasowy i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Na marginesie wskazać również należy, że powoływanie się przez stronę skarżącą na okoliczności wynikłe z wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki, decyzji nr [....] z dnia 24 lutego 2017 r. (znak: .....), nie są objęte przedmiotem niniejszego postępowania i jako takie nie przesądzają zasadności wniesionego przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [....] . Tym bardziej, że rozstrzygnięcia zapadłe w toku postępowania administracyjnego toczącego się przed organami nadzoru budowlanego będą podlegały odrębnej weryfikacji w toku instancji. Dlatego też, w ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera usprawiedliwionych motywów wskazujących na wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.