I SA/Gd 775/17

Dnia 12 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 9 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. J. K. – dalej jako "Skarżąca" w związku z prowadzonym wobec niej przez Wojewodę postępowaniem egzekucyjnym, wniosła zarzuty dotyczące tego postępowania. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny– wierzyciel egzekwowanego od Skarżącej obowiązku zapłaty grzywny w celu przymuszenia, uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia 9 marca 2017 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 17 § 1, art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599), po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej na wskazane postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 listopada 2016 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W postanowieniu wskazano, że jest ono ostateczne. W dniu 12 kwietnia 2017 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 9 marca 2017 r., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nadanym ustawą nowelizującą p.p.s.a. na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutów, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) - zwana dalej "ustawą nowelizującą", którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., nastąpiło to bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli 12 kwietnia 2017 r., tak więc zastosowanie do niego znajdzie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, zgodnie z którym skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela, odnośnie zgłoszonego zarzutu, dlatego nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Z tego więc względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kognicji Sądu, w związku z czym podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zaznaczenia wymaga, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. pozostaje bez wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ nadal mają one możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych, dotyczących zgłoszonych zarzutów. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.