I SA/Rz 234/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. I SA/Rz 234/17 U Z A S A D N I E N I E Skarżący wnioskiem z dnia 12 czerwca 2017 r. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie doradcy podatkowego, który jak uzasadnia wniosek skarżący złoży skargę kasacyjną w sprawie (Sąd wydał w dniu 25 maja 2017 r. po rozpoznaniu w trybie uproszczonym wyrok oddalający skargę skarżącego). Skarżący uzasadniając żądanie ustanowienia pełnomocnika podnosi, że na obecnym etapie sprawy potrzebuje pomocy profesjonalnego doradcy w kwestii dalszego postępowania w sprawie. Podał, że w obecnej chwili posiada duże obciążenia finansowe i nie jest w stanie sprostać wydatkom, wobec czego składa niniejszy wniosek. Jako majątek skarżący wskazał dom o pow. 120 m² na działce 0,13 ha o wartości ok. 240.000 zł. Podał także, że żona jest właścicielką samochodu osobowego o wartości ok. 5500 zł. Skarżący utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 38000 zł, jego żona osiąga dochody w wysokości 2800 zł (kwoty netto). We wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje również pełnoletnia córka. Skarżący wskazał, że spłaca kredyt hipoteczny – rata 900 zł, pożyczkę – rata 315 zł, miesięcznie wydatki na opłaty za media to kwota 650 zł, ubezpieczenie ok. 1000 zł rocznie. Posiada także kredyt w rachunku bankowym – 5000 zł. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Instytucja prawa pomocy, uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.),dalej zwana w skrócie P.p.s.a., obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych oraz możliwość ustanowienia zawodowego pełnomocnika: adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskującego zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie całkowitym – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie –strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i nie ma żadnych obiektywnych możliwości na zdobycie środków z przeznaczeniem na prowadzenie postępowania sądowego. Powołane we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty (takie winny być przedłożone skoro strona skarżąca stara się wykazać brak możliwości finansowych) powinny uzasadniać ową wyjątkową sytuację, w której poniesienie jakichkolwiek kosztów, co należy dobitnie podkreślić - zachwieje sytuacją materialną i bytową strony w takim stopniu, że nie będzie w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. W takim przypadku ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Analiza wniosku PPF prowadzi do konkluzji, że skarżący nie spełnia przesłanek do zastosowania prawa pomocy zarówno w pełnym zakresie, tj. w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika, jak i częściowym, i to w jakiejkolwiek postaci: zwolnienia tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienia zawodowego pełnomocnika w sprawie. W sprawie zbędnym było zwracanie się o jakiekolwiek dodatkowe informacje i wyjaśnienia w sprawie sytuacji materialnej skarżącego, ponieważ z treści formularza jednoznacznie wynika, że jest on w stanie ponieść ciężar ewentualnych kosztów postępowania; dochody gospodarstwa domowego małżonków nie pozostają na niskim poziomie w realiach ekonomicznych regionu. Ten stan posiadania sprawia, że skarżący w całości jest w stanie pokryć koszty ewentualnej skargi kasacyjnej (wpis i wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru), bez najmniejszego uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wniosek skarżącego w kontekście jego sytuacji materialnej, a ta stanowi grunt do stosowania przesłanek instytucji prawa pomocy, należy ocenić jako subiektywny. Podsumowując należy stwierdzić, że skarżący nie spełnia koniecznej przesłanki do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Według rozpoznającego wniosek referendarza nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, a wręcz odwrotnie - posiada możliwości finansowe prowadzenia postępowania sądowego, jeżeli widzi tego potrzebę. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.