VII SA/Wa 1606/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania W.M. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmawiającej uchylenia decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego, zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] złożyła W.M.. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił F.I. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego, zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...]. Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. W.M. wystąpiła, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta [...] z [...] czerwca 2012 r.. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...], Prezydent [...] odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Prezydent [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Prezydent [...] wezwał W.M. do wykazania interesu prawnego w postępowaniu wznowieniowym poprzez określenie ograniczeń w zagospodarowaniu i korzystaniu z jej nieruchomości, spowodowanych realizacją inwestycji, a wynikających z obowiązujących, konkretnych przepisów odrębnych prawa materialnego, ze wskazaniem tych przepisów. Pismem z [...] sierpnia 2015 r. wnioskodawca wskazał, iż jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, ze względu na naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1, § 13 ust. 1 pkt 1 lit a oraz § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki usytuowanie (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...], Prezydent [...] odmówił uchylenia decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, dwulokalowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji, o której mowa w art. 16 § 1 kpa. Podniósł, iż wnioskodawca twierdzi, że przy projektowaniu spornej inwestycji naruszone zostały, w stosunku do jego nieruchomości, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie zawarte w: (i) § 12 ust. 1 punkt 1 poprzez częściowe usytuowanie ściany inwestycji w odległości mniejszej od wymaganych 4 m od granicy z działką wnioskodawcy, (ii) § 13 ust. 1 punkt 1 lit a poprzez przysłanianie, przez projektowany budynek, okna w lokalu [...] budynku [...] oraz (iii) § 271 ust. 1 poprzez częściowe usytuowanie ściany inwestycji w odległości mniejszej niż wymagane 8 m od ściany budynku wnioskodawcy. Ponadto, wnioskodawca powołał się na naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 1 punkt 1 ww. rozporządzenia organ wskazał, iż działka nr ew. [...] posiada kształt trapezu o trzech bokach prostopadłych do siebie i jednym, wschodnim, przebiegającym ukośnie do pozostałych. Stąd, szerokość działki na jej południowej granicy wynosi 21 m, a na granicy północnej - 26 m. Projektowany budynek usytuowany został od strony wschodniej następująco: narożnik północno-wschodni budynku w odległości 5 m od granicy z działką nr ew. [...], a narożnik południowo-wschodni budynku w odległości 3 m od granicy z działką nr ew. [...]. Wschodnia ściana projektowanego budynku jest ścianą z otworami okiennymi i otworem drzwiowym. Otwory w ścianie wschodniej budynku zaprojektowano tak, że najbliższa granicy działki nr ew. [...] krawędź zewnętrzna otworu drzwiowego oddalona jest od granicy działki nr ew. [...] o ok. 4,55 m., a najbliższa krawędź zewnętrzna otworu okiennego oddalona jest od granicy działki nr ew. [...] o ok. 4,20 m. Organ przywołał treść § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i wskazał, że rozporządzenie w wersji obecnie obowiązującej nie określa w jaki sposób mierzy się te odległości. Następnie organ przywołał treść zapisów pierwotnej wersji rozporządzenia obowiązującej do 27 maja 2004 r. i wskazał, że w następnej wersji obowiązującej do 7 lipca 2009 r. zmieniono § 12, zastępując ust. 4 ogólnym zapisem, umieszczonym w ust 2, jak należy mierzyć odległość ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi od granicy działki budowlanej. Podniósł, iż zapis ten dotyczy wszystkich ścian budynku, zarówno równoległych, jak i nierównoległych do granicy działki budowlanej. Organ wskazał również, iż od 8 lipca 2009 r. zapis dotyczący wymaganej odległości od granicy z sąsiednią działka budowlaną otworu okiennego, umieszczonego w dachu lub połaci dachowej, przeniesiono do ustępu 5 pkt. 2, natomiast bardzo potrzebny zapis, dotyczący sposobu, w jaki należy mierzyć odległość od otworu okiennego do granicy działki budowlanej, pominięto, niewykluczone że przypadkiem. Niemniej jednak, w ocenie organu, z zestawienia przepisów techniczno-budowlanych dotyczących sytuowania budynków na działce budowlanej, zawartych w kolejnych wersjach rozporządzenia, wynika jasno intencja ustawodawcy, że z punktu widzenia tych przepisów opierających się w dużej mierze na przepisach ochrony przeciwpożarowej istotna jest odległość od najbliższej zewnętrznej krawędzi otworu okiennego lub drzwiowego (otwory te są elementami budynku rozprzestrzeniającymi ogień) do granicy sąsiedniej działki budowlanej i nie może ona być mniejsza niż 4 m. Natomiast odległość ściany bez otworów okiennych i drzwiowych lub (w pierwotnej wersji rozporządzenia) narożnika ściany z otworami, jako elementów zbudowanych z materiałów nie rozprzestrzeniających ognia, nie może być mniejsza niż 3 m. Wymogi te, w ocenie organu, projektowany przy ul. [...] budynek całkowicie spełnia, co oznacza, iż projektowane usytuowanie ściany wschodniej budynku nie powoduje objęcia sąsiedniej działki budowlanej nr ewid. [...] obszarem oddziaływania. Odnosząc się do kwestii przesłaniania budynku należącego do wnioskodawcy organ I instancji podniósł, iż taka analiza nie została przedstawiona w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Znalazła się tam tylko analiza nasłonecznienia, z której wynika, że czas nasłonecznienia elewacji zachodniej budynków przy ul. [...] w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7.00- 17.00 przekracza 3 godziny, co jest zgodne z § 60 ww. rozporządzenia. Organ przywołał treść § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia i podniósł, że na poparcie twierdzenia o naruszeniu tego przepisu wnioskodawca załączył analizę przesłaniania okna w lokalu [...] w budynku [...] wykonaną przez uprawnionego arch. [...] oraz widok elewacji tylnej budynku przy ul. [...]. Organ wskazał ponadto, iż zwrócił się do autora projektu budowlanego spornego budynku arch. [...] o sporządzenie analizy przesłaniania. Analizę tę wykonano na podstawie mapy do celów projektowych, projektu budowlanego budynku przy ul. [...] i oraz pomiarów elewacji budynku [...] przy ul. [...]. Rysunek analizy przedstawiono w skali 1:500 oraz w skali powiększonej do wartości 1:200, dla dwóch wariantów (północno-zachodni i południowo-zachodni). Poziom parapetu przysłanianego okna przyjęto na poziomie posadzki przesłanianego budynku, t. j. 32,25 m. n. p. w. W ocenie organu, z nadesłanej przez arch. [...] analizy wynika jednoznacznie, że w obu wariantach projektowany budynek przy ul. [...] nie przesłania budynku sąsiedniego na działce nr ew. [...] i spełnia wymagania § 13 ww. rozporządzenia. Organ wskazał, iż przesłana analiza jest wiarygodna w odróżnieniu od analizy przesłanej przez wnioskodawcę. W ocenie organu, rysunek wykonany przez arch. [...] jest w nieznanej, nie określonej skali. Nie można go więc porównać z projektem zagospodarowania terenu wykonanym dla budynku przy ul. [...]. Organ wskazał również, iż rzędna parapetu przysłanianego okna (32,25 m. n. p. w.) jest identyczna jak rzędna posadzki, choć z załączonego rysunku elewacji tylnej nie wynika, że parapet przysłanianego okna znajduje się na poziomie posadzki parteru. Przyjęta w analizie arch. [...] wysokość przesłaniania (755 cm), taka sama dla obydwu wariantów (z załączonego rysunku wynika, że dla każdego wariantu powinna być inna) różni się od wysokości przesłaniania obliczonej w analizie arch. [...], który określił tę wysokość na 783 cm (wariant 1) i 806 cm (wariant 2). Inaczej policzono też odległości pomiędzy budynkami; w analizie arch. [...] wysokość przesłaniania porównano z odległością projektowanego budynku od punktu wyznaczonego w osi okna przysłanianego (zgodnie z rozporządzeniem), a w analizie nadesłanej przez wnioskodawcę do porównania przyjęto odległość wybudowanego już przy ul [...] budynku od zewnętrznego lica ściany budynku wnioskodawcy, w nieokreślonej odległości od krawędzi zewnętrznej okna przysłanianego. Organ wskazał ponadto, iż różnice pomiędzy analizami są takie, ze autor projektu budowlanego wykonał analizę dla budynku projektowanego, posługując się projektem budowlanym, a autor nadesłanej przez wnioskodawcę analizy wykonał ją dla budynku już wybudowanego. Zatem, nie może ona mieć zastosowania na etapie prowadzenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (usytuowanie, odległości i wysokości budynku już zrealizowanego mogą się w pewnym stopniu różnić od projektu budowlanego). Organ podsumował, iż z porównania dwóch powyższych analiz wynika, iż analiza wnioskodawcy jest niewiarygodna i zawiera błędy, w konsekwencji nie ma żadnego znaczenia dowodowego. Zatem, zgodnie z analizą autora projektu budowlanego, organ uznał, że okno w lokalu nr [...] budynku [...] nie jest przysłaniane przez projektowany budynek przy ul. [...], a zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymogi zawarte w § 13 ust. 1. punkt 1 lit a. ww. rozporządzenia. Odnosząc się następnie do zarzutu naruszenia § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez częściowe usytuowanie ściany inwestycji w odległości mniejszej niż wymagane 8 m. od ściany budynku wnioskodawcy, organ I instancji zauważył, że w nadesłanej przez wnioskodawcę analizie przesłaniania nie określono odległości budynku wnioskodawcy od granicy z działką budowlaną nr ew. [...]. Odległość ta nie została również określona w projekcie zagospodarowania działki nr ew. [...]. Nie można zatem, w ocenie organu, z całą pewnością stwierdzić, że zatwierdzony projekt budowlany narusza § 271 rozporządzenia dotyczący ochrony przeciwpożarowej budynków, zwłaszcza że sporny budynek usytuowany został ścianą wschodnią skośnie do granicy działki wnioskodawcy w odległości od 3 metrów do 5 metrów i odległość jego wschodniej ściany od budynku wnioskodawcy na przeważającej długości tej ściany, w tym na fragmencie z otworami okiennymi i otworem drzwiowym, z pewnością przekracza wymagane przepisami 8 metrów. Organ dodał na marginesie, że w przypadku lokalizowania budynku na działce budowlanej, zgodnie z przepisami § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości 4 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej, na której wybudowany został wcześniej budynek, usytuowany niezgodnie z przepisami, ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż wymagane 4 m (tj. jeśli odległość pomiędzy budynkiem projektowanym a istniejącym jest mniejsza od wymaganych 8 m), co nierzadko ma miejsce, organ nie może odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę tylko z powodu naruszenia § 271 rozporządzenia. Również działka, na której budynek zbudowano niezgodnie z obowiązującymi przepisami, nie może zostać tylko z tej przyczyny objęta obszarem oddziaływania projektowanego na sąsiedniej działce budynku, a jej właściciel lub użytkownik nie otrzymuje przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę tego budynku. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 i 80 kpa organ zauważył, iż zarzut ten dotyczy prawa proceduralnego, a nie prawa materialnego. Nie może zatem służyć do wykazania interesu prawnego wnioskodawcy w postępowaniu wznowieniowym o pozwolenie na budowę, w którym przyjmuje się definicję strony postępowania określoną w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Prawo budowlane stanowi bowiem w tym przypadku w stosunku do kpa tzw. "Iex specialis" (derogat legi generali) co oznacza, że prawo o większym stopniu szczegółowości, pochodzące z aktów prawnych tej samej rangi, należy stosować przed prawem ogólniejszym. W ocenie organu I instancji, wnioskodawca nie udowodnił zatem, że sporna inwestycja będzie ograniczać w jakikolwiek sposób obecne i przyszłe zagospodarowanie jego nieruchomości i korzystanie z niej, a ewentualne drobne, nie udowodnione jednak przez wnioskodawcę uchybienia projektu budowlanego Prawu budowlanemu nie mogą być podstawą do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] czerwca 2012 r. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta [...] wniosła W.M., uzupełniając je następnie pismami z [...] kwietnia i [...] kwietnia 2016 r. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 28 ust. 2 oraz art. 2 pkt 20 Prawa budowlanego oraz orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące rozumienia pojęcia interesu prawnego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał następnie, iż w przedmiotowej sprawie granica działki nr ew. [...] od strony wschodniej (tj. granica z działką skarżącej) przebiega ukośnie. Wpływa to na szerokość tej działki, która w południowej jej części wynosi 21 m., a na granicy północnej już 26 m. Z uwagi na tę zależność projektowany budynek, nie będzie na całym odcinku elewacji wschodnie w równiej odległości od granicy działki. Organ wskazał jednak, iż na każdym fragment 1 ww. rozporządzenia. Narożnik budynku od strony północno-wschodniej został zlokalizowany w odległości 5 m od granicy z działką nr ew. [...], a narożnik południowo-wschodni w odległości 3 m od granicy z działką nr ew. [...]. W ocenie organu, z rysunku elewacji wschodniej znajdującej się w projekcie budowlanym (str. 112, rys A-09) wynika, że otwory drzwiowe i okienne znajdują się w ścianie wschodniej od strony narożnika północno-wschodniego, czyli na fragmencie ściany, na którym odległość od granicy z działką nr ew. [...] wynosi ponad 4 m. Organ wskazał ponadto, iż krawędź zewnętrzna otworu drzwiowego oddalona jest od granicy działki nr ew. [...] o ok. 4,55 m., a najbliższa krawędź zewnętrzna otworu okiennego oddalona jest od granicy działki nr ew. [...] o ok, 4,20 m. Zatem, zdaniem organu, projektowane usytuowanie wschodniej ściany budynku przy ul. [...] nie powoduje objęcia sąsiedniej działki budowlanej nr ew. [...] obszarem oddziaływania. Organ nie podzielił również zarzutu naruszenia przez planowaną inwestycję § 13 pkt. 1 ww. rozporządzenia. Wskazał, że jak wynika ze str. 8 projektu, budynek został zlokalizowany zgodnie z przepisami techniczno - budowlanymi i spełniony został wymóg wskazany w § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia. Ponadto, w toku postępowania, wskutek zarzutów wnioskodawcy, akta zostały uzupełnione o analizę przesłaniania sporządzoną przez arch. [...], osobę posiadającą wymagane wykształcenie i uprawnienia. Analizę wykonano na podstawie mapy do celów projektowych, projektu budowlanego budynku przy ul. [...] oraz pomiarów elewacji budynku [...] przy ul. [...]. Z nadesłanej analizy wynika jednoznacznie, w ocenie organu odwoławczego, że projektowany budynek nie przesłania budynku sąsiedniego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] i spełnia wymagania § 13 ww. rozporządzenia. Organ wskazał również na przepisy Prawa budowlanego dotyczące obowiązku projektanta zapewnienia sprawdzenia projektu pod względem zgodności z przepisami oraz szeroko zakrojonej odpowiedzialności projektanta za nieprzestrzeganie przepisów Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia organ podniósł, iż analiza projektu zagospodarowania terenu w projekcie budowlanym PZT-01 (str. 9) nie pozwala na stwierdzenie, iż projektowany budynek został usytuowany niezgodnie z tym przepisem. W ocenie organu, z uwagi na ukośne granice działek i nierównoległe usytuowanie budynku projektowanego i budynku skarżącego w stosunku do siebie nie jest możliwe zmierzenie odległości między nimi w linii prostej. Jednakże, w ocenie Wojewody, analiza odległości projektowanej inwestycji od granicy własnej działki oraz odległość nieruchomości skarżących od granicy działki nr ew. [...] nie pozwala na stwierdzenie naruszenia powyższego przepisu rozporządzenia. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia w postępowaniu art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W ocenie Wojewody, Prezydent słusznie wskazuje, iż autor projektu budowlanego wykonał analizę dla budynku projektowanego, posługując się projektem budowlanym, a autor analizy nadesłanej przez wnioskodawcę wykonał ją dla budynku już wybudowanego. Zatem, nie może ona mieć zastosowania na etapie prowadzenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (usytuowanie, odległości i wysokości budynku już zrealizowanego mogą się w pewnym stopniu różnić od projektu budowlanego). Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła W.M. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt. 4 kpa w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. poprzez niezasadną odmowę W.M. przymiotu strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] czerwca 2012 r. w sytuacji częściowego usytuowania ściany inwestycji w odległości mniejszej od wymaganych 4 m od granicy z działką W.M.; 2) art. 145 § 1 pkt. 4 kpa w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z [...] kwietnia 2002 r. poprzez niezasadną odmowę W.M. przymiotu postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] czerwca 2012 r. w sytuacji przesłaniania lokalu nr 1 w budynku [...] W.M.; 3) art. 145 § 1 pkt. 4 kpa w zw. z § 271 ust. 1 rozporządzenia z [...] kwietnia 2002 r. poprzez niezasadną odmowę W.M. przymiotu postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] czerwca 2012 r. w sytuacji częściowego usytuowania ściany inwestycji w odległości mniejszej niż wymagane 8 m od ściany budynku skarżącej; 4) art. 7 w zw. z art. 77 §1 i art. 80 kpa poprzez zaniechanie wszechstronnej analizy sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnych ustaleniach faktycznych, w szczególności w zakresie odległości inwestycji od granicy z działką W.M.i od budynku W.M. oraz poprzez niezasadne uznanie za wiarygodną analizy przesłaniania wykonanej przez projektanta inwestora. Powołując się na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2016 r. Pismem procesowym z [...] listopada 2016 r., w uzupełnieniu skargi, skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych w skardze zarzutów modyfikując jednocześnie zawarty w skardze wniosek poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w toku postępowania skarżąca nie wskazywała jedynie na sam fakt sąsiadowania swojej nieruchomości ze sporną inwestycją jako podstawę uznania jej za stronę, lecz niewątpliwie wykazała również swój interes prawny podnosząc szereg merytorycznych uwag kwestionujących prawidłowość decyzji z [...] czerwca 2012 r. W.M. podniosła, iż sporna ściana posiada otwory zarówno drzwiowe, jak i okienne. Wobec powyższego, w tym przypadku nie można wyłączać lub ograniczać zastosowania § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z [...] kwietnia 2002 r. Jego stosowania nie ogranicza także fakt, że same otwory drzwiowe i okienne znajdują się w odległości minimalnie przekraczającej odstęp 4 metrów, bowiem takie ograniczenie nie wynika z dyspozycji tego przepisu. Skarżąca przywołała ponadto treść § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia i wskazała, że sporna ściana w punkcie najbardziej zbliżonym do granicy działki skarżącej znajduje się w odstępie 3 metry, zatem o 1 metr mniej niż odległość wymagana § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W.M. podniosła również, iż z obydwu znajdujących się w aktach sprawy analiz architektonicznych wynika, iż między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, znajduje się budynek przesłaniający, wybudowany na podstawie decyzji z [...] czerwca 2012 r. Wskazała, że nadesłana przez nią analiza przesłaniania została przygotowana w sposób czytelny oraz jednoznaczny i, wbrew stanowisku organu I instancji, w oparciu o dokumentację fotograficzną projektu budowlanego, a więc budynku projektowanego, nie zaś budynku istniejącego. Zaznaczyła, iż w analizie przesłaniania nadesłanej przez inwestora brakuje, w przeciwieństwie do analizy nadesłanej przez W.M., podania odległości między budynkiem przesłanianym i przesłaniającym w miejscu ich najmniejszego oddalenia. W analizie W.M. została ona podana i wynosi odpowiednio dla wariantu 1 - 696 cm i dla wariantu 2 - 782 cm, co przy wysokości przesłaniania wynoszącej odpowiednio: dla wariantu 1- 748 cm i dla wariantu 2 - 816 cm nie spełnia wymagań zawartych w ww. rozporządzeniu. W ocenie skarżącej, nawet biorąc pod uwagę wartości wysokości przesłaniania wyliczone w analizie inwestorskiej odpowiednio dla wariantu 1 - 783 cm i dla wariantu 2 - 806 cm oraz podane w analizie W.M. najmniejsze odległości między budynkiem przesłanianym i przesłaniającym w miejscu ich najmniejszego oddalenia między ramionami kąta 60° możliwe jest wykazanie, że również i te wartości nie spełniają wymagań. W.M. podniosła również, iż uwzględniając fakt usytuowania inwestycji częściowo w odległości mniejszej niż 4 m, niewątpliwie doszło do naruszenia wymogu usytuowania ściany inwestycji w odległości mniejszej niż 8 m. Wskazała, iż skoro § 271 rozporządzenia nie ustala żadnych szczegółowych warunków pomiarów dla celów ochrony przeciwpożarowej, to również w tym przypadku do pomiaru odległości należy zastosować ogólny przepis § 9 ust. 3 rozporządzenia. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przez organ przepisów postępowania polegające na zaniechaniu sporządzenia odpowiednich pomiarów celem ustalenia czy budynki znajdują się w odległości pozwalającej na zapewnienie bezpieczeństwa w razie pożaru (§ 271 rozporządzenia) oraz zaniechanie rzetelnego zbadania nadesłanej przez W.M. analizy spełnienia wymogu naturalnego oświetlenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z 6 lutego 2017 r. uczestnik postępowania F.I. Sp. z o.o. Sp. k. wniósł o oddalenie skargi. Przywołał treść art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego a także § 12 ust. 4 rozporządzenia z 11 kwietnia 2002 r. i wskazał, iż prawo nie zalicza do obszaru oddziaływania nieruchomości sąsiednich, jeżeli budynek jednorodzinny nie został zaprojektowany w odległości 1,5 metra albo bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Uczestnik podniósł ponadto, iż ratio legis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia polega na tym, aby nie wykonywać otworów okiennych i drzwiowych w odległości mniejszej niż 4 m w stosunku do granicy z sąsiednią działką budowlaną, co związane jest z ochroną przeciwpożarową i ochroną prywatności lokali mieszkalnych. W ocenie uczestnika, ustawodawca nie uwzględnił natomiast sytuacji gdy kształt działki jest nieregularny i posadowienie budynku równolegle do frontu działki wiąże się z jego ukośnym ustawieniem względem jej przeciwległej granicy, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Uczestnik wskazał również, iż wymogi bezpieczeństwa pożarowego są zachowane, gdyż budynek oddalony jest od ściany budynku sąsiedniego ścianą bez otworów okiennych o odporności ogniowej co najmniej El120 na odległość od 3 m do 4 m, a ścianą z otworami okiennymi oraz drzwiowymi na odległość powyżej 4 m. Ponadto, w ocenie uczestnika, nadesłana przez skarżącą analiza przesłaniania nie została wykonana na dokumencie, takim jak mapa do celów projektowych lub rysunek pochodzący z zatwierdzonej dokumentacji budowlanej, a dodatkowo opiera się na błędnej interpretacji § 13 rozporządzenia z 11 kwietnia 2002 r. dotyczącego sposobu obliczania odległości przesłaniania. Wskazał również, iż w projekcie budowlanym nie naruszono § 271 rozporządzenia z 11 kwietnia 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wydane w sprawie rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z [...] maja 2016 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2016 r. o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2012 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...], Dzielnica [...]. Zaskarżona decyzja została zatem wydana w postępowaniu wznowieniowym, zainicjowanym wnioskiem skarżącej z [...] września 2013 r. o wznowienie postępowania. Jako podstawę wznowienia postępowania skarżąca wskazała art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Z zaskarżonej decyzji wynika, iż powodem odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z [...] czerwca 2012 r. było uznanie przez organy, że W.M. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym, podobnie jak wcześniej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W ocenie organów, skarżąca nie wykazała bowiem aby jej nieruchomość znajdowała się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Podstawowe zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma to czy skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (a także w ramach ewentualnego wznowienia postępowania) na gruncie art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290), zwanej dalej "Prawem budowlanym". Powołany przepis stanowi, iż stronami w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, który to obszar został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Powyższa regulacja przewiduje szczególny reżim prawny w stosunku do ogólnych zasad prawa administracyjnego, stanowi ona bowiem szczegółowe unormowanie w odniesieniu do pojęcia strony postępowania zawartego w art. 28 kpa. Podstawowym celem tej regulacji było usprawnienie i przyspieszenie procedur prowadzących do realizacji określonych przedsięwzięć budowlanych. Ustawowe pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego" ma na celu, w miarę możliwości, precyzyjne zdefiniowanie interesu prawnego osób trzecich w ramach tego postępowania. Dlatego też w art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego wprowadzono definicję legalną tego pojęcia, zgodnie z którą przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Celem powołanej regulacji było więc przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że projektowana inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa. Innymi słowy mówiąc, aby uzyskać status strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, właściciel sąsiedniej nieruchomości powinien wskazać konkretny przepis, przewidujący w skonkretyzowanym stanie faktycznym danej sprawy, ograniczenie w swobodnym korzystaniu z tej nieruchomości ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego (por. wyrok WSA, sygn. akt VII SA/Wa 1746/08, Lex nr 507654). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się również, że ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości danego podmiotu muszą godzić w jego konkretne uprawnienia z tym związane (por. wyrok NSA, sygn. akt II OSK 592/07, Lex nr 486487). Powołane poglądy sąd w składzie orzekającym w całości podziela. Reasumując, aby skutecznie podnieść argument braku udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę niezbędne jest wskazanie konkretnego przepisu przewidującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu (verba legis: "zagospodarowaniu") danej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, iż swojego interesu prawnego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] położonej przy ul. [...] skarżąca upatruje w naruszeniu decyzją z [...] czerwca 2012 r. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), zwanego dalej "Rozporządzeniem" poprzez: (i) naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w sytuacji częściowego usytuowania ściany inwestycji w odległości mniejszej od wymaganych 4 m od granicy z działką W.M., (ii) naruszenie § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia w sytuacji przysłaniania lokalu nr 1 w budynku [...] W.M. oraz (iii) naruszenie § 271 ust. 1 Rozporządzenia w sytuacji częściowego usytuowania ściany Inwestycji w odległości mniejszej niż wymagane 8 m od ściany budynku W.M. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie potwierdza jednak, wbrew twierdzeniom skarżącej, naruszenia przez sporną inwestycję powołanych przepisów Rozporządzenia. W pierwszej kolejności odnieść się trzeba do zarzucanego naruszenia § 12 ust. 1 Rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W ocenie skarżącej, odległości te nie zostały zachowane, bowiem ściana wschodnia spornej inwestycji w punkcie najbardziej zbliżonym do granicy działki skarżącej znajduje się w odstępie 3 metrów, zatem o 1 metr mniejszej niż wymagana powołanym przepisem. Jednakże, jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji i co zauważa w skardze skarżąca, działka inwestycyjna nr ew. [...] przy ul. [...] posiada nieregularny kształt, tj. od strony południowej liczy 21 m szerokości i rozszerza się od strony wschodniej w kierunku północnym do szerokości równej 26 m. Z uwagi na powyższe, projektowany budynek przy ul. [...] nie został posadowiony na całym odcinku elewacji wschodniej w równej odległości od granicy z działką skarżącej. Ze znajdującego się w projekcie budowlanym rysunku elewacji wschodniej (str. 112, rys A-09) wynika, że otwory drzwiowe i okienne znajdują się w ścianie wschodniej od strony narożnika północno-wschodniego, czyli na fragmencie ściany, na którym odległość od granicy z działką nr ew. [...] wynosi ponad 4 m. Z akt sprawy wynika również, iż krawędź zewnętrzna otworu drzwiowego oddalona jest od granicy działki nr ew. [...] o ok. 4,55 m., a najbliższa krawędź zewnętrzna otworu okiennego oddalona jest od granicy działki nr ew. [...] o ok. 4,20 m. Wobec powyższego, prawidłowo stwierdziły organy orzekające, na każdym fragmencie ściany wschodniej sporna inwestycja została zaprojektowana zgodnie z powołanymi zapisami § 12 ust. 1 Rozporządzenia. Wobec zaś prawidłowego zastosowania przez organy powołanej regulacji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego bezzasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty dotyczące wyłączenia czy ograniczenia stosowania tej regulacji w sprawie czy nieuzyskania przez inwestora odpowiedniej zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych. Materiał dokumentacyjny sprawy nie potwierdza również zarzutu skarżącej aby projektowane usytuowanie spornej inwestycji naruszało § 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia. Stosownie do ust. 1 powołanego przepisu, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 metrów, b) 35 m – dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 metrów, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Ustęp 2 powołanego przepisu stanowi zaś, iż wysokość przesłaniania, o której mowa wyżej, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Jak wynika z akt sprawy, wobec braku w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. analizy zachowania przez planowaną inwestycję wymogów wynikających z § 13 ust. 1 pkt 1 lit a Rozporządzenia, w toku postępowania uzupełniono akta sprawy o analizę przesłaniania sporządzoną przez autora projektu budowlanego arch. [...] w kwietniu 2015 roku. Ponadto, pismem z [...] lipca 2015 r. skarżąca nadesłała do organu wykonany na jej zlecenie dokument zatytułowany "Analiza przesłaniania lokalu nr [...] w budynku [...] znajdującego się na działce [...], obręb [...] przez nowoprojektowany budynek na działce [...] , obręb [...] ", sporządzony przez arch. [...]. W zaskarżonej decyzji, w oparciu o analizę sporządzoną przez arch. [...] uznano, iż okno w lokalu nr [...] budynku [...] nie jest przysłaniane przez projektowany budynek, a zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymogi zawarte w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia. Jednocześnie uznano, iż nie jest wiarygodna analiza przesłaniania sporządzona przez arch. [...] ze względu na z1awarte w niej błędy. W ocenie Sądu, analiza treści obu powołanych dokumentów potwierdza prawidłowość powyższej oceny organu. Jak bowiem wskazano w analizie sporządzonej przez arch. [...], wykonano ją na podstawie mapy do celów projektowych projektu budowlanego nowoprojektowanego budynku oraz pomiarów elewacji budynku sąsiedniego. Autor analizy wskazał, iż w osi przesłanianego okna, w wewnętrznym licu ściany zewnętrznej umiejscowiono ramiona kąta 60°. Wskazał również, iż poziom parapetu przesłanianego okna przyjęto na wysokości posadzki przesłanianego budynku tj. 32, 25 mnpw. Z treści ww. analizy wynika ponadto, iż przeprowadzono ją w dwóch wariantach, a uzyskane w obu wariantach wyniki jednoznacznie pokazują, iż budynek projektowany na działce nr ew. [...] nie przesłania budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...] i spełnia wymagania § 13 Rozporządzenia. Porównując tę analizę z analizą sporządzoną przez arch. [...] wskazać trzeba, iż zawarty w tej ostatniej analizie rysunek został wykonany w nie określonej skali. Nie można go więc porównać z projektem zagospodarowania terenu wykonanym dla budynku przy ul. [...]. Ponadto, rzędna parapetu przysłanianego okna (32,25 mnpw) jest identyczna jak rzędna posadzki, choć z załączonego rysunku elewacji tylnej nie wynika, że parapet przysłanianego okna znajduje się na poziomie posadzki parteru. Przyjęta w analizie arch. [...] wysokość przysłaniania (755 cm), taka sama dla obydwu wariantów (z załączonego rysunku wynika, że dla każdego wariantu powinna być inna) różni się od wysokości przysłaniania obliczonej w analizie sporządzonej przez arch. [...], który określił tę wysokość na 783 cm (wariant 1) i 806 cm (wariant 2). Ponadto, w obu analizach inaczej policzono odległości między budynkami. W analizie sporządzonej przez arch. [...] wysokość przysłaniania porównano z odległością projektowanego budynku od punktu wyznaczonego w osi okna przysłanianego, co jest zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, a w analizie nadesłanej przez W.M. do porównania przyjęto odległość wybudowanego już przy ul. [...] budynku od zewnętrznego lica ściany budynku W.M., w nieokreślonej odległości od krawędzi zewnętrznej okna przysłanianego. Z uwagi na powyższe, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej o przydatności przedstawionej przez nią analizy dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Analiza akt sprawy nie pozwala również na uwzględnienie zarzutu skarżącej o naruszeniu w niniejszej sprawie § 271 ust. 1 Rozporządzenia poprzez częściowe usytuowanie ściany spornej inwestycji w odległości mniejszej niż wymagane 8 metrów od ściany budynku skarżącej. Zgodnie z powołanym przepisem, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach określona w tabeli. Zgodnie z ww. tabelą odległość między zewnętrznymi ścianami budynków ZL określono na 8 metrów. Jak wynika z akt sprawy, i co już zostało wspomniane powyżej, działka inwestycyjna nr ew. [...] ma nieregularny kształt, tj. od strony południowej liczy 21 m szerokości i rozszerza się od strony wschodniej w kierunku północnym do szerokości równej 26 m. Ze znajdującego się w projekcie budowlanym projektu zagospodarowania terenu wynika, iż sporny budynek został usytuowany ścianą wschodnią ukośnie do granicy działki skarżącej, w odległości od 3 do 5 metrów, a odległość ściany projektowanego budynku od ściany budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...] nie została w tym planie oznaczona. Powyższe okoliczności, jak prawidłowo wskazały organy, nie pozwalają na przyjęcie prezentowanego w skardze stanowiska, iż w projekcie budowlanym nie zachowano wymaganej § 271 ust. 1 Rozporządzenia odległości 8 metrów między zewnętrznymi ścianami budynku należącego do skarżącej i budynku zaprojektowanego na działce inwestycyjnej o nr ewid. [...]. Sąd nie dopatrzył się również w niniejszej sprawie zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania, to jest naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Naruszenia powołanych przepisów skarżąca upatruje w zaniechaniu przez organy wszechstronnej analizy rozpoznawanej sprawy i oparciu zaskarżonego rozstrzygnięcia na niekompletnych ustaleniach faktycznych, w szczególności w zakresie odległości spornej inwestycji od granicy z działką skarżącej i od budynku skarżącej oraz w nieuzasadnionym uznaniu za wiarygodną analizy przesłaniania wykonanej przez projektanta inwestora. W ocenie Sądu, analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji. Organy orzekające w sprawie - wbrew stanowisku skarżącej - wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny przedmiotowej sprawy. W szczególności, w oparciu o parametry spornego obiektu przedstawione w projekcie budowlanym dokonały one wnikliwej analizy okoliczności, czy projektowana inwestycja ograniczy w jakikolwiek sposób obecne i przyszłe zagospodarowanie nieruchomości skarżącej. Szczegółowo także wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenia zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 i 3 kpa. Uzasadnienia zaskarżonych rozstrzygnięć zawierają przy tym ocenę wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym szczegółowe wyjaśnienia organów dlaczego niektórym z tych dowodów odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Wobec powyższego, Sąd uznał za prawidłową ocenę organów, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że w oparciu o przepisy odrębne wprowadzone zostaną jakiekolwiek ograniczenia w obecnym i przyszłym zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, co byłoby przesłanką do objęcia tej nieruchomości obszarem oddziaływania spornej inwestycji. Zatem, skoro skarżąca nie wykazała naruszenia własnego skonkretyzowanego i zindywidualizowanego interesu prawnego ograniczającego lub utrudniającego jej obecnie lub w przyszłości możliwość zagospodarowania i korzystania z jej nieruchomości wskutek realizacji spornej inwestycji, a więc nie wykazała aby jej nieruchomość położona była w obszarze oddziaływania tej inwestycji, to uznać trzeba, iż nie wykazała ona interesu prawnego legitymującego ją do występowania w charakterze strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...]. W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała okoliczność wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to jest że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., 718, ze zm.), orzekł jak sentencji.