II SA/Sz 308/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie unieważnienia części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy oraz nakazanie dokonania właściwych adnotacji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego Z. N. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Marszałek Województwa, unieważnił z urzędu część praktyczną egzaminu państwowego na prawo jazdy przeprowadzonego w dniu [...]r. z udziałem D. S. w ORD, przez egzaminatora Z. N. (Nr [...]) oraz nakazał dokonanie właściwych adnotacji o unieważnieniu egzaminu w protokole egzaminacyjnym nr[..] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w dniu [...] r. została mu przekazana skarga instruktora nauki jazdy R. O. na przebieg egzaminu na prawo jazdy kat., przeprowadzonego w dniu [..] r., którego to przebieg egzaminator Z.N. przerwał z uwagi na nieustąpienie pierwszeństwa osobie znajdującej się na przejściu dla pieszych. Organ opisując przebieg egzaminu ustalił, że jadąc prawą stroną ulicy na wprost (jezdnia o dwóch pasach ruchu przeznaczonych do jazdy w kierunkach przeciwnych) zdający zbliżał się do oznaczonego znakami drogowymi przejścia dla pieszych. W tym samym czasie na chodniku po lewej stronie drogi poruszała się piesza, która zbliżała się do przejścia. Po lewej stronie drogi w kierunku przeciwnym do pojazdu egzaminacyjnego dynamicznie poruszał się inny pojazd, po zauważeniu którego piesza zatrzymała się przed przejściem. Już po zjechaniu tego pojazdu z przejścia piesza ponownie zbliżyła się do jezdni z zamiarem jej przekroczenia, jednak z uwagi na zbliżający się pojazd egzaminacyjny powoli wchodziła na przejście, co egzaminator uznał za przesłankę do przerwania egzaminu. Zdaniem Marszałka, odległość dzieląca pieszą znajdującą się po lewej stronie jezdni, od pojazdu egzaminacyjnego jadącego po prawej stronie pozwalała i zapewniała zarówno na kontynuowanie jazdy, jak i niczym niezakłócone przekraczanie jezdni przez pieszą. Skoro zatem zadanie egzaminacyjne pn. "przejazd przez przejście dla pieszych" nie było wykonane w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu uczestników ruchu drogowego, a jedynie nieprawidłowo względem przepisów i zasad ruchu drogowego, to brak było podstaw do przerwania egzaminu, a jedynie do powtórzenia zadania. W odwołaniu od powyższej decyzji Z.N. zarzucił jej: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji polegający na nieprzyjęciu, że zdający egzamin nie zachował szczególnej ostrożności oraz nie obserwował należycie przejścia dla pieszych przez co nie zauważył wkraczającej energicznie z lewej strony na przejście dla pieszych osoby, - błędne założenie, że piesza rozpoczynająca przejście przez jezdnię z lewej strony oraz pojazd egzaminacyjny zbliżający się do przejścia i przejeżdżający przez nie z prawej strony jezdni, znajdowali się w względem siebie w bezpiecznej odległości, - naruszenie art. 26 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [..], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz art 67 ust. 1 pkt 4 i art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy po przytoczeniu stanu faktycznego i znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawa (tj. art. 72 ust. 1 pkt 2 i art. 52 ust. 2 u.k.p oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach) wskazał, że w celu ustalenia okoliczności dotyczących przebiegu egzaminu, zapoznał się z zapisem egzaminu zarejestrowanym na urządzeniu nagrywającym jego przebieg. Na tej podstawie ustalił, iż jadąc prawą stroną na wprost zdający zbliżał się do oznaczonego znakami drogowymi przejścia dla pieszych. W tym samym czasie na chodniku po lewej stronie drogi poruszała się piesza, która zbliżała się do przejścia. Po lewej stronie drogi w kierunku przeciwnym do pojazdu egzaminacyjnego poruszał się inny pojazd zbliżający się do przejścia, po zauważeniu którego piesza zatrzymała się przed przejściem (godz.). Już po przejechaniu tego pojazdu przez przejście dla pieszych piesza stała przy krawędzi jezdni z zamiarem jej przekroczenia, jednak w żadnym razie nie można uznać, iż w momencie zbliżania się pojazdu egzaminacyjnego do przejścia i rozpoczęcia przez egzaminatora manewru hamowania, piesza znajdowała się na jezdni. Analiza poszczególnych ujęć poklatkowych zapisu egzaminu zarejestrowanego na urządzeniu nagrywającym jego przebieg wykazała, że w tym momencie postać pieszej nie została zarejestrowana (znajdowała się poza zasięgiem kamer). Kolejne ujęcie przedstawia zatrzymany pojazd egzaminacyjny w granicach przejścia dla pieszych zaś w oknie od strony kierowcy widoczna jest postać pieszej w znacznej odległości od pojazdu egzaminacyjnego (godz. 11:51:18). Ujęcie przedstawiające godz. 11:51:22, a więc po prawie 5 s od zatrzymania się pojazdu wskazuje, że piesza - po przejściu 10 kroków - znajduje się na wysokości osi pojazdu (widok z tylnego okna pojazdu egzaminacyjnego). Zakładając zatem, że krok wynosi ok. 0,8 m, przyjąć należało, że w momencie zatrzymania się pojazdu piesza znajdowała się w odległości ok. 8 m od pojazdu. Powyższe ustalenia, zdaniem Kolegium, dowodzą, że odległość dzieląca pieszą znajdującą się po lewej stronie jezdni, od pojazdu egzaminacyjnego jadącego po prawej stronie była bezpieczna, pozwalała i zapewniała zarówno na kontynuowanie jazdy, jak i niczym niezakłócone przekraczanie jezdni przez pieszą. A zatem nie ziściła się przesłanka przewidziana w art. 52 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami uzasadniająca zakończenie części praktycznej egzaminu przed wykonaniem wszystkich określonych zakresem egzaminu, tj. zaistnienie sytuacji, w której osoba zdająca zachowała się w sposób zagrażający bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego. Nie zgadzając się z decyzją Kolegium Z.N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc zarzuty: - wadliwości treści decyzji poprzez wskazanie, w części wstępnej decyzji, a także w początkowej części jej uzasadnienia, o unieważnieniu egzaminu przeprowadzonego w dniu [...] r. z udziałem D.S., podczas gdy w tym dniu taka osoba nie była egzaminowana, a egzamin z udziałem tej osoby przeprowadzony był w dniu [...] r.- co rodzi wątpliwość co do konkretnego zdarzenia faktycznego podlegającego analizie przez organ, - naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez podtrzymanie decyzji organu pierwszej instancji unieważniającej część praktyczną egzaminu państwowego na prawo jazdy kat. B, przeprowadzonego w dniu [...]r. z udziałem D.S. w O R D przez egzaminatora Z. N., pomimo braku wystąpienia uchybień przepisom prawa w zakresie sposobu przeprowadzenia egzaminu, - naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez podtrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w zakresie nakazania dokonania właściwych adnotacji o unieważnieniu egzaminu w protokole egzaminacyjnym Nr [...] r., pomimo braku podstaw prawnych do decyzyjnego załatwienia sprawy w tym przedmiocie, - naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydaniu decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, przy zaniechaniu przeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchania egzaminatora oraz zasięgnięcia z urzędu opinii biegłego, w sytuacji, gdy dowody te w istotnym stopniu mogły przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności sprawy, a w szczególności poprzez dokonanie przez organ analizy wkraczającej w zakres wiedzy specjalistycznej dostępnej biegłym z zakresu ruchu drogowego lub rekonstrukcji wypadków drogowych, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez ustalenie, że podczas części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy kat., D. S. zachował szczególną ostrożność i należycie obserwował okolice przejścia dla pieszych oraz nie miał obowiązku ustąpienia pierwszeństwa pieszej, podczas gdy egzaminowany nie zachował szczególnej ostrożności, nie obserwował należycie okolic przejścia dla pieszych oraz miał obowiązek ustąpienia pierwszeństwa pieszej, która wkraczała na oznakowane przejście dla pieszych, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że w chwili przejazdu pojazdu egzaminacyjnego przez przejście dla pieszych piesza znajdowała się w bezpiecznej odległości od trasy tego pojazdu, co nie wymagało podjęcia żadnych działań ze strony egzaminowanego, podczas gdy piesza znajdowała się w miejscu, które powodowało konieczność zatrzymania pojazdu przez egzaminowanego przed przejściem dla pieszych celem ustąpienia pierwszeństwa. Niezależnie od powyższego skarżący podniósł, że art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami nie daje organowi uprawnień do negowania oceny dokonanej przez egzaminatora względem zadania egzaminacyjnego, jeżeli nie było ona poprzedzona uchybieniami całego procesu egzaminowania. Tymczasem organy skupiły się jedynie na ocenie konkretnego zadania egzaminacyjnego, wchodząc w uprawnienia egzaminatora i roszcząc sobie kompetencje do merytorycznej oceny zachowania się osoby egzaminowanej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, którą to unieważniono z urzędu część praktyczną egzaminu państwowego na prawo jazdy kat. B D.S. przeprowadzoną przez egzaminatora Z.N.. Organ odwoławczy stanął bowiem na stanowisku, że przerwanie egzaminu nastąpiło niezgodnie z przepisami ustawy, gdyż przy wykonywaniu zadania przejazd przez przejście dla pieszych nie zaistniała sytuacji, w której doszłoby do bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego. Z tym stanowiskiem nie zgodził się skarżący (egzaminator) wskazując, że zdający nie ustąpił pierwszeństwa pieszej znajdującej się na oznakowanym przejściu dla pieszych na, zaś organ dokonując odmiennej oceny sytuacji na drodze i zachowania się egzaminowanego wkroczył w kompetencje egzaminatora oraz naruszył przepisy prawa procesowego i materialnego. Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne. Stosownie do art. 67 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o kierujących pojazdami marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego rozpatruje skargi dotyczące egzaminu oraz unieważnia egzamin. W myśl natomiast art. 72 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Powyższe przepisy przesądzają wprost o możliwości weryfikacji przez właściwy organ wyników przeprowadzonych egzaminów państwowych na prawo jazdy, co oznacza, że ocena dokonana przez egzaminatora nie jest ostateczna i niepodważalna. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, marszałek województwa w ramach sprawowanego nadzoru posiadał uprawnienie do badania zgodności z prawem przeprowadzonego przez egzaminatora egzaminu. Co prawda w orzecznictwie reprezentowany jest pogląd, iż ocena przebiegu egzaminu i zachowania osoby egzaminowanej w ruchu drogowym, pozostawiona została przez ustawodawcę egzaminatorowi, ale jednocześnie podkreśla się że nie dotyczy to sytuacji takiej jaka zaistniała w przedmiotowej sprawie, tj. określonej w art. 52 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami (por. wyrok WSA z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 371/16, dostępny w Internecie). Jak wynika z akt administracyjnych część praktyczna egzaminu państwowego na prawo jazdy kat. z udziałem D.S. została przeprowadzona w dniu [...] r. Wskazana w sentencji oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji data [...] r. jako dzień egzaminu została sprostowana postanowieniem tego organu w dniu [...] r., a zatem zarzut skargi co do wadliwości decyzji w tym zakresie uznać należy za chybiony. Wydanie decyzji o unieważnieniu egzaminu uzależnione jest od spełnienia łącznie następujących przesłanek: po pierwsze - stwierdzenia, że egzamin na prawo jazdy prowadzony był niezgodnie z przepisami, a po drugie - wykazania, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu, tj. związku przyczynowego między ujawnionymi nieprawidłowościami, a wynikiem tego egzaminu. Przepis art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami nie otwiera organowi nadzoru drogi do kontrolowania samego wyniku egzaminu w oderwaniu od jego przebiegu. Przepisy regulujące przeprowadzanie egzaminów na prawo jazdy to przepisy, które określają kto może być egzaminatorem i jakie wymania musi spełniać, wskazują też warunki przystąpienia do egzaminu przez kandydata na kierowcę, a następnie warunki, tryb i zasady jego przeprowadzania (por. wyrok WSA z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 992/11). Przepisy te zawarte są zarówno w ustawie o kierujących pojazdami ale także w wydanym na podstawie delegacji ustawowej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2016 r. poz. 232), zwanego dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym w dniu przeprowadzenia egzaminu), egzaminator przerywa egzamin państwowy jeżeli zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy, w szczególności określone w tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Niewątpliwie "nieustąpienie pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na oznakowanym przejściu" zostało wskazane pod pozycją 4 ww. tabeli, zaś stosownie do art. 52 ust. 2 ustawy część praktyczna egzaminu może zostać zakończona przed wykonaniem wszystkich określonych zakresem egzaminu zadań jedynie w przypadku, gdy zachowanie osoby zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego. Zarówno zatem art. 52 ust. 2 ustawy jak i tabela nr 1 załącznika nr 2 wskazują, że chodzi o zachowania będące zagrożeniem życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego. Przerwanie egzaminu z powodu nieustąpienia pierwszeństwa pieszemu na przejściu dla pieszych równoznaczne jest z uzyskaniem negatywnego wyniku egzaminu, zaś podstawą unieważnienia egzaminu może stanowić tylko jasne i niewątpliwie naruszanie przepisów regulujących sposób ich przeprowadzania. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie wykazał takiego naruszania, a tym samym i podstaw do unieważnienia egzaminu praktycznego na prawo jazdy. W sprawie bezsporne jest, że w arkuszu części praktycznej egzaminu państwowego przeprowadzonego z udziałem D.S., egzaminator odnotował, że przerwał egzamin z uwagi na nieustąpienie przez zdającego pierwszeństwa pieszemu na oznakowanym przejściu. Z kolei organ odwoławczy, na podstawie zapisu zarejestrowanego na urządzeniu nagrywającym uznał, że odległość dzieląca pieszą od pojazdu egzaminacyjnego zapewniała kontynuowanie jazdy i niezakłócone przekraczanie jezdni przez pieszą. Co istotne organ weryfikacji zapisu z kamer dokonywał poklatkowo, zaś analizę oparł na przyjętych przez siebie założeniach co do długości kroku pieszej, a więc założeniach, które jak trafnie ocenił skarżący, bezpodstawnych i hipotetycznych. Zaznaczenia wymaga, że sam zapis znajdujący się na płycie DVD z kamery obrazującej okno kierowcy nie do końca jest czytelny, a piesza nie była stale widoczna w kadrze wszystkich kamer, co nie pozwala na dokładne odtworzenie jak wyglądała sytuacja na drodze podczas wykonywania zadania egzaminacyjnego przejazd przez przejście dla pieszych. W konsekwencji nie sposób przyjąć, aby ujęcia wskazane przez Kolegium potwierdzały jednoznacznie, iż nie ziściła się przesłanka z art. 52 ust.2 ustawy o kierujących pojazdami. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przyczyną unieważnienia egzaminu na prawo jazdy na podstawie weryfikacji zapisu jego przebiegu, co do kwalifikacji osoby egzaminowanej, mogą być zdarzenia wskazujące na możliwość stworzenia zagrożenia dla ruchu drogowego, których interpretacja w świetle zebranych dowodów jest ewidentna (np. wymuszenie pierwszeństwa przejazdu, przejechanie bez zatrzymania na skrzyżowaniu ze znakiem STOP lub na czerwonym świetle, wyprzedzanie na przejściu dla pieszych itp.). W sytuacjach, w których ocena materiału dowodowego wymaga wiedzy specjalnej lub podlega uznaniu co do wagi ewentualnych błędów, należy decydujące znaczenie przypisać ocenie dokonanej przez egzaminatora, który w ramach przepisów prawa wyposażony jest przez władzę publiczną w kompetencje do tego, by stwierdzić, czy błędy popełnione przez kandydata na kierowcę w czasie egzaminu dyskwalifikują go z punktu widzenia możliwości uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami (NSA z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1295/15).To bowiem egzaminator obserwując na bieżąco sytuację na drodze, w oparciu o swoją wiedzę i doświadczenie decyduje o przerwaniu egzaminu. Podnosi się także, że nie bez znaczenia pozostaje fakt, że ocena, czy konkretne zachowanie osoby zdającej spełnia ww. przesłanki z art. 52 ust. 2 ustawy jest dokonywana przez egzaminatora w sytuacji dynamicznej. W tej mierze egzaminator musi dokonać oceny natychmiastowej, inaczej niż organ, który może dokonać tej samej oceny na podstawie nagrania, które można wielokrotnie odtworzyć (por. wyrok WSA z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 697/16 oraz sygn. akt II SA/Bd 371/16). Stąd zastosowanie instytucji unieważnienia egzaminu może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy w świetle materiału dowodowego, naruszenie prawa przez egzaminatora nie budzi żadnych wątpliwości. Poza tym uszło uwadze organowi odwoławczemu, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się nie tylko nagranie z przebiegu egzaminu praktycznego na płycie DVD, ale także pisemne wyjaśnienie samego egzaminatora oraz sprawozdanie egzaminatora nadzorującego. Tymczasem Kolegium nie wyjaśniło dlaczego pominęło wyjaśnienia egzaminatorów jak i nie rozważyło, czy zebrany materiał dowodowy był wyczerpujący i wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, czy też nie zachodziła potrzeba jego uzupełnienia. Przypomnieć trzeba, iż stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego organ prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (7 k.p.a.), zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.) oraz jak i starannego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Według Sądu, organ odwoławczy nie sprostował powyższym obowiązkom, skoro nie wyjaśnił w sposób wnikliwy i prawidłowy okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie organ odwoławczy nie zauważył, że sentencja decyzji Marszałka Województwa zawiera zapisy niezgodne z art. 72 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Przepis nie daje bowiem organowi uprawnień do nałożenia na podmiot przeprowadzający egzamin obowiązku dokonania stosownych adnotacji w protokole egzaminacyjnym - tego rodzaju adnotacje stanowią czynność techniczną wykraczającą poza zakres decyzyjnego załatwienia sprawy. Podsumowując, uchybienia opisane przez Sąd pozwalają na stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organu odwoławczego będzie zbadanie sprawy pod kątem spełnienia przesłanek z art. 72 ust. 1 pkt 2 w zw. ustawy przy uwzględnieniu przedstawionej powyżej oceny prawnej oraz wyeliminowaniu stwierdzonych uchybień natury procesowej. W tym stanie rzeczy, Sąd uwzględniając skargę, orzekł jak w pkt I sentencji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w pkt II sentencji na podstawie art. 200 ww. ustawy.