III SA/Łd 425/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K.Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz K.Ś. kwotę 1.037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 7 i 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 1, 3 i 7 oraz ust. 2 pkt 1b i pkt 5, art. 20 ust. 1a, art. 20a ust. 1 i 2, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, ze zm.), zwanej dalej u.t.d., oraz 1p. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nałożeniu na K. Ś., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A- K. Ś. kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że podczas przeprowadzonej w dniu 12 października 2016 r. w K. przy ul. B kontroli drogowej autobusu marki Mercedes -Benz o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował E. S. O. stwierdzono, że kierowca wykonywał regularny przewóz osób na podstawie zezwolenia nr [...] na linii P. – K., kursem rozpoczynającym się o godzinie 10:10 w P. Wymieniony przewóz kierowca realizował w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy K. Ś., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A- K. Ś. z siedzibą w W. Podczas kontroli ustalono, że kierowca zatrzymał autobus w K. na ul. C przed skrzyżowaniem z ul. D i wysadził troje pasażerów. Zgodnie z rozkładem jazdy, stanowiącym załącznik do wskazanego zezwolenia, jedynym przystankiem w K. przy ul. C jest przystanek E. Przebieg i ustalenia kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli z dnia 12 października 2016 r. W piśmie z dnia 12 października 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie skarżący w piśmie z dnia 21 października 2016 r. wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka E. S. O. na okoliczność przyczyn zatrzymania pojazdu poza przystankiem i opuszczenia pojazdu przez pasażerów oraz braku możliwości zablokowania drzwi do przestrzeni pasażerskiej ze stanowiska kierowcy. Skarżący wyjaśnił, że pasażerowie opuścili pojazd samowolnie bez zgody kierowcy. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji z dnia [...] nakładającej na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania I instancji w całości. Skarżący wniósł ponownie o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że do opuszczenia pojazdu przez wszystkich pasażerów poza przystankiem doszło za zgodą kierowcy; - art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92a ust. 1, 6 i 7 u.t.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że opuszczenie pojazdu przez pasażerów nie stanowiło przypadku naruszenia przepisów, na które strona nie miała wpływu, a naruszenie nie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć. Skarżący podniósł, że do opuszczenia pojazdu przez pasażerów doszło po zatrzymaniu pojazdu przez kierowcę powiadomionego o złym stanie zdrowia jednego z pasażerów. Z zatrzymania pojazdu skorzystali także inni pasażerowie, ponieważ kierowca nie ma możliwości zablokowania drzwi. Pasażerowie opuścili pojazd bez pozwolenia kierowcy. Organ I instancji dokonał błędnej oceny zeznań kierowcy przyjmując, że pasażerowie opuścili pojazd za zgodą kierowcy, bowiem kierowca takiej zgody nie wyraził ani w żaden sposób nie umożliwił pasażerom opuszczenie pojazdu, a jedynie zatrzymał pojazd. Zdaniem skarżącego organ I instancji nie mógł dokładnie ustalić okoliczności tego zdarzenia, ponieważ żaden z kontrolujących nie był świadkiem zdarzenia, a ustalenie tych okoliczności byłoby możliwe poprzez rzetelne przesłuchanie kierowcy lub pasażerów obecnych w pojeździe. Ponadto samowolne opuszczenie pojazdu przez pasażerów nie wyczerpuje pojęcia "wysiadania pasażera" w rozumieniu art. 18b ust. 1 pkt 3 u.t.d. i dlatego brak jest podstaw do uznania naruszenia przez stronę tego przepisu oraz nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł. Organ II instancji uznając, że nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz 1p. 2.2.3 załącznika nr 3 do wymienionej ustawy jest zasadne. Stwierdził, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz regularny niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym nr [...] oraz rozkładem jazdy stanowiącym jego załącznik. W dniu kontroli kierowca, realizując przewóz osób na linii regularnej P. – K. kursem rozpoczynającym się o godzinie 10:10 w P. wysadził troje pasażerów w K. przy ul. C przed skrzyżowaniem z ul. D. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że zatrzymał się w tym miejscu na prośbę pasażera, który źle się poczuł. Razem z tym pasażerem wysiadło jeszcze dwoje pasażerów. Zgodnie z rozkładem jazdy stanowiącym załącznik do zezwolenia przystankiem wyznaczonym do zatrzymywania się przy ul. C jest przystanek E. Jak zeznał kierowca na tym przystanku został zatrzymany do kontroli, a przystanek znajduje się około 200 metrów od miejsca, w którym wysadził pasażerów. Natomiast art. 18b ust. 2 pkt 3 u.t.d. podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy. Kierowca wysadzając pasażerów w miejscu nie będącym przystankiem wymienionym w rozkładzie jazdy naruszył warunki wyżej wymienionego zezwolenia i powołanego przepisu. Organ II instancji wskazał, że art. 20a ust. 1 u.t.d. dotyczy sytuacji jedynie uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów. Przepis wymienia tylko przykładowe sytuacje, w których przewoźnik może zmienić trasę przewozu osób. Inne okoliczności mogące mieć miejsce muszą być okolicznościami uniemożliwiającymi wykonywanie przewozu i jednocześnie niezależnymi od przedsiębiorcy, których wystąpieniu i skutkom przedsiębiorca nie może zapobiec. Tym samym nie mogą to być sytuacje, które tylko utrudniają wykonywanie przewozu zgodnie z zezwoleniem. Jednak w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca sytuacja uniemożliwiająca wykonywanie przewozu zgodnie z zezwoleniem, więc wskazany przepis nie może zostać zastosowany. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność zapobieżenia grożącej szkodzie na mieniu lub zdrowiu pasażerów wysadzonych poza przystankiem, bowiem kierowca zatrzymał się na prośbę jednego z nich w bliskiej odległości od przystanku wskazanego w rozkładzie jazdy, tj. około 200 metrów od tego przystanku. Skarżący nie wykazał, że kierowca był zmuszony zatrzymać autobus z powodu zasłabnięcia pasażera. Kierowca zeznał tylko, że pasażer w swojej prośbie o zatrzymanie pojazdu wskazał złe samopoczucie. Natomiast nie ma żadnego innego dowodu potwierdzającego konieczność zatrzymania pojazdu z powodu złego stanu zdrowia pasażera. W ocenie organu II instancji materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje także podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Wskazując na zeznania kierowcy E. S. O., organ II instancji stwierdził przy tym, że powodem wysadzenia pasażerów nie były nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające zatrzymanie się na właściwym przystanku. W skardze na powyższą decyzję K. Ś. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zbadanie i rozpatrzenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a w wyniku tego błędne ustalenie, iż do opuszczenia pojazdu przez wszystkich pasażerów poza przystankiem doszło za zgodą kierowcy lub za jego wyraźnym przyzwoleniem; nie zachodziła konieczność zapobieżenia grożącej szkodzie na mieniu lub zdrowiu pasażerów; skarżący miał wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które mógł przewidzieć, co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 18b ust. 2 pkt 3 u.t.d. w zw. z 1p. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., ewentualnie nieuzasadnionym niezastosowaniem art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.; b. art. 78 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie mającego znaczenie dla sprawy wniosku dowodowego skarżącego, tj. zeznań świadka kierowcy – E. S. O. na okoliczność przyczyn zatrzymania pojazdu poza przystankiem oraz okoliczności opuszczenia pojazdu przez pasażerów, a także braku możliwości zablokowania drzwi do przestrzeni pasażerskiej ze stanowiska kierowcy, podczas gdy okoliczności te miały kluczowe znaczenie dla sprawy wobec ujawnionych wątpliwości co do faktycznego przebiegu tych zdarzeń, co skutkowało błędnym ustaleniem okoliczności faktycznych sprawy, a tym samym zastosowaniem art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. w zw. z 1p. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., ewentualnie niezastosowaniem art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.; c. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79 § 2 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu uczestnictwa w czynnościach przesłuchania świadka E. O., w tym zadawaniu mu pytań, co naruszało zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i skutkowało błędnym ustaleniem okoliczności faktycznych sprawy, o których mowa pod lit. a, a tym samym zastosowaniem art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. w zw. z 1p. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., ewentualnie niezastosowaniem art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 18b ust. 2 pkt 3 u.t.d. w zw. z 1p. 2.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że samowolne opuszczenie pojazdu przez pasażerów może być kwalifikowane jako "wysadzanie pasażerów" w rozumieniu wymienionych przepisów skutkujące powstaniem naruszenia po stronie przewoźnika; b. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. art. 92a ust. 1, 6, 7 u.t.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że opuszczenie pojazdu przez pasażerów w niniejszej sprawie nie stanowiło przypadku naruszenia przepisów, na które strona nie miała wpływu, a naruszenie nie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć, w tym również że zaalarmowanie kierowcy przez pasażera lub pasażerów o wystąpieniu w trakcie przewozu bliżej nieokreślonych dolegliwości zdrowotnych jednego z nich nie stanowi sytuacji nadzwyczajnej uzasadniającej zastosowanie przepisu uzasadniającego umorzenie postępowania; wyłącznie "zasłabnięcie" a nie "jedynie" złe samopoczucie lub inne bliżej nieokreślone lub nieznane kierowcy dolegliwości zdrowotne pasażera uzasadnia zatrzymanie pojazdu w celu zapobiegnięcia grożącej szkodzie na mieniu lub zdrowiu pasażerów, a tym samym stanowi również "sytuację nadzwyczajną" uzasadniającą zastosowanie ww. przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania a mianowicie art.7,8,10 § 1, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016r. poz.1907 ze zm.), dalej u.t.d. Zgodnie z treścią art.18 ust.1 wymienionej ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia: W myśl art.18b ust.1 pkt.3 i 7 u.t.d. przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: 3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy; 7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Zgodnie z treścią art.18b ust.2 pkt.5 u.t.d. podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. W myśl art.20 ust.1 u.t.d. w zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów; 2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. Zgodnie z treścią art.20a ust.1 u.t.d. warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. W myśl l.p. 3.2 i 3.2.3 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r. za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków przewidziano karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Z wymienionych przepisów wynika, że przewozy regularne muszą być wykonywane zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu w tym między innymi wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładzie jazdy. Zabrania się jednocześnie naruszania warunków przewozu określonych w zezwoleniu. W przepisie art.20a ust.1 u.t.d. przewidziano jednocześnie wyjątek od wymogu przestrzegania warunków wykonywania przewozu określonych w zezwoleniu a mianowicie dotyczy to przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozu zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów. Chodzi tu o takie okoliczności na których zaistnienie przewoźnik nie ma wpływu. W niniejszej sprawie skarżący otrzymał zezwolenie na wykonywanie przewozu regularnego na trasie K. – P. Zgodnie z rozkładem jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia, jednym z przystanków wyznaczonych do zatrzymywania się w K. jest przystanek przy ul. C/E. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 12 października 2016r. autobus należący do firmy skarżącego, prowadzony przez E. O., zatrzymał się przy szpitalu na ul. C w K. i wysiadły z niego trzy osoby. Są to okoliczności niesporne. Organy administracji nie wyjaśniły jednak dokładnie stanu faktycznego w sprawie a w szczególności okoliczności w jakich doszło do zatrzymania autobusu w kontekście możliwości wystąpienia sytuacji, o których mowa w arft.20a ust.1 u.t.d. Organy administracji oparły się na zeznaniach E. O. przesłuchanego w dniu kontroli. Zeznania te są bardzo krótkie i składają się zaledwie z kilku zdań zaś co do kwestii zatrzymania się autobusu to poświęcono temu zaledwie dwa następujące zdania: " W miejscowości K. na ul. C przy szpitalu przed skrzyżowaniem z ulicą D na prośbę pasażera, który źle się poczuł zatrzymałem się i wysadziłem w sumie trzech pasażerów. W miejscu tym nie było wyznaczonego jakiegokolwiek przystanku". Zeznania te są bardzo ogólne i lakoniczne. Wskazują one jedynie, że kierowca zatrzymał się przy szpitalu na prośbę pasażera, który źle się poczuł a z autobusu wysiadły trzy osoby. Nie wyjaśniają one szeregu kwestii mających istotne znaczenie w sprawie a mianowicie czy i ewentualnie jakie dolegliwości zdrowotne zgłaszał pasażer, co się z nim działo i czy dalsze kontunuowanie jazdy mogło narazić jego zdrowie lub życie na niebezpieczeństwo. Istotne jest to, że pojazd zatrzymał się przy szpitalu a więc przed placówką medyczną do której pasażer mógłby się ewentualnie zwrócić o udzielnie mu pomocy. Nie wyjaśniono także jak doszło do wyjścia z autobusu pozostałych dwóch pasażerów (czy wysiedli oni samowolnie czy też za zgodą kierowcy, czy wysiedli aby pomóc pasażerowi, który miał dolegliwości zdrowotne i czy ewentualnie kierowca mógł zapobiec wyjściu tych pasażerów z autobusu). Wszystkie te kwestie nie zostały wyjaśnione z uwagi na lakoniczność i ogólnikowość zeznań kierowcy oraz brak pytań w tym zakresie ze strony przesłuchując ego pracownika organu. Należy zaznaczyć, że kierowca został przesłuchany w dniu kontroli a więc przed wszczęciem postępowania i skarżący nie został zawiadomiony o tej czynności. Niezwłocznie po doręczeniu K. Ś. zawiadomienia o wszczęciu postepowania (17 października 2016r.) skarżący w dniu 21 października 2016r. złożył obszerne pismo, w którym przedstawił przebieg wydarzeń w jakich doszło do zatrzymania autobusu przy szpitalu Z treści tego pisma wynika, że kierowca zaalarmowany został o nagłej i niespodziewanej niedyspozycji jednego z pasażerów. Kierowca aby sprawdzić co się dzieje zatrzymał się i pasażer wysiadł z autobusu bez jego przyzwolenia a przy okazji pojazd opuściło dwóch innych pasażerów na co kierowca nie miał wpływu ani fizycznej możliwości aby ich zatrzymać. W piśmie złożono jednocześnie wniosek o przesłuchanie E. O. na okoliczność przyczyn zatrzymania się przy szpitalu, okoliczność opuszczenia pojazdu przez pasażerów oraz braku możliwości zablokowania drzwi do przestrzeni pasażerskiej ze stanowiska kierowcy. Organy administracji nie uwzględniły wniosku strony co stanowi naruszenie art.75 § 1 oraz art.78 § 1 i 2 K.p.a. Zgodnie z treścią art.78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Nie ulega wątpliwości, że okoliczności na które miał składać zeznania E. O. mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodziła sytuacja uzasadniająca odmowę przeprowadzenia dowodu, o której mowa w art.78 § 2 K.p.a. Obowiązkiem organu administracji było zatem przeprowadzenie dowodu zgłoszonego przez stronę i nie zwalniał go z tego obowiązku fakt, że E. O. został już wcześniej przesłuchany. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach zeznania E.O. z dnia 12 października 2016r. są bardzo ogólne i lakoniczne. Nie wyjaśniają one szeregu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nadto skarżący przedstawił odmienną wersję okoliczności zaś dla oceny wiarygodności tej wersji niezbędne było przesłuchanie E.O. Dopiero po ponownym jego przesłuchaniu należało ocenić wiarygodność jego obecnych relacji oraz wcześniej złożonych zeznań o ile by się one różniły. Organy jednak tego nie uczyniły. W zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniesiono się do kwestii odmowy przeprowadzenia dowodu zgłoszonego przez stronę. W uzasadnieniu decyzji brak jest rozważań w tym zakresie mimo, że w odwołaniu ponowiono wniosek o przesłuchanie E.O. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji podniesiono natomiast, że zeznania E.O. złożone "na gorąco" w dniu kontroli brzmią wiarygodniej od wersji skarżącego przedstawionej po przemyśleniu całej sytuacji, sprawiającej wrażenie poszukiwania argumentów na rzecz uniknięcia odpowiedzialności administracyjnej. Jeszcze raz należy podkreślić, że zeznania E.O. złożone w dniu 12 października 2016r. są lakoniczne, ogólne i nie wyjaśniają szeregu istotnych okoliczności. Aby ocenić jaki był rzeczywisty przebieg wydarzeń należy przede wszystkim wyjaśnić stan faktyczny i jest to najistotniejszy element przy rozstrzyganiu każdej sprawy administracyjnej. Przy ustalaniu stanu faktycznego należy zaś dopuścić wszelkie dowody mogące przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Obowiązkiem organów administracji było zatem uwzględnić wniosek dowodowy strony, dokładnie przesłuchać E. O. na wszystkie okoliczności mogące mieć znaczenie w sprawie a następnie ocenić cały materiał dowodowy w tym także odnieść się do wersji przedstawionej przez skarżącego. W niniejszej sprawie organy administracji tak nie postąpiły. Całe postępowanie dowodowe sprowadzało się do lakonicznego przesłuchania E.O. oraz załączenia protokołu kontroli w którym powtórzono treść tych zeznań. Żadnych innych czynności dowodowych nie wykonano mimo, że skarżący przedstawił odmienną wersję wydarzeń i na jej poparcie zgłosił wniosek dowodowy. Postępowanie dowodowe przeprowadzono zatem z naruszeniem art.7,8, 75 § 1, 77§ 1, 78 § 1 i 80 K.p.a. Dokładne wyjaśnienie przyczyn dla których E. O. zatrzymał się przed szpitalem aby wysadzić pasażera z powodu jego złego samopoczucia ma istotne znaczenie w kontekście przyczyn uzasadniających odstąpienie od warunków zezwolenia, o których mowa w art.20a ust.1 u.t.d. Może się bowiem zdarzyć sytuacja, że w czasie wykonywania przewozu dojdzie do nagłego i niespodziewanego pogorszenia się stanu zdrowia pasażera (np. udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, stan przedzawałowy, atak astmy i.t.p.) co wymaga zatrzymania się pojazdu przed placówką medyczną celem udzielenia natychmiastowej pomocy. Tego rodzaju sytuację można rozpatrywać w kategoriach wystąpienia niezależnych przyczyn, które uzasadniałyby odstąpienie od warunków zezwolenia w rozumieniu art.20a ust.1 u.t.d. Aby ustalić czy taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie należało dokładnie wyjaśnić okoliczności w jakich doszło do zatrzymania autobusu w dniu 12 października 2016r. lecz stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie nie został szczegółowo wyjaśniony. Nie można zgodzić się tezą podniesioną w uzasadnienie zaskarżonej decyzji, iż "skarżący nie wykazał, że kierowca był zmuszony zatrzymać autobus z powodu zasłabnięcia pasażera. Kierowca zeznał tylko, że pasażer wskazał złe samopoczucie. Natomiast nie ma żadnego innego dowodu potwierdzającego konieczność zatrzymania pojazdu w powodu złego stanu zdrowia pasażera". W jaki sposób skarżący miał wykazać, że kierowca zmuszony był zatrzymać autobus przy szpitalu skoro przedstawił on własną wersję okoliczności zatrzymania pojazdu, zgłosił na tę okoliczność dowód zaś organ nie uwzględnił tego wniosku dowodowego. W sytuacji gdy w czasie postępowania K.Ś. przedstawił okoliczności w jakich doszło do zatrzymania autobusu (odmienne od ustalonego przez organ), zgłosił wniosek dowodowy na poparcie tej okoliczności, nie uwzględniony przez organy, to powstaje pytanie jak mógł wykazać, że kierowca był zmuszony zatrzymać pojazd przy szpitalu. Teza organu w tym zakresie jest nielogiczna. Dodać również należy, że oparcie się przez organy wyłącznie na zeznaniach E.O. złożonych w dniu kontroli narusza wynikającą z art.10 § 1 K.p.a. w związku z art.79 § 2 K.p.a. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Przesłuchanie kierowcy przeprowadzone w toku kontroli bez udziału strony nie może bowiem zastępować w całości przeprowadzenia takiego dowodu w toku samego postępowania, zwłaszcza jeżeli domaga się tego strona wskazując na swoje wątpliwości co do rzetelności przeprowadzonego uprzednio - bez jej udziału - przesłuchania. W niniejszej sprawie stronie uniemożliwiono wzięcie udziału w czynnościach przesłuchania kierowcy, w tym zadawanie mu pytań. Również i z tej przyczyny wniosek strony o przesłuchanie E.O. winien zostać uwzględniony. W przekonaniu sądu wydanie przez organy rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej na K.Ś. jedynie w oparciu o ogólne i lakoniczne zeznania E.O. złożone przed wszczęciem postępowania jest przedwczesne. Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organy administracji w sposób nieuzasadniony odmówiły przeprowadzenia dowodu zgłoszonego przez skarżącego, nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego ani w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie oceniły całego materiału dowodowego. Naruszyły tym przepisy art. 7,8,10 § 1, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1c.) p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art.200 p.p.s.a. sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 1037 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyło się: 120 zł – wpis, 900 zł – wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego i 17 zł – opłata skarbowa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy rozważyć możliwość ponownego przesłuchania E. O. na wszystkie istotne okoliczności sprawy w tym także okoliczności zgłoszone przez skarżącego. W razie konieczności należy przeprowadzić inne dowody. Po zgromadzeniu całego materiału dowodowego należy dokonać wnikliwej jego analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie odnosząc się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego. m.m.